Πρόσθεσε το ellinikiafipnisis στις αγαπημένες σου πηγές ενημέρωσης
Στο μέτωπο της συνδιαχείρισης του Αιγαίου, η Άγκυρα δεν λειτουργεί τυχαία. Χρησιμοποιεί με αριστοτεχνικό τρόπο τις ίδιες τις δομές της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας ως δικά της επιχειρησιακά εργαλεία. Η ίδρυση των δύο νέων στρατηγείων δεν γίνεται για την προστασία της Συμμαχίας, αλλά για τη θεσμική κατοχύρωση της τουρκικής υπεροχής στο Αιγαίο, στην Ανατολική Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή…
Η κάθοδος Γκουτέρες δεν είναι ευκαιρία επανένωσης. Το γεγονός ότι πραγματοποιείται στα τέλη Ιουλίου, μόλις λίγες εβδομάδες πριν από τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, μαρτυρά μια ξεκάθαρη μεθόδευση: την άσκηση ασφυκτικής πίεσης για τη λήψη αποφάσεων-εξπρές, ώστε η Αθήνα και η Λευκωσία να οδηγηθούν στη Νέα Υόρκη εγκλωβισμένες σε προδιαγεγραμμένα τετελεσμένα…
Γράφει ο Βασίλειος Τσάμης
Η επικείμενη επίσκεψη του Αντόνιο Γκουτέρες στην Κύπρο (27-29 Ιουλίου 2026) δεν αποτελεί μια απλή διπλωματική τυπικότητα, αλλά τον προάγγελο μιας προδιαγεγραμμένης εθνικής υποχώρησης.
Όπως χαρακτηριστικά αποκάλυψε το πρωτοσέλιδο της κυπριακής εφημερίδας «Σημερινή», βρισκόμαστε μπροστά σε ένα «τουρκικό λάβαρο διχοτόμησης στα χέρια Αθηνών – Λευκωσίας με σπόνσορα τον ΟΗΕ». Οι μάσκες της δήθεν «εξομάλυνσης» πέφτουν, αποκαλύπτοντας ένα συνολικό πακέτο διευθέτησης, όπου η Άγκυρα κρατά σταθερά τον ρόλο του καβαλάρη.
Από το Σχέδιο Ανάν στη Χειρότερη Εκδοχή του
Όσοι επιχειρούν να παρουσιάσουν το κυοφορούμενο σχέδιο «χαλαρής ομοσπονδίας» ως παράθυρο ευκαιρίας, εθελοτυφλούν ή συνειδητά παραπλανούν.
Η αλήθεια είναι μία.
Το υπό επεξεργασία πλαίσιο είναι δομικά χειρότερο από το καταψηφισμένο Σχέδιο Ανάν του 2004.
Το 2004, η όποια διεθνής υπόσταση των Τουρκοκυπρίων τελούσε υπό την αίρεση της τελικής έγκρισης της λύσης. Σήμερα, το σχέδιο του 2026 εισάγει την de facto αναγνώριση του ψευδοκράτους από το παράθυρο, νομιμοποιώντας τα «τρία απευθείας» (απευθείας πτήσεις στην Τύμπου, απευθείας εμπόριο στην Αμμόχωστο και αυτόνομες διεθνείς επαφές) ως «ενδιάμεσα βήματα» για να καμφθεί η τουρκική αδιαλλαξία.
Το κυριότερο;
Μετατοπίζεται η βάση συζήτησης από την Ομοσπονδία στη Συνομοσπονδία.
Η αποδοχή της «κυριαρχικής ισότητας» δημιουργεί δύο έτοιμα, κυρίαρχα κράτη.
Αν το μόρφωμα αυτό καταρρεύσει –κάτι που η ιστορία της περιοχής εγγυάται– τα Κατεχόμενα θα έχουν ήδη εξασφαλίσει τη διεθνή νομιμότητα για την οριστική τους απόσχιση.
Η Λευκωσία παραδίδει έτσι το ισχυρότερο όπλο. Τη διεθνή αναγνώριση της Κυπριακής Δημοκρατίας ως του μόνου νόμιμου κράτους στο νησί.
