Όλα τα φθογγικά αλφάβητα έχουν μήτρα το Ελληνικό Αλφάβητο. Και όλες οι ομιλούμενες γλώσσες στη Δύση προέρχονται από την Ελληνική (εξαίρεση αποτελούν η ουγγρική γλώσσα και η γεωργιανή γλώσσα). Το μίσος και ο φθόνος της Ευρώπης για τους Έλληνες, ο αέναος πόθος της χριστιανικής Ευρώπης να βγει από την Ελληνική Σκιά, οδήγησε στην Ύβρη της πλαστογράφησης της Ιστορίας και της Γλώσσας…
Η ενδελεχής ανάλυση των στοιχείων αποκαλύπτει ότι η Φοινικική και η Ινδοευρωπαϊκή Απάτη αποτελούν δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Πρόκειται για διανοητικές κατασκευές που επιβλήθηκαν όχι από τη δύναμη των αποδείξεων, αλλά από την ισχύ της πολιτικής προπαγάνδας με σκοπό την Ελληνική υποβάθμιση…
Γράφει ο Θανάσης Αλαμπάσης
Η παρούσα ανάρτηση αποδομεί την Ινδοευρωπαϊκή Απάτη και την Φοινικική Απάτη – τα κυρίαρχα ακαδημαϊκά αφηγήματα περί της προέλευσης του Ελληνικού Αλφαβήτου και της δήθεν Ινδοευρωπαϊκής ομογλωσσίας.
Βασιζόμενη σε μια κριτική επισκόπηση των πρωτογενών πηγών και της ιστορίας της επιστήμης, η μελέτη καταδεικνύει ότι οι εν λόγω κίβδηλες επιστημονικές θεωρίες δεν προέκυψαν ως αναπόδραστα συμπεράσματα της ιστορικής και αρχαιολογικής έρευνας, αλλά ως ιδεολογικές κατασκευές της Ευρώπης του 19ου και 20ού αιώνα.
Η θεωρία της «ινδοευρωπαϊκής γλώσσας» που χρησιμοποιήθηκε από τη Ναζιστική Γερμανία για να στηρίξει την ιδεολογική μήτρα του Ναζισμού, τής “Άριας φυλής”, καθώς και η λεγόμενη «Φοινικική Θεωρία», συνιστούν αμφότερες προπαγανδιστικά εργαλεία της ευρωπαϊκής μειονεξίας, έναντι της Ελληνικής Πολιτισμικής και Γλωσσικής Υπεροχής.
1) Η Φοινικική Απάτη
Η χριστιανική Ευρώπη του 19ου Αιώνα και το Δόγμα “Ex Oriente Lux”: από την “Ελληνορωμαϊκή Ευρώπη” στην “Ιουδαιοχριστιανική Ευρώπη”!
Η κατανόηση της σύγχρονης διαμάχης για την προέλευση της γραφής και της γλώσσας απαιτεί την αναδρομή στο πνευματικό κλίμα τής Ευρώπης κατά τον 19ο αιώνα. Ήταν η εποχή που η ιστορική επιστήμη, η αρχαιολογία και η γλωσσολογία θεσμοθετήθηκαν ως ακαδημαϊκοί κλάδοι. Ωστόσο, οι επιστήμες αυτές δεν γεννήθηκαν σε κενό, αλλά μέσα σε ένα συγκεκριμένο θρησκευτικό και πολιτικό πλαίσιο που καθόρισε τα πορίσματά τους. Η κυρίαρχη κοσμοθεωρία συνοψιζόταν στη λατινική φράση Ex Oriente Lux («το φως εξ Ανατολής»).
Η ακαδημαϊκή κοινότητα του 19ου αιώνα απαρτίζεται κυρίως από χριστιανούς θεολόγους, κληρικούς ή βαθιά θρησκευόμενους λογίους, οι οποίοι μισούν τους Έλληνες και τους Θεούς τους και εργάζονται για την επιβεβαίωση της ιστορικής αλήθειας τής Βίβλου. Η βιβλική αφήγηση τοποθετεί την κοιτίδα της ανθρωπότητας (Εδέμ) και την αφετηρία των εθνών (Πύργος της Βαβέλ) στη Μεσοποταμία.
Κατά συνέπεια, οποιαδήποτε επιστημονική θεωρία για την προέλευση του ευρωπαϊκού πολιτισμού όφειλε να συμβαδίζει με αυτό το γεωγραφικό και ιστορικό πλαίσιο. Η παραδοχή ότι η Ευρώπη, και συγκεκριμένα η Ελλάδα, θα μπορούσε να αποτελεί την κοιτίδα τού Πολιτισμού, της Γραφής και της Γλώσσας, ανεξάρτητα από τη σημιτική Ανατολή, ισοδυναμούσε με απαγορευμένη αίρεση.
