ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ

Πόσο ακόμη θα θεωρείται κανονικό μια πολιτική που μετατρέπει τους πολίτες σε ενοικιαστές της ίδιας τους της χώρας...; Δεν πρόλαβε να στεγνώσει το μελάνι της παραχώρησης και ήρθαν αυξήσεις διοδίων... Με την υπογραφή της σύμβασης, ο παραχωρησιούχος, η ΓΕΚ ΤΕΡΝΑ εξασφαλίζει δεκαετίες προβλέψιμων εσόδων, με εταιρικές προβολές που μιλούν για διψήφια δισεκατομμύρια τζίρου και λειτουργικά κέρδη δισεκατομμυρίων. Την ίδια στιγμή, το κράτος περιορίζεται στον ρόλο του εισπράκτορα φόρων και του θεατή κοινωνικών συνεπειών που το ίδιο προκάλεσε... Γράφει ο Πασχάλης Θ. Τόσιος Η παραχώρηση της Εγνατίας Οδού δεν είναι ένα τεχνικό ζήτημα διαχείρισης υποδομών. Είναι μια βαθιά πολιτική πράξη με…

Η ξέφρενη ανοδική πορεία των πολυτίμων μετάλλων, του χρυσού, του ασημιού και της πλατίνας, είναι ένας πολύ κακός οιωνός για το νομισματικό μέλλον του πλανήτη – ειδικά βέβαια για το δολάριο και για το ευρώ. Η μεγάλη εξάρτηση της Ελλάδας από την Ευρωπαϊκή Ένωση είναι εξαιρετικά κρίσιμη για την υπερχρεωμένη χώρα μας, τόσο όσον αφορά το δημόσιο, όσο και τον ιδιωτικό τομέα... Επειδή όμως αποτελούν τα δύο κυρίαρχα παγκόσμια αποθεματικά νομίσματα, προφανώς τυχόν απαξίωση τους, λόγω μαζικής εκτύπωσης και πληθωρισμού, θα επηρεάσουν τους πάντες – πόσο μάλλον όταν κυρίως η Δύση είναι αθεράπευτα υπερχρεωμένη, οπότε προβλέπονται αλλεπάλληλες κρίσεις χρέους. Ας…

Τα μπλόκα των αγροτών δεν είναι μια διεκδίκηση για «λίγα χρήματα ακόμα». Είναι η αντίδραση ενός οργανισμού που καταρρέει... Μετά το 1980 υπήρξε μια σιωπηρή στρατηγική απο-αγροτοποίησης. Οι εκάστοτε κυβερνήσεις λειτούργησαν περισσότερο ως εντολοδόχοι μιας πολιτικής που ήθελε την Ελλάδα «χώρο» υπηρεσιών και όχι «τόπο» παραγωγής. Το μέλλον που προβάλλει είναι δυστοπικό. Τα εύφορα χωράφια δεν θα μείνουν χέρσα. Θα γεμίσουν με σιδεριές, τσιμέντο και φωτοβολταϊκά πάρκα, δεσμευμένα με συμβόλαια 30 ετών. Η γη θα αλλάξει χρήση και ιδιοκτησία. Η επόμενη γενιά δεν θα ξέρει καν πού βρισκόταν το χωράφι του παππού της... Άρθρο του Ευάγγελου Αθανασιάδη ε.α Η διατροφική…

Τα Χριστούγεννα έχουν μετατραπεί σε καθρέφτη που δείχνει με ωμό τρόπο την κοινωνική ανισότητα. Και αυτός ο καθρέφτης είναι σκληρός... Όταν η ακρίβεια γίνεται κανονικότητα, η κοινωνία δεν προσαρμόζεται. Φθείρεται. Η κοινωνική απογοήτευση μετατρέπεται σε αδιαφορία. Η αποπολιτικοποίηση γίνεται αυτοάμυνα. Ο θυμός συσσωρεύεται σιωπηλά, μέχρι να εκραγεί και όταν εκραγεί, κανείς δεν θα μπορεί να ελέγξει τις συνέπειες. Πόσο ακόμη αντέχει μια κοινωνία να βλέπει τα παιδιά της χωρίς μέλλον; Πόσο ακόμη αντέχει να δουλεύει σκληρά και να μην βλέπει αποτέλεσμα; Πόσο ακόμη αντέχει να της λένε ότι "όλα πάνε καλά" όταν η πραγματικότητα φωνάζει το αντίθετο; Άρθρο του Παναγιώτη…