Το Ενεργειακό Λάσο της Άγκυρας
Η δεύτερη μεγάλη ανατροπή σε σχέση με το 2004 είναι η ενέργεια.
Ο φυσικός πλούτος της Κυπριακής ΑΟΖ, αντί να αποτελέσει μοχλό γεωπολιτικής αναβάθμισης και συμμαχιών με τη Δύση και το Ισραήλ, μετατρέπεται σε ενεργειακό λουρί. Η πρόταση για κατασκευή αγωγού φυσικού αερίου που θα συνδέει την Κύπρο απευθείας με την Τουρκία παραδίδει τη «στρόφιγγα» του εθνικού πλούτου στον απόλυτο έλεγχο του Ερντογάν. Η Κύπρος δεν επανενώνεται, κλειδώνεται οριστικά στην ενεργειακή και πολιτική σφαίρα επιρροής της Άγκυρας.
F-35, Δύο Κράτη και Αιγαίο: Το Ενιαίο Πακέτο της Υποχώρησης
Το Κυπριακό δεν είναι απομονωμένο. Είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με τη στρατηγική των «ήρεμων νερών» στο Αιγαίο και τις ευρύτερες νατοϊκές ισορροπίες. Το «Μεγάλο Παζάρι» της Ουάσιγκτον και των Βρυξελλών περιλαμβάνει συγκεκριμένα, αλληλένδετα γρανάζια.
1. Η Δύση πιέζει για την επιστροφή της Τουρκίας στο πρόγραμμα των F-35 (με αντάλλαγμα τη μεταφορά των ρωσικών S-400), επιδιώκοντας να κρατήσει την Άγκυρα στο δυτικό στρατόπεδο.
2. Η διχοτόμηση της Κύπρου δίνεται ως αντάλλαγμα. Για χάρη της «σταθερότητας», θυσιάζεται η Κύπρος, με την αποδοχή ενός μοντέλου δύο κρατών υπό νατοϊκή ομπρέλα εγγυήσεων.
3. Η ελληνοτουρκική προσέγγιση εξαγοράζεται με την έμμεση αποδοχή των τουρκικών διεκδικήσεων (γκρίζες ζώνες, περιορισμός κυριαρχικών δικαιωμάτων, αποστρατιωτικοποίηση), ανοίγοντας τον δρόμο για τη συνδιαχείριση του Αιγαίου.
Τα Στρατηγεία του ΝΑΤΟ και η «Γαλάζια Πατρίδα» σε Αναμονή
Στο μέτωπο της συνδιαχείρισης του Αιγαίου, η Άγκυρα δεν λειτουργεί τυχαία. Χρησιμοποιεί με αριστοτεχνικό τρόπο τις ίδιες τις δομές της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας ως δικά της επιχειρησιακά εργαλεία. Η ίδρυση των δύο νέων στρατηγείων δεν γίνεται για την προστασία της Συμμαχίας, αλλά για τη θεσμική κατοχύρωση της τουρκικής υπεροχής στο Αιγαίο, στην Ανατολική Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή.
Τα νατοϊκά αυτά κέντρα μετατρέπονται de facto σε εργαλεία της Άγκυρας, νομιμοποιώντας τις επιχειρησιακές της βλέψεις κάτω από τη συμμαχική ομπρέλα.
Την ίδια στιγμή, η Άγκυρα κρατά το νομοσχέδιο για τη «Γαλάζια Πατρίδα» ως δαμόκλειο σπάθη πάνω από το τραπέζι των διαπραγματεύσεων.
Στέλνει ένα σαφές μήνυμα σε Αθήνα, Λευκωσία και Ουάσιγκτον: αν δεν πάρει αυτά που θέλει μέσω ενός επιβεβλημένου «συμβιβασμού» (F-35, συνδιαχείριση, κυριαρχική ισότητα), η επίσημη νομική κατοχύρωση των επεκτατικών της διεκδικήσεων στο Αιγαίο είναι έτοιμη να ενεργοποιηθεί.