Ex Oriente Lux
Θεμελιωτής της αρχαιολογικής εφαρμογής αυτού του βιβλικού δόγματος υπήρξε ο σουηδός αρχαιολόγος Oscar Montelius. Η θεωρία του, γνωστή ως Διάχυτισμός, υποστήριξε λίγο πολύ ότι οι αρχαίοι ευρωπαίοι ήταν βάρβαροι! Ότι οι μεγάλες τεχνολογικές και πολιτισμικές καινοτομίες (τροχός, μεταλλουργία, γραφή) συμβαίνουν μόνο μία φορά, σε ένα σημείο, το οποίο είναι η Ανατολή και συγκεκριμένα η Μεσοποταμία, και από εκεί διαχέονται «σαν κύματα» προς την πολιτισμικά καθυστερημένη Ευρώπη!
Για τον Oscar Montelius, ο ρόλος τού Ελληνισμού επαναπροσδιορίστηκε βίαια· από «Δημιουργός», ο Έλληνας μετατράπηκε σε «μεταπράτη»· η ελληνική τέχνη θεωρήθηκε μίμηση της αιγυπτιακής, η ελληνική επιστήμη απόρροια της βαβυλωνιακής σοφίας και, το κυριότερο, το ελληνικό αλφάβητο παρουσιάστηκε ως δάνειο από τους Φοίνικες!
Η λογική αυτή εξυπηρετούσε άριστα το αφήγημα της χριστιανικής Ευρώπης της εποχής εκείνης, η οποία ήθελε να παρουσιάζει τον εαυτό της ως κληρονόμο μιας βιβλικής παράδοσης, υποβιβάζοντας την “ειδωλολατρική” Ελλάδα σε έναν απλό ενδιάμεσο σταθμό· η Φοινικική Απάτη που υποβαθμίζει γλωσσικά και πολιτισμικά την Ελληνική Γλώσσα και Γραφή υπέρ της (βιβλικής/αραμαϊκής) φοινικικής γλώσσας και γραφής, εισάγεται από τον Oscar Montelius σε χρόνο που ο ευρωπαϊκός σιωνισμός προετοιμάζει την ίδρυση του Ισραήλ, μόλις 50 χρόνια πρίν την ίδρυση του κράτους τού Ισραήλ.
Η Φοινικική θεωρία – η ανατομία μιας επιστημονικής Απάτης
Η λεγόμενη «Φοινικική Θεωρία» για την προέλευση του αλφαβήτου, η οποία διδάσκεται παγκοσμίως ως αδιαμφισβήτητη ιστορική αλήθεια, αποτελεί, μια επιστημονική κατασκευή που στηρίζεται σε επιλεκτική χρήση πηγών και λογικά άλματα.
Η χρήση και κατάχρηση των Αρχαίων Πηγών
Πλάτων: Εφευρέτης της Γλώσσας είναι ο Θεός Ερμής· «ὦ ἄνθρωποι, ὃς τὸ εἴρειν ἐμήσατο, δικαίως ἂν καλοῖτο ὑπὸ ὑμῶν Ἑρμῆς» (Ω άνθρωποι, Αυτός που επινόησε την Γλώσσα, δικαίως ως εφευρέτη τής ομιλίας, Αυτόν εσείς Ἑρμῆν ονομάζετε»).
Η κυρίαρχη θεωρία περί φοινικικής προέλευσης στηρίζεται επιλεκτικά στον Ηρόδοτο (5.58), αγνοώντας σκόπιμα ότι στο αμέσως επόμενο χωρίο (5.59) ο ίδιος ο Ηρόδοτος αντιφάσκει, ομολογώντας πως είδε στη Θήβα «Καδμεία» γράμματα που ήταν «πολλά όμοια τοίσι Ιωνικοίσι» (ολόιδια με τα ελληνικά), καταρρίπτοντας μόνος του το περί σημιτικής προέλευσης.
Την αλήθεια αποκαθιστά ο Διόδωρος Σικελιώτης (5.74), διασώζοντας την Κρητική παράδοση που ξεκαθαρίζει ότι οι Φοίνικες δεν εφηύραν τη γραφή, αλλά απλώς «μετέθεσαν τους τύπους» (άλλαξαν το σχήμα) μιας ήδη υπάρχουσας προγονικής ελληνικής γραφής. Η αποσιώπηση αυτών των στοιχείων, καθώς και των αναφορών σε Έλληνες εφευρέτες (Ερμής, Παλαμήδης, Μούσες), συνιστά μεθοδολογικό έγκλημα που διαστρεβλώνει την Ιστορία. Ουσιαστικά, οι Φοίνικες δεν ήταν δημιουργοί, αλλά απλοί διασώστες ή παραφθορείς της αρχέγονης ελληνικής γραμματείας.
Το λογικό άλμα της Παλαιογραφίας: Η απάτη του “βοδιού”
Ο πυρήνας της απάτης εντοπίζεται στη μεθοδολογία με την οποία οι ευρωπαίοι χριστιανοί του 19ου αιώνα σύνδεσαν τα φοινικικά σύμβολα με τα ελληνικά γράμματα. Η ακαδημαϊκή κοινότητα έχει υιοθετήσει την «Υπόθεση της Ακροφωνίας», όπως αυτή διατυπώθηκε από τον Alan Gardiner το 1916.