Η σταδιακή περιθωριοποίηση του κλάδου της αγροτοκτηνοτροφίας αποτελεί επεξεργασμένη στρατηγική του διευθυντηρίου Βερολίνου – Βρυξελλών για τη μετάβαση στη «νέα εποχή» μηδενικού αποτυπώματος, εισαγόμενων μεταλλαγμένων προϊόντων, συνθετικού κρέατος και…εντομοφαγίας. Μέσα σε αυτή την κατάσταση η παραγωγή γάλακτος πώς και γιατί αυξάνεται; Τελικά ποιον συμφέρει να χάσουν οι Ευρωπαίοι κτηνοτρόφοι και ειδικότερα αυτοί του Νότου τα ζώα τους; Σίγουρα τρίβουν τα χέρια τους, μεταξύ άλλων, κάποιοι εισαγωγείς που φέρνουν κρέατα και γαλακτοκομικά από τρίτες χώρες, όπως αυτοί που θα επωφελούνταν από την εμπορική συμφωνία Mercosur... Άρθρο του Γιώργου Χαρβαλιά Συγκλονίστηκα, δεν σας το κρύβω, βλέποντας δυο μέτρα λεβέντες, από αυτούς που…

Αυτό δεν είναι «Μεσοπρόθεσμο». Είναι η Ελληνική Οικονομία στον «Αυτόματο πιλότο» των δανειστών. Ακόμα και χρόνια μετά την «έξοδο από τα Μνημόνια»... Επιδεινώνεται η αδυναμία της Ελληνικής Οικονομίας που θα λειτουργεί πια χωρίς "ενέσεις απ' έξω", με συνεχιζόμενη ασφυξία ρευστότητας μέσα που γονατίζει τις επιχειρήσεις και σε συνθήκες πλέον ενδημικής ακρίβειας - που γονατίζει τα νοικοκυριά!!! Άρθρο του Θανάση Κ. Το Μεσοπρόθεσμο των επομένων τεσσάρων ετών (2026-29) είναι μια κωδικοποιημένη εικόνα της αδυναμίας που βιώνει η ελληνική οικονομία και της αναπτυξιακής ανεπάρκειας που συνεχίζει να επιδεικνύει η εφαρμοζόμενη οικονομική πολιτική. ΔΕΝ χαράζει μια τροχιά ανάπτυξης για την επόμενη τετραετία. Ουσιαστικά…

Η λεγόμενη «κλιματική κρίση» λειτουργεί περισσότερο ως εργαλείο κέρδους παρά ως υπεύθυνη στρατηγική προστασίας του περιβάλλοντος. Οι προβλέψεις καταστροφολογίας, οι στόχοι του Παρισιού και η βιομηχανία της πράσινης ατζέντας δεν βασίζονται σε σταθερά επιστημονικά δεδομένα, αλλά σε πολιτικές επιδιώξεις... Το ζήτημα της κλιματικής αλλαγής τελικά, δεν αποτελεί αντικειμενική επιστημονική συζήτηση, αλλά έχει μετατραπεί σε ένα τεράστιο γεωπολιτικό και οικονομικό εργαλείο. Η Ελλάδα, αντί να αξιοποιήσει τον δικό της πλούτο και να ενισχύσει την ενεργειακή της αυτονομία, υιοθετεί πολιτικές που την καθιστούν όλο και πιο εξαρτημένη από εισαγωγές και ευρωπαϊκά diktat (*). Τα δάση της καταστρέφονται, οι λιγνιτικές μονάδες κλείνουν πρόωρα…