Πρόκειται για μια στρατηγική win-win για την Τουρκία, καθώς η θεσμοθέτηση αυτών των διεκδικήσεων αποτελεί τον τελικό της στόχο, ο οποίος είτε θα επιτευχθεί εκβιαστικά στο προσκήνιο είτε θα επικυρωθεί πανηγυρικά μετά από μια ενδεχόμενη υποχώρηση της Δύσης.
Η Ψευδαίσθηση του Πολιτικού Ρεαλισμού
Όσοι εντός των Αθηνών και της Λευκωσίας στηρίζουν αυτή την πορεία, προτάσσουν τον «πολιτικό ρεαλισμό» της ανάγκης.
«Να σώσουμε ό,τι προλάβουμε ( για παράδειγμα , επιστροφή εδαφών στο Βαρώσι) πριν η Τουρκία προσαρτήσει πλήρως τα Κατεχόμενα».
Η επιχειρηματολογία αυτή στερείται κάθε ιστορικής και στρατηγικής βάσης. Αν η πάροδος του χρόνου και η ισχύς του κατακτητή αποτελούσαν κριτήριο συμβιβασμού, η Ελλάδα θα έπρεπε να είχε αποδεχθεί την Τουρκοκρατία, υπογράφοντας τη νομιμότητα του δυνάστη της. Στην ιστορία των εθνών, η υπογραφή του θύματος κάτω από τις αξιώσεις του θύτη δεν φέρνει την ειρήνη, φέρνει την οριστική και μη αναστρέψιμη υποταγή.
Η κάθοδος Γκουτέρες δεν είναι ευκαιρία επανένωσης. Το γεγονός ότι πραγματοποιείται στα τέλη Ιουλίου, μόλις λίγες εβδομάδες πριν από τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, μαρτυρά μια ξεκάθαρη μεθόδευση: την άσκηση ασφυκτικής πίεσης για τη λήψη αποφάσεων-εξπρές, ώστε η Αθήνα και η Λευκωσία να οδηγηθούν στη Νέα Υόρκη εγκλωβισμένες σε προδιαγεγραμμένα τετελεσμένα. Είναι η τελική πίεση μιας Δύσης που βιάζεται να κλείσει εκκρεμότητες, χρησιμοποιώντας τον Ελληνισμό ως νόμισμα.
Αν Αθήνα και Λευκωσία αποδεχθούν αυτό το πακέτο, δεν θα έχουν επιτύχει συμβιβασμό, αλλά την αυτοκατάργηση του Διεθνούς Δικαίου με την ίδια τους την υπογραφή.
Το ερώτημα, επομένως, τίθεται αμείλικτο προς τη Δύση και την Ουάσιγκτον.
Είναι διατεθειμένες οι δημοκρατικές δυνάμεις να θυσιάσουν τη σταθερότητα της Μεσογείου και τις διεθνείς συνθήκες για να κρατήσουν την Άγκυρα στο δυτικό στρατόπεδο, με όρους όμως που επιβάλλει η ίδια;
Δεν θα πρόκειται, εν τέλει, για την πλήρη υποταγή του δυτικού κόσμου στο νεοοθωμανικό δόγμα;
Σχολιάστε το άρθρο μας
Αναδημοσιεύστε το ΠΑΝΤΑ με ενεργό link της πηγής.
Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. To ιστολόγιο μας δεν υιοθετεί τις απόψεις των αρθρογράφων, ούτε ταυτίζεται με τα θέματα που αναδημοσιεύει από άλλες ενημερωτικές ιστοσελίδες και δεν ευθύνεται για την εγκυρότητα, την αξιοπιστία και το περιεχόμενό τους.
Ακολουθήστε το ellinikiafipnisis.com
στο Facebook…
στο Twitter
στο Viber
στο Telegram
στο GAB…
κοινοποιήστε το και στους φίλους σας!
Discover more from Ελλήνων Αφύπνιση
Subscribe to get the latest posts sent to your email.