Η θεωρία υποστηρίζει ότι Σημίτες εργάτες στο Σινά (περ. 1800 π.Χ.) δανείστηκαν το αιγυπτιακό ιερογλυφικό ιδεόγραμμα για το «βόδι» (το οποίο οι Αιγύπτιοι διάβαζαν ιδεογραφικά), αλλά το διάβασαν στη δική τους γλώσσα ως ʾalp (βόδι). Στη συνέχεια, κράτησαν μόνο τον πρώτο φθόγγο (το ‘A’ ή το glottal stop) και δημιούργησαν το γράμμα Άλεφ/Άλφα.
Η παραπάνω διαδικασία βασίζεται σε ένα τεράστιο Λογικό Άλμα (Logical Leap), το οποίο στερείται γλωσσολογικής τεκμηρίωσης:
Α) Οπτική Εικασία: Η σύνδεση από τους ευρωπαίους του Πρωτο-Σιναϊτικού συμβόλου (που είναι μια ζωγραφιά κεφαλιού βοδιού) με το Φοινικικό «Α» (που είναι αφαιρετικό γραμμικό σύμβολο) είναι αποκλειστικά ΟΠΤΙΚΉ. Δεν υπάρχει κανένα κείμενο της εποχής (1800 π.Χ.) που να επιβεβαιώνει φωνητικά αυτή τη σύνδεση. Οι πλαστογράφοι ευρωπαίοι βλέπουν δύο σχήματα που μοιάζουν και υποθέτουν συγγένεια, χωρίς να έχουν τα «αρχιτεκτονικά σχέδια» της εξέλιξης.
Β) Αναχρονισμός: Το βασικότερο επιχείρημα των πλαστογράφων περί φοινικικής προέλευσης του Ελληνικού Αλφάβητου είναι ότι στο φοινικικό αλφάβητο τα γράμματα έχουν σημασία (Aleph σημαίνει βόδι, Bet σημαίνει σπίτι, Gimel σημαίνει καμήλα, Dalet σημαίνει πόρτα κ.ο.κ.), ενώ στο Ελληνικό Αλφάβητο δεν σημαίνουν τίποτε.
Ωστόσο, αποσιωπούν ότι τη σημασία των φοινικικών γραμμάτων («Άλεφ» = βόδι κλπ) την γνωρίζουμε – ΌΧΙ από πηγές της αρχαιότητας αλλά – από πηγές που απέχουν χίλια χρόνια από την υποτιθέμενη φοινικική εφεύρεση· το ότι το «Άλεφ» σημαίνει βόδι το γνωρίζουμε από την Εβραϊκή Βίβλο, από τη μετάφραση των Εβδομήκοντα και από ραβινικά κείμενα· δεν υπάρχει καμία φοινικική επιγραφή του 1000 π.Χ. που να κατονομάζει το γράμμα ως «Άλεφ».
Η επιστήμη προβάλλει μεταγενέστερα δεδομένα στο παρελθόν (Retrospective Projection), υποθέτοντας αυθαίρετα ότι οι Φοίνικες έμποροι είχαν την ίδια αντίληψη με τους εβραίους ραβίνους και τους ελληνόφωνους χριστιανούς της ύστερης ελληνιστικής εποχής!
Ένα ακόμα ανυπέρβλητο εμπόδιο για τη συμβατική θεωρία είναι το χρονολογικό κενό. Από τα Πρωτο-Σιναϊτικά ιερογλυφικά (1800-1500 π.Χ.) μέχρι την εμφάνιση του εδραιωμένου Φοινικικού αλφαβήτου (περ. 1050 π.Χ., Σαρκοφάγος Αχιράμ), μεσολαβούν αιώνες αρχαιολογικής σιωπής. Η απουσία ενδιάμεσων σταδίων καθιστά την υποτιθέμενη εξέλιξη των φοινικικών σχημάτων/ γραμμάτων μια θεωρητική άσκηση επί χάρτου παρά μια αποδεδειγμένη ιστορική διαδικασία. Αντιθέτως, όπως θα δούμε στο επόμενο κεφάλαιο, στον ελλαδικό χώρο η γραφή παρουσιάζει αδιάλειπτη συνέχεια την ίδια περίοδο.
Η Ελληνική Συνέχεια – Η θαμμένη Αλήθεια
Ενώ η θεωρία του “Ex Oriente Lux” επέβαλε τη σιωπή για την Ελληνική Αυθεντία, η αρχαιολογική σκαπάνη στις αρχές του 20ού αιώνα έφερε στο φως ευρήματα που ανέτρεπαν πλήρως την εικόνα. Η περίπτωση της Κρήτης και της Κύπρου αποδεικνύει ότι η γραφή στον ελληνικό χώρο δεν ήταν εισαγόμενο προϊόν, αλλά αποτέλεσμα μακράς εσωτερικής εξέλιξης.
