Μια Νέα Τάξη Πραγμάτων χωρίς φανφάρες, αλλά με χειρουργική ακρίβεια. Η επιχείρηση στη Βενεζουέλα μπορεί να είναι πρότυπο: Επιλεκτικές επεμβάσεις με θεατρικό χαρακτήρα, αντί ολικής σύγκρουσης αλλά με μακροχρόