Η Τουρκία θα εργαλειοποιήσει την Διάσκεψη των Ηνωμένων Εθνών για την Κλιματική Αλλαγή (COP31) για να αλλάξει τους κανόνες του παιχνιδιού…

Η Τουρκία επιχειρεί να ξαναγράψει τους κανόνες του παιχνιδιού στην Ανατολική Μεσόγειο, φορώντας το προσωπείο του «οικολογικού εταίρου» κατά τη διάρκεια της COP31…

Με όχημα αυτή τη διάσκεψη, ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν επιχειρεί ένα πρωτοφανές «πράσινο ξέπλυμα» (greenwashing) των παράνομων διεκδικήσεών του στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο, επιδιώκοντας να αλλάξει άρδην τους κανόνες του παιχνιδιού…

Γράφει ο Βασίλειος Τσάμης

Η διεθνής σκακιέρα της Ανατολικής Μεσογείου εισέρχεται σε μια ιδιαίτερα κρίσιμη και επικίνδυνη φάση.

Με την αντίστροφη μέτρηση για τη 31η Διάσκεψη των Ηνωμένων Εθνών για την Κλιματική Αλλαγή (COP31) να έχει ξεκινήσει —η οποία θα πραγματοποιηθεί στην Αττάλεια της Τουρκίας από τις 9 έως τις 20 Νοεμβρίου 2026— η Άγκυρα ξεδιπλώνει με μεθοδικότητα μια νέα στρατηγική: τη μετάλλαξη του αναθεωρητισμού της σε «πράσινη» διπλωματία.

Σύμφωνα με το μοντέλο εταιρικής σχέσης που συμφωνήθηκε με τον ΟΗΕ, η Τουρκία κατέχει την επίσημη Προεδρία της COP31 και χειρίζεται τη φυσική φιλοξενία/υλικοτεχνική υποστήριξη, ενώ η Αυστραλία ηγείται των επίσημων πολιτικών διαπραγματεύσεων ως «Πρόεδρος των Διαπραγματεύσεων».

Αυτός ο επιμερισμός επιτρέπει στην Άγκυρα να απολαμβάνει το διεθνές κύρος ενός παγκόσμιου οικοδεσπότη, αποφεύγοντας τη φθορά των σκληρών διαπραγματεύσεων.

Με όχημα αυτή τη διάσκεψη, ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν επιχειρεί ένα πρωτοφανές «πράσινο ξέπλυμα» (greenwashing) των παράνομων διεκδικήσεών του στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο, επιδιώκοντας να αλλάξει άρδην τους κανόνες του παιχνιδιού.

1. Η Αλυσίδα του Τουρκικού Αναθεωρητισμού

Η πρόσφατη μονομερής ανακήρυξη «Θαλάσσιων Εθνικών Πάρκων» από την Άγκυρα (Στην Ανατολική Μεσόγειο και Βόρειο Αιγαίο), πέραν των τουρκικών χωρικών υδάτων, δεν αποτελεί μια μεμονωμένη οικολογική ευαισθησία.

Είναι ο επόμενος κρίκος στην ίδια αδιατάρακτη αλυσίδα αμφισβήτησης των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων:

2019 — Παράνομο Τουρκολιβυκό Μνημόνιο: Η αυθαίρετη εξαφάνιση της επήρειας των ελληνικών νησιών στους τουρκικούς χάρτες.

2024 — Επιχειρησιακό Τετελεσμένο στην Κάσο: Η αποστολή τουρκικών πολεμικών σκαφών για την παρεμπόδιση των ερευνών της ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας-Κύπρου (Great Sea Interconnector), με την Άγκυρα να επιβάλλει de facto ότι καμία κρίσιμη υποδομή δεν θα ποντίζεται χωρίς τη δική της «άδεια».

2025 — Χάρτης Χωροταξικού Σχεδιασμού στην UNESCO: Η θεσμική απόπειρα επιβολής μιας τεχνητής «μέσης γραμμής» στο Αιγαίο.