Ο Άρθουρ Έβανς και η Κρητική Προέλευση
Ο άγγλος Sir Arthur Evans, ανασκαφέας της Κνωσού και θεμελιωτής της μελέτης του Μινωικού πολιτισμού, υπήρξε ο κυριότερος πολέμιος της φοινικικής θεωρίας. Στο μνημειώδες έργο του Scripta Minoa (1909), διατύπωσε τη θέση ότι το αλφάβητο δεν ταξίδεψε από την Ανατολή στην Ελλάδα, αλλά ακολούθησε την αντίστροφη πορεία: από το Αιγαίο προς την Παλαιστίνη.
Ο Evans βασίστηκε στη μελέτη χιλιάδων πινακίδων Γραμμικής Α και Β, καθώς και των Κρητικών Ιερογλυφικών. Εντόπισε στα μινωικά σύμβολα σχήματα όμοια με τα μετέπειτα ελληνικά και φοινικικά γράμματα (Τ, Ψ, Α, Ο). Υποστήριξε ότι οι Φιλισταίοι, οι οποίοι είναι βιβλικά και αρχαιολογικά επιβεβαιωμένο ότι προέρχονταν από την Κρήτη («Λαοί της Θάλασσας»), μετέφεραν τη γραφή στην Παλαιστίνη.
Εκεί, οι Φοίνικες την υιοθέτησαν και την απλοποίησαν για εμπορικούς σκοπούς. Η θεωρία αυτή, παρόλο που στηρίζεται σε απτά ευρήματα και λύνει το πρόβλημα του χρονολογικού κενού, έχει συστηματικά «θαφτεί» στη σύγχρονη βιβλιογραφία. Η ακαδημαϊκή κοινότητα εφαρμόζει δύο μέτρα και δύο σταθμά: δέχεται την οπτική ομοιότητα του φοινικικού «Α» με το αιγυπτιακό «βόδι» ως απόδειξη συγγένειας, αλλά απορρίπτει την οπτική ταύτιση των ελληνικών γραμμάτων με τα μινωικά σύμβολα ως απλή σύμπτωση..
Ένας άλλος Άγγλος, ο Μάικλ Βέντρις (Michael Ventris), το 1952, απέδειξε ότι η Γραμμική Β ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΑ. Αυτό σόκαρε την παγκόσμια κοινότητα, διότι απέδειξε ότι τουλάχιστον από το 1450 π.Χ., στην Κνωσό μιλούσαν και έγραφαν Ελληνικά.
Η Κυπριακή Γέφυρα: Η κατάρρευση των «Σκοτεινών Αιώνων»
Το πιο ισχυρό επιχείρημα κατά της θεωρίας ότι οι Έλληνες «ξέχασαν να γράφουν» μετά το 1200 π.Χ. (κατάρρευση Μυκηναϊκών ανακτόρων) και περίμεναν τους Φοίνικες το 800 π.Χ., είναι το Κυπριακό Συλλαβάριο.
Στην Κύπρο, δεν υπήρξαν ποτέ «Σκοτεινοί Αιώνες» στη γραφή. Οι Έλληνες τής Κύπρου (Αρκάδες άποικοι) συνέχισαν να γράφουν την Ελληνική Γλώσσα αδιαλείπτως από τον 11ο αιώνα π.Χ. μέχρι και τον 4ο αιώνα π.Χ., χρησιμοποιώντας ένα σύστημα που προερχόταν απευθείας από τη Γραμμική Α (Κυπρο-Μινωική).
Το γεγονός αυτό αποδεικνύει πρώτον, την αδιάλειπτη Συνέχεια (το νήμα της ελληνικής γραφής δεν κόπηκε ποτέ) και, δεύτερον, την ύπαρξη φωνηέντων (τα συλλαβικά συστήματα της Κύπρου εμπεριείχαν ήδη την αντίληψη του φωνήεντος· κάθε σύμβολο δήλωνε σύμφωνο + φωνήεν, σε αντίθεση με το «τυφλό» συμφωνικό σύστημα των Φοινίκων). Η ακαδημαϊκή κοινότητα αντιμετωπίζει το Κυπριακό Συλλαβάριο ως «τοπική ανωμαλία», αρνούμενη να δει τη προφανή αλήθεια: ότι η Κύπρος λειτούργησε ως η κιβωτός της Ελληνικής Γραφής και του Αλφάβητου, ως ο τόπος όπου έγινε η τελική επεξεργασία του Αλφαβήτου, μακριά από φοινικικές επιρροές.
Η επανάσταση των Φωνηέντων και το “Ομηρικό Παράδοξο”
Το Ελληνικό Αλφάβητο δεν ήταν μια απλή προσαρμογή συμβόλων. Ήταν μια γλωσσολογική επανάσταση που άλλαξε τη δομή της ανθρώπινης σκέψης. Οι Έλληνες δεν αντέγραψαν· δημιούργησαν.
Το κίβδηλο φοινικικό Abjad σε σχέση με το Ελληνικό Αλφάβητο
Το φοινικικό σύστημα δεν ήταν αλφάβητο με τη σύγχρονη έννοια. Ήταν ένα Abjad, ένα σύστημα στενογραφίας που κατέγραφε μόνο τα σύμφωνα. Ήταν εξαιρετικά πρακτικό για εμπορικές καταγραφές (π.χ. “3 ΣΚ ΣΤΡ” = 3 Σακιά Στάρι), όπου τα συμφραζόμενα κάλυπταν τα κενά. Ωστόσο, ήταν εντελώς ακατάλληλο για την καταγραφή ακριβών εννοιών, ονομάτων ή ποίησης.
Η ελληνική Αυθεντία συνίσταται στην πρόβλεψη φωνηέντων (Α, Ε, Η, Ι, Ο, Υ, Ω). Με την κίνηση αυτή, οι Έλληνες μετέτρεψαν τη γραφή από ένα λογιστικό βοήθημα σε ένα σύστημα που καταγράφει την ανθρώπινη λαλιά με ακρίβεια 100%. Χωρίς τα ελληνικά φωνήεντα, η δυτική φιλοσοφία, η επιστήμη και η λογοτεχνία δεν θα μπορούσαν να υπάρξουν, καθώς οι λεπτές νοηματικές αποχρώσεις θα χάνονταν στην ασάφεια των συμφώνων.
Το Ομηρικό Παράδοξο
Η συμβατική ιστορία υποστηρίζει το εξής παράλογο σενάριο: Οι Έλληνες παρέλαβαν από τους Φοίνικες το αλφάβητο γύρω στο 800 π.Χ. και σχεδόν αμέσως (περ. 750 π.Χ.) ο Όμηρος έγραψε την Ιλιάδα και την Οδύσσεια, το μεγαλύτερο ποιητικό και λογοτεχνικό αριστούργημα στην ανθρώπινη Ιστορία, ένα Έργο τεράστιας έκτασης και πολυπλοκότητας.
Ότι χωρίς εξοικείωση με το Ελληνικό Αλφάβητο ο Όμηρος έγραψε μονομιάς 27.803 στίχους, χωρισμένους με απόλυτη συμμετρία σε 48 βιβλία (24 + 24, όσα και τα γράμματα του Ελληνικού Αλφάβητου), τηρώντας αυστηρό μαθηματικό μέτρο και χρησιμοποιώντας 9.000 διαφορετικές Ελληνικές λέξεις· και αυτό το έκανε έχοντας μόλις παραλάβει το φοινικικό αλφάβητο, χωρίς φωνήεντα! Αυτό χαρακτηρίζεται ως «το πιο σύντομο ανέκδοτο της Ιστορίας»· το να λες ότι οι Έλληνες πήραν ένα αλφάβητο χωρίς φωνήεντα (!) από τους Φοίνικες το 800 π.Χ. και αμέσως έγραψαν την Ιλιάδα, είναι σαν να λες ότι ένας άνθρωπος των σπηλαίων βρήκε ένα πιάνο και την επόμενη μέρα συνέθεσε τη Συμφωνία του Μπετόβεν. Γιατί είναι αδύνατον;
Α) Χρόνος Εξοικείωσης: Μια κοινωνία χρειάζεται αιώνες τριβής με τη γραφή για να περάσει από τη φοινικική στενογραφία χωρίς φωνήεντα στην Υψηλή Ποίηση. Το ότι τα αρχαιότερα ελληνικά επιγραφικά ευρήματα (Ποτήρι Νέστορα, Οινόχοη Διπύλου) είναι έμμετρη ποίηση και όχι λογιστικά κατάστιχα στενογραφίας, αποδεικνύει ότι η γραφή ήταν ήδη βαθιά ριζωμένη στην ελληνική κουλτούρα πολύ πριν τον 8ο αιώνα.
Β) Η ανάγκη του Μέτρου: Η Ιλιάδα και η Οδύσσεια είναι γραμμένες σε Δακτυλικό Εξάμετρο. Ο ρυθμός αυτός βασίζεται αυστηρά στην εναλλαγή μακρών και βραχέων συλλαβών. Είναι τεχνικά αδύνατον να καταγραφεί ή να διαβαστεί το εξάμετρο χωρίς φωνήεντα. Αν οι Έλληνες προσπαθούσαν να χρησιμοποιήσουν το φοινικικό σύστημα, το κείμενο θα ήταν μια ακατάληπτη σειρά συμφώνων, χωρίς καμία μουσικότητα. Η ίδια η δομή της ελληνικής ποίησης απαιτούσε την ύπαρξη ενός πλήρους φωνηεντικού αλφαβήτου, γεγονός που υποδεικνύει ότι το αλφάβητο σχεδιάστηκε για την ποίηση και τον πολιτισμό, και όχι για το εμπόριο.
2) Ινδοευρωπαϊκή γλώσσα: το ιδεολογικό θεμέλιο του Ναζισμού
Εάν η Φοινικική Θεωρία αφαίρεσε από τους Έλληνες την πατρότητα της γραφής, η Ινδοευρωπαϊκή Θεωρία επιχείρησε να τους αφαιρέσει τη γλωσσική τους μοναδικότητα ως μήτρα όλων των ομιλούμενων γλωσσών στον δυτικό κόσμο, εντάσσοντάς τους σε μια φανταστική οικογένεια υπό την ηγεμονία του Βορρά.
