Ο Θουκυδίδης δεν έγραψε εγχειρίδιο δικαιολόγησης της ισχύος. Έγραψε μια προειδοποίηση: Εκεί που το δίκαιο υποχωρεί, η πτώση δεν αργεί. Αν η Ελλάδα αποδεχτεί ότι η ισχύς βαφτίζεται δικαίωμα, τότε μην παραπονεθεί όταν το ίδιο θα κάνουν και οι αντίπαλοι της…
Αν η Ελλάδα γίνει ο «χειροκροτητής» στρατιωτικών παρεμβάσεων χωρίς νομική βάση, χάνει το ηθικό και νομικό ανάστημα να ζητήσει τη συνδρομή της διεθνούς κοινότητας όταν η ίδια βρεθεί στη θέση των Μηλίων. Η Ελλάδα, δεν μπορεί να γίνει χειροκροτητής στρατιωτικών παρεμβάσεων χωρίς νομική βάση, τη στιγμή που η Κύπρος ως ανεξάρτητο κράτος έχει υποστεί εισβολή και κατοχή…
Άρθρο του Μιχάλη Χαιρετάκη
Στον απόηχο της στρατιωτικής επιχείρησης των ΗΠΑ που οδήγησε στην αιφνιδιαστική απαγωγή του Νικολάς Μαδούρο, ο δημόσιος διάλογος στην Ελλάδα αποκάλυψε κάτι πιο βαθύ από τη θέση μας για τη Βενεζουέλα. Αποκάλυψε τι εννοούμε όταν λέμε «Διεθνές Δίκαιο» και πότε επιλέγουμε να το θυσιάζουμε στον βωμό των εντυπώσεων.
Ο υπουργός κ. Γεωργιάδης επιχείρησε να υπερασπιστεί τη στάση της κυβέρνησης επιστρατεύοντας τον Πομπήιο, τον Θουκυδίδη και μια δόση επιφανειακής Realpolitik. Όμως, όταν η πολιτική διαστρέφει τους κλασικούς για να ντύσει τη σύγχρονη αυθαιρεσία, η απάντηση δεν είναι θέμα αριστεράς ή δεξιάς· είναι θέμα εθνικής επιβίωσης.
1. Το «ένταλμα» των ισχυρών και η πλάνη του άρθρου 51
Ο κ. Γεωργιάδης βαφτίζει μια στρατιωτική εισβολή ως «εκτέλεση εντάλματος». Παραβλέπει όμως ότι το εθνικό ποινικό σύστημα ενός κράτους δεν έχει δικαιοδοσία επί της εκτελεστικής εξουσίας άλλου κυρίαρχου κράτους.
Επικαλείται μάλιστα το Άρθρο 51 του ΟΗΕ περί αυτοάμυνας. Ας είμαστε ειλικρινείς: Το Άρθρο 51 απαιτεί ένοπλη επίθεση. Αν δεχτούμε ότι η διακίνηση ναρκωτικών ή η εσωτερική τυραννία νομιμοποιούν την κατάργηση των συνόρων και την απαγωγή αρχηγών κρατών, τότε καταργούμε το Διεθνές Δίκαιο και επιστρέφουμε στον νόμο της ζούγκλας.
Αν αυτό βαφτιστεί “νόμιμο”, γιατί να μη στείλει αύριο το Ιράν κομάντο στο Ριάντ για να «συλλάβει» τον πρίγκιπα Μπιν Σαλμάν για τα εγκλήματα στην Υεμένη;
Γιατί να μη στείλει η Ρωσία πράκτορες να «απαγάγουν» τον πρόεδρο της Ουκρανίας για τις απώλειες του Ντονμπάς;
Τα ερωτήματα συνεχίζονται αμείλικτα: Αν αύριο η Τουρκία βαφτίσει «τρομοκρατική απειλή» την παρουσία Ελλήνων αξιωματούχων στο Αιγαίο και επιχειρήσει την απαγωγή τους επικαλούμενη «αυτοάμυνα», με ποιο νομικό επιχείρημα θα την αντικρούσουμε, όταν σήμερα χειροκροτούμε την ίδια μέθοδο στη Βενεζουέλα;
2. Ο Θουκυδίδης δεν έγραψε εγχειρίδιο αυθαιρεσίας
Η αναφορά στον διάλογο των Μηλίων («το Δίκαιο υπάρχει όπου ίση υπάρχει δύναμη») είναι η ημιτελής ανάγνωση ενός μεγάλου ιστορικού. Ο Θουκυδίδης δεν «πρότεινε» τον κυνισμό των Αθηναίων· τον κατέγραψε ως το προοίμιο της Ύβρεως που οδήγησε στην καταστροφή τους. Οι Αθηναίοι αφάνισαν τη Μήλο επειδή μπορούσαν, αλλά λίγο μετά ταπεινώθηκαν στους Αιγός Ποταμούς.
Όποιος επικαλείται τον Θουκυδίδη για να νομιμοποιήσει την επιλεκτική εφαρμογή του Δικαίου, στην ουσία λέει το εξής ανατριχιαστικό: «Η Ελλάδα πιστεύει στο Δίκαιο μόνο όταν την παίρνει».
Αυτή είναι μια θέση αυτοκτονική για ένα κράτος μεσαίου μεγέθους που απειλείται από έναν ισχυρότερο αναθεωρητικό γείτονα.
3. Η νομικά ατυχής σύγκριση με τον Μπιν Λάντεν
Ο κ. Γεωργιάδης συγκρίνει τον Μαδούρο με τον Οσάμα Μπιν Λάντεν. Η σύγκριση είναι νομικά αφελής. Ο Μπιν Λάντεν ήταν ηγέτης μη κρατικού τρομοκρατικού δικτύου σε διακηρυγμένο πόλεμο. Ο Μαδούρο, όσο απεχθής κι αν είναι, είναι ο διεθνώς αναγνωρισμένος και εκλεγμένος αρχηγός ενός κράτους.
Η κατάργηση της διάκρισης μεταξύ «τρομοκράτη» και «αρχηγού κράτους» από τη Δύση είναι το μεγαλύτερο δώρο σε δυνάμεις όπως η Τουρκία και η Ρωσία, που αναζητούν ακριβώς τέτοια πατήματα για τις δικές τους αυθαιρεσίες.
4. Το «εθνικό συμφέρον» ως μπούμερανγκ
Ο υπουργός υποστηρίζει ότι η επέμβαση μας συμφέρει γιατί βλάπτει έναν σύμμαχο της Τουρκίας. Αυτή είναι η επιτομή του τακτικισμού της στιγμής που αγνοεί τη στρατηγική βάθους.
Η πραγματικότητα: Το υπέρτατο εθνικό συμφέρον της Ελλάδας είναι η ιερότητα των συνόρων και η αρχή της κυριαρχίας.
Το ρίσκο: Αν η Ελλάδα γίνει ο «χειροκροτητής» στρατιωτικών παρεμβάσεων χωρίς νομική βάση, χάνει το ηθικό και νομικό ανάστημα να ζητήσει τη συνδρομή της διεθνούς κοινότητας όταν η ίδια βρεθεί στη θέση των Μηλίων.
Η Ελλάδα, δεν μπορεί να γίνει χειροκροτητής στρατιωτικών παρεμβάσεων χωρίς νομική βάση, τη στιγμή που η Κύπρος ως ανεξάρτητο κράτος έχει υποστεί εισβολή και κατοχή.
Δεν υπερασπίζομαι τον Μαδούρο. Υπερασπίζομαι τη διαδικασία. Γιατί η Δημοκρατία που γεννιέται από κομάντο, δεν είναι Δημοκρατία· είναι σιωπή υπό κατοχή.
Ο Θουκυδίδης δεν έγραψε εγχειρίδιο δικαιολόγησης της ισχύος. Έγραψε μια προειδοποίηση: Εκεί που το δίκαιο υποχωρεί, η πτώση δεν αργεί. Αν η Ελλάδα αποδεχτεί ότι η ισχύς βαφτίζεται δικαίωμα, τότε μην παραπονεθεί όταν το ίδιο θα κάνουν και οι αντίπαλοί της.
Οι ήττες ενός έθνους δεν ξεκινούν πάντα στο πεδίο των μαχών. Ξεκινούν από τη στιγμή που η συνείδησή του δέχεται την κατάργηση των κανόνων που το προστατεύουν.
Κι εμείς, με τέτοιες αναρτήσεις, υπογράφουμε τη μελλοντική μας σιωπή.
Σχολιάστε το άρθρο μας
Αναδημοσιεύστε το ΠΑΝΤΑ με ενεργό link της πηγής.
Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. To ιστολόγιο μας δεν υιοθετεί τις απόψεις των αρθρογράφων, ούτε ταυτίζεται με τα θέματα που αναδημοσιεύει από άλλες ενημερωτικές ιστοσελίδες και δεν ευθύνεται για την εγκυρότητα, την αξιοπιστία και το περιεχόμενό τους.
Ακολουθήστε το ellinikiafipnisis.com
στο Facebook…
στο Twitter
στο Viber
στο Telegram
στο GAB…
κοινοποιήστε το και στους φίλους σας!