2026 — «Πράσινος» Σφετερισμός & COP31: Η εργαλειοποίηση της προστασίας του περιβάλλοντος για τη δημιουργία de facto δικαιοδοσίας εντός της ελληνικής υφαλοκρηπίδας/ΑΟΖ.

2. Η Παγίδα της «Εκβιαστικής Συνδιαχείρισης»

Ο αντικειμενικός στόχος της Άγκυρας πίσω από τη φιλοξενία της COP31 στην Αττάλεια συμπυκνώνεται στο ίδιο το σύνθημα που επιλέγει για τη διάσκεψη:

«Από τον διάλογο στη συναίνεση, από τη συναίνεση στη δράση».

Πίσω από τις φαινομενικά αθώες αυτές λέξεις κρύβεται ένας διπλωματικός εγκλωβισμός.

Η Τουρκία επικαλείται τον «διάλογο» για το περιβάλλον προκειμένου να επιβάλει τη «συναίνεση» μιας de facto συνδιαχείρισης στην Ανατολική Μεσόγειο και στο Αιγαίο. Στη συνέχεια, περνά στη «δράση», επιχειρώντας να νομιμοποιήσει την παρουσία σκαφών της για περιβαλλοντικούς ελέγχους εντός της ελληνικής υφαλοκρηπίδας/ΑΟΖ, παρακάμπτοντας πλήρως το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS).

Παράλληλα, στήνει μια επικοινωνιακή παγίδα:

εάν η Αθήνα αρνηθεί αυτόν τον «διάλογο», η Άγκυρα θα σπεύσει να την κατηγορήσει ενώπιον των δεκάδων ηγετών που θα συγκεντρωθούν στην Αττάλεια ως κράτος που υπονομεύει τη διεθνή κλιματική συναίνεση.

3. Το «Πράσινο» Προκάλυμμα και ο Κίνδυνος Ουδετεροποίησης

Η τουρκική στρατηγική συμπυκνώνεται στη συστηματική χρήση της περιβαλλοντικής ατζέντας ως γεωπολιτικού προκαλύμματος, με απώτερο στόχο την «ουδετεροποίηση» του Αιγαίου και της Ανατολικής Μεσογείου. Χρησιμοποιώντας τη φιλοξενία της COP31 στην Αττάλεια για να οικοδομήσει το προφίλ ενός υπεύθυνου διεθνούς εταίρου, η Άγκυρα προχωρά στην ανακήρυξη θαλάσσιων πάρκων πέραν των 6 ναυτικών μιλίων.

Προβάλλοντας το αφήγημα μιας «κοινής περιβαλλοντικής λεκάνης», επιχειρεί να αφαιρέσει de facto τα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας και της Κύπρου, μετατρέποντας την ελληνική υφαλοκρηπίδα/ΑΟΖ σε μια «γκρίζα» ή «ουδέτερη» ζώνη.

Σε αυτή τη ζώνη, με πρόσχημα την οικολογία, η Τουρκία θα επιδιώκει να ακυρώνει κάθε ελληνική ενεργειακή υποδομή, ερευνητική δραστηριότητα ή αμυντική άσκηση, επιβάλλοντας τελικά ένα καθεστώς πλήρους συνδιαχείρισης και παραμερίζοντας οριστικά το Δίκαιο της Θάλασσας.

4. Η Διεθνής Γεωμετρία: ΗΠΑ, Αυστραλία και ο Ρόλος της Ομογένειας

Η διπλωματική αυτή μάχη δεν διεξάγεται στο κενό. Η αμερικανική στρατηγική αμφιθυμία —ιδιαίτερα υπό την προσέγγιση του Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος συχνά αναζητά μεσοβέζικες λύσεις και επιχειρηματικά “deals” από τον φόβο μήπως «χάσει» την Τουρκία προς τη Ρωσία και την Κίνα— ενισχύει την τουρκική αποθράσυνση.

Η Ουάσινγκτον τείνει να τηρεί στάση ίσων αποστάσεων, η οποία στην πράξη επιβραβεύει τον αναθεωρητή.

Σε αυτό το σκηνικό, αναδύεται ένας κρίσιμος παράγοντας: ο Ελληνισμός της Αυστραλίας.

Καθώς η Καμπέρα κατέχει την «Προεδρία των Διαπραγματεύσεων» στην COP31, η πολυδύναμη ελληνοαυστραλιανή κοινότητα οφείλει να ασκήσει συντονισμένη πίεση στην αυστραλιανή κυβέρνηση.

Προβάλλοντας την ανάγκη προστασίας της UNCLOS και της αξιοπιστίας της ίδιας της διάσκεψης, η ομογένεια μπορεί να αναδείξει ότι η ανεκτικότητα στον τουρκικό «πράσινο» εκβιασμό υπονομεύει τις διεθνείς συνθήκες που και η ίδια η Αυστραλία υπερασπίζεται στον Ινδο-Ειρηνικό.

5. Η Υποχρέωση της Αθήνας: Επιθετική Αποδομή

Απέναντι σε αυτόν τον «πράσινο» αναθεωρητισμό, η ελληνική πολιτική ηγεσία δεν έχει το περιθώριο της αδράνειας ή των απλών φραστικών διαμαρτυριών. Οφείλει να περάσει άμεσα στην αντεπίθεση:

✓Αποκάλυψη του “Greenwashing”:

Η ελληνική διπλωματία πρέπει να καταγγείλει διεθνώς —στον ΟΗΕ, την Ευρωπαϊκή Ένωση και τις μεγάλες δυνάμεις— ότι η Τουρκία χρησιμοποιεί τη διοργάνωση της COP31 στην Αττάλεια ως «δούρειο ίππο» για την παραβίαση των διεθνών συνθηκών και του Δικαίου της Θάλασσας.

✓Ευρωπαϊκή Πιστοποίηση vs Αυθαιρεσίας:

Η Ελλάδα πρέπει να επιταχύνει τη θεσμοθέτηση των δικών της θαλάσσιων πάρκων, κατοχυρώνοντάς τα απευθείας στο αυστηρό πλαίσιο του κοινοτικού δικαίου (Natura 2000), αναδεικνύοντας ότι οι τουρκικές ανακηρύξεις στερούνται οποιουδήποτε διεθνούς ή επιστημονικού ερείσματος.

✓Μηδενική Ανοχή στο Πεδίο:

Καμία τουρκική «περιβαλλοντική» αστυνόμευση, έρευνα ή διοικητική πράξη δεν πρέπει να επιτραπεί εντός της ελληνικής ΑΟΖ/υφαλοκρηπίδας. Η άσκηση κυριαρχίας στο πεδίο είναι ο μόνος τρόπος να αποτραπούν τα τετελεσμένα.

Συμπέρασμα

Η Τουρκία επιχειρεί να ξαναγράψει τους κανόνες του παιχνιδιού στην Ανατολική Μεσόγειο, φορώντας το προσωπείο του «οικολογικού εταίρου» κατά τη διάρκεια της COP31. Η Ελλάδα, σε συντονισμό με την Κύπρο και τη Διασπορά, οφείλει να καταστήσει σαφές σε όλο τον κόσμο ότι η προστασία του περιβάλλοντος δεν μπορεί να χτίζεται πάνω στην παραβίαση του Διεθνούς Δικαίου — και ότι τα κυριαρχικά δικαιώματα του Ελληνισμού παραμένουν αδιαπραγμάτευτα.

Σχολιάστε το άρθρο μας

Αναδημοσιεύστε το ΠΑΝΤΑ με ενεργό link της πηγής.

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.  To ιστολόγιο μας δεν υιοθετεί τις απόψεις των αρθρογράφων, ούτε ταυτίζεται με τα θέματα που αναδημοσιεύει από άλλες ενημερωτικές ιστοσελίδες και δεν ευθύνεται για την εγκυρότητα, την αξιοπιστία και το περιεχόμενό τους.

Ακολουθήστε το ellinikiafipnisis.com 

στο Facebook…

στο Twitter

στο Viber

στο Telegram

στο GAB…

κοινοποιήστε το και στους φίλους σας!