Η Ελληνική εκστρατεία στις Ινδίες και ο εκπολιτισμός των Ινδών
Είναι συγκλονιστικό να παρατηρεί κανείς ότι ο πυρήνας της αρχαίας ινδικής γλώσσας, της σανσκριτικής γλώσσας, είναι Ελληνικός. Ο Πατήρ και η Μήτηρ προφέρονται στα σανσκριτικά Πιτάρ και Μάτρ. Στον θεϊκό χώρο, το όνομα του Διός (γενική του Δίας) αντηχεί ως Ντιάους. Έτσι η λέξη Ντιάους είναι συνώνυμη με τη λέξη Θεός σε όλες σχεδόν τις λατινογενείς γλώσσες. Η Θεός τής Αυγής, η Ηώς, λατρεύεται ως Ούσας.
Η ύπαρξη και η δράση εκφράζονται με τα ίδια ρήματα, καθώς το Εστί (είναι) λέγεται Αστί, το Ειμί (είμαι) είναι Άσμι, το Ίστημι (στέκομαι) είναι Τίσθαμι.Περνώντας στις αφηρημένες έννοιες και τα αντικείμενα, το Γένος μεταφέρεται ως Τζάνας, το Μένος (νους/πνεύμα) ως Μάνας, το Όνομα ως Νάμα, το Οστόν ως Ασθί, η Ναύς (πλοίο) ως Νάου. Ακόμη και η μαθηματική σκέψη είναι κοινή, με το Δύο να προφέρεται Ντβα, το Τρία Τράγια, το Επτά Σάπτα, επιβεβαιώνοντας τη μεταφορά της Ελληνικής Γλώσσας στην Ινδία από τα πανάρχαια χρόνια.
Ο Μεγασθένης (περ. 350-290 π.Χ.) ήταν Έλληνας εθνογράφος και Πρέσβης του Σελεύκου Α’ στην αυλή του Ινδού βασιλιά Chandragupta Maurya. Έζησε πολλά χρόνια στην Ινδία και έγραψε το έργο «Ινδικά». Ο Μεγασθένης στα «Ινδικά» αποκαλύπτει ότι ο Θεός Διόνυσος ήρθε από την Ελλάδα και εκπολίτισε τους πρωτόγονους Ινδούς, οι οποίοι τον ταύτισαν με τον σημερινό Θεό τους, τον Σίβα.
Παράλληλα, καταγράφει τη λατρεία του Ηρακλή από τους Ινδούς Σουρασηνούς, ταυτίζοντάς τον με τον σημερινό Θεό τους, τον Κρίσνα, βάσει κοινών συμβόλων, όπως το ρόπαλο και η πάλη με το φίδι (Λερναία Ύδρα). Η αναφορά στην κόρη του Ηρακλή, Πανδαία, ως βασίλισσα της Ινδίας, επιβεβαιώνει την πανάρχαια ελληνική παρουσία και επιρροή στις Ινδίες.
Η ταύτιση των ινδικών θεοτήτων με τους Έλληνες Θεούς αποδεικνύει πως στην αρχαιότητα η Ελλάδα αναγνωριζόταν ως η μοναδική «Μήτρα» του πολιτισμού. Ο Μεγασθένης διασώζει την παράδοση πως η ινδική γλώσσα, οι νόμοι και η γεωργία ήταν δώρα των Ελλήνων, ακυρώνοντας το κίβδηλο αφήγημα της ινδοευρωπαϊκής γλώσσας. Γιατί όμως τα Ινδικά Μεγασθένους θεωρούνται παραμυθολογία και πώς φτάσαμε στην Απάτη της “ινδοευρωπαϊκής γλώσσας”; Η απάντηση βρίσκεται στη Ναζιστική Γερμανία και στην απάτη “Ινδο-γερμανική γλώσσα” !
Το Αρχαιολογικό Κενό
Η Ινδοευρωπαϊκή Απάτη για την υπονόμευση του Ελληνισμού βασίζεται στην υπόθεση ενός πρωτο-λαού (Πρωτο-Ινδοευρωπαίοι) που ζούσε στις στέπες (περιοχή Κουργκάν) γύρω στο 4000 π.Χ. και εξαπλώθηκε προς Δύση και Ανατολή. Ωστόσο για αυτόν τον πολιτισμό «ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΟΥΤΕ ΕΝΑ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΟ ΕΥΡΗΜΑ»! Δεν υπάρχουν επιγραφές της ινδοευρωπαϊκής γλώσσας. Δεν υπάρχουν ονόματα βασιλιάδων ή άλλων ιστορικών προσώπων. Δεν υπάρχουν αναφορές από σύγχρονους λαούς (Έλληνες, Σουμέριους, Αιγύπτιους). Ο λαός αυτός αγνοείται. Η «Πρωτο-Ινδοευρωπαϊκή» είναι μια γλώσσα-φάντασμα, κατασκευασμένη εργαστηριακά μέσω της σύγκρισης λέξεων (Πατήρ, Pitar, Pater), χωρίς ποτέ να έχει βρεθεί το πρωτότυπο κείμενο. Είναι μια μαθηματική αφαίρεση που παρουσιάζεται ως ιστορική πραγματικότητα.
Οι πολιτικοί Αρχιτέκτονες της “ινδοευρωπαϊκής” απάτης: ο άγγλος Jones και οι θεωρητικοί τού Ναζισμού
Η θεωρία δεν προέκυψε από τα δεδομένα, αλλά από την πολιτική. Ο Sir William Jones (1786) ήταν βρετανός δικαστής στην Βρετανική Ινδία. Παρατηρώντας τις ομοιότητες μεταξύ σανσκριτικών και Ελληνικών, εισήγαγε τη θεωρία της «Κοινής Πηγής». Αποσιωπά εντούτοις την Ελληνική Γλώσσα ως κοιτίδα της Σανσκριτικής, αναφερόμενος απλώς σε μια αόριστη “ευρωπαϊκή μήτρα”, διότι αυτό εξυπηρετούσε την αποικιακή βρετανική πολιτική, καθώς παρουσίαζε τους Βρετανούς κατακτητές και τους Ινδούς υπηκόους ως συγγενείς, νομιμοποιώντας την κυριαρχία του Λονδίνου. Οι Βρετανοί σταματούν εδώ. Μέχρι που τη σκυτάλη παίρνουν οι Ναζί.
Ο όρος «Ινδογερμανική γλώσσα» εμφανίζεται σε γαλλική μορφή το 1810 από τον Μαλτ-Μπρυν, και στα αγγλικά καταγράφεται από μεταφράσεις της δεκαετίας του 1810. Ακολουθεί ο γερμανός γλωσσολόγος Franz Bopp (1816) ο οποίος “τεκμηριώνει” τη θεωρία της ινδογερμανικής γλώσσας στα γερμανικά. Στο σημείο αυτό οι ευρωπαίοι, βρετανοί, γάλλοι και γερμανοί, όπως και οι χριστιανοί τού μεσαίωνα, πασχίζουν να βγουν από την Ελληνική Σκιά.
Όμως η ποιοτική διαφορά έρχεται από τους Ναζί που την γλωσσική ινδογερμανική απάτη μετατρέπουν σε φυλετική· οι γλωσσολόγοι του Χίτλερ αναζητώντας εθνική ταυτότητα, εργαλειοποιούν την οικογένεια Indogermanisch (Ινδο-Γερμανική), διαγράφοντας την Ελλάδα από το ιστορικό προσκήνιο. Στόχος των Ναζί ήταν να παρουσιάσουν τη γερμανική γλώσσα όχι ως κόρη της Ελληνικής (όπως είναι η φύση της ως ανήκουσα στις λατινογενείς γλώσσες), αλλά ως αδελφή τής Ελληνικής, ισότιμη κληρονόμο του αρχαίου «Άριου» προγόνου. Με τον τρόπο αυτό, οι Βορειοευρωπαίοι θα θεράπευαν το «σύμπλεγμα του βαρβάρου», αποκτώντας ανώτερη καταγωγή χωρίς να οφείλουν τίποτα στην Ελλάδα και τους Έλληνες! Πώς;
Η ναζιστική απάτη της “Άριας Φυλής” με γέφυρα την απάτη της “ινδογερμανικής γλώσσας”
Η γλωσσολογική απάτη της “ινδογερμανικής γλώσσας” μετατράπηκε ταχύτατα σε φυλετικό δόγμα με τραγικές συνέπειες. Η λέξη Arya (Άρια) που στα ινδικά/σανσκριτικά και στα ιερά Βεδικά κείμενα σημαίνει «Ευγενής» ή «Πνευματικός» (κοινωνικός και θρησκευτικός όρος για τον ενάρετο άνθρωπο), διαστρεβλώθηκε από τους Ναζί θεωρητικούς τού Χίτλερ σε φυλετικό δόγμα!
Οι γερμανοί εθνικιστές επινόησαν το αφήγημα ότι οι Άριοι ήταν μια ξανθή λευκή φυλή από την Υπερβορεία (τον Παγωμένο Βόρειο Πόλο) που κατέβηκε στην Ινδία δίνοντας τον πολιτισμό. Σύμφωνα με αυτή την αδιανόητη κατασκευή, οι σύγχρονοι γερμανοί ήταν οι μόνοι καθαρόαιμοι απόγονοι αυτών των κατακτητών, ενώ οι σκουρόχρωμοι μεσογειακοί λαοί είχαν εκφυλιστεί λόγω επιμειξιών. Η υφαρπαγή της Σβάστικας, ενός πανάρχαιου συμβόλου που απαντάται στη Μινωική Κρήτη και την Ινδία χιλιετίες πριν, πριν καν οι γερμανοί μάθουν να ανάβουν φωτιά, ήταν η τελική πράξη αυτής της πολιτισμικής κλοπής. Οι γερμανοί, μην έχοντας δικό τους αρχαίο μεγαλείο, «δανείστηκαν» τα σύμβολα και την ιστορία των Ελλήνων για να χτίσουν μια «φυλετική ψευδυπόσταση» υπεροχής.
Η μεταπολεμική εποχή και ο “ιουδαιο-χριστιανικός” άξονας
Μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, η επιστημονική κοινότητα δεν προχώρησε σε αποκάθαρση των θεωριών που γέννησαν τον Ναζισμό, αλλά σε μετονομασία τους. Οι Ναζί μπορεί να ηττήθηκαν στο πεδίο, δεν ηττήθηκαν όμως στην ακαδημαϊκή κοινότητα.
Σε πλήρη συμπαιγνία με γάλλους και βρετανούς, ο όρος «Ινδο-Γερμανική» αντικαταστάθηκε από τον «Ινδο-Ευρωπαϊκή», ώστε η δομική υποβάθμιση της Ελληνικής γλώσσας να παραμείνει. Επιπλέον, η γεωπολιτική ανάγκη στήριξης του νεοσύστατου κράτους του Ισραήλ (1948) οδήγησε στην υιοθέτηση του όρου “Ινδοευρωπαϊκή γλώσσα” ως γέφυρα μιας ανυπόστατης ευρωπαϊκής πολιτιστικής ταυτότητας: αυτής που ορίσθηκε ως «ιουδαιο-χριστιανικός πολιτισμός», αντικαθιστώντας τον ιστορικά αληθή «Ελληνο-Ρωμαϊκό».
Σε αυτό το νέο πλαίσιο, οι κίβδηλες κατασκευές «Ινδοευρωπαϊκή γλώσσα» και «Φοινικικό αλφάβητο» (ότι το αλφάβητο είναι σημιτικό) απέκτησε νέα πολιτική χρησιμότητα: συνέδεε τις ρίζες του δυτικού πολιτισμού με την Ιερουσαλήμ αντί για την Αθήνα. Η ιστορική αλήθεια θυσιάστηκε για άλλη μια φορά στο βωμό της χριστιανικής προπαγάνδας, ολοκληρώνοντας τον κύκλο της Απάτης. Το μίσος και ο φθόνος της Ευρώπης για τους Έλληνες, ο αέναος πόθος της χριστιανικής Ευρώπης να βγει από την Ελληνική Σκιά, οδήγησε στην Ύβρη της πλαστογράφησης της Ιστορίας και της Γλώσσας.
Κατακλείδα
Η ενδελεχής ανάλυση των στοιχείων αποκαλύπτει ότι η Φοινικική και η Ινδοευρωπαϊκή Απάτη αποτελούν δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Πρόκειται για διανοητικές κατασκευές που επιβλήθηκαν όχι από τη δύναμη των αποδείξεων, αλλά από την ισχύ της πολιτικής προπαγάνδας με σκοπό την Ελληνική υποβάθμιση.
Η Φοινικική Απάτη αγνοεί την Παλαιογραφία, την Ακροφωνία και το Χρονολογικό Κενό για να κρύψει την Ελληνική συνέχεια και την γλωσσολογική αυθεντία των ελληνικών φωνηέντων.
Η Ινδοευρωπαϊκή Απάτη ως συνέχεια της Ναζιστικής Θηριωδίας τής Πλαστογράφησης της Ιστορίας, εφευρίσκει έναν ανύπαρκτο λαό για να στερήσει από την Ελληνική Γλώσσα και Γραφή τη μητρική της θέση και να ικανοποιήσει τις εθνικιστικές φαντασιώσεις του Ευρωπαϊκού Βορρά.
Η κατάρρευση αυτών των απατηλών δογμάτων είναι το Πλήρωμα τού Χρόνου. Η αποκατάσταση του Ελληνισμού ως Πολιτισμικής Αυθεντίας, ως πρωτογενούς Δημιουργού Γλώσσας, Γραφής και Πολιτισμού, δεν είναι πράξη εθνικισμού, αλλά πράξη επιστροφής στον Ορθό Λόγο και την Ιστορική Αλήθεια, μακριά από τις σκοπιμότητες του Ex Oriente Lux και της ναζιστικής προπαγάνδας. Όπως ήταν νομοτελειακό και όπως το Θεϊκό Σχέδιο όρισε, το μίσος και ο φθόνος των ευρωπαίων για τους Έλληνες θα είχε άσχημο Τέλος.
Σχολιάστε το άρθρο μας
Αναδημοσιεύστε το ΠΑΝΤΑ με ενεργό link της πηγής.
Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. To ιστολόγιο μας δεν υιοθετεί τις απόψεις των αρθρογράφων, ούτε ταυτίζεται με τα θέματα που αναδημοσιεύει από άλλες ενημερωτικές ιστοσελίδες και δεν ευθύνεται για την εγκυρότητα, την αξιοπιστία και το περιεχόμενό τους.
Ακολουθήστε το ellinikiafipnisis.com
στο Facebook…
στο Twitter
στο Viber
στο Telegram
στο GAB…
κοινοποιήστε το και στους φίλους σας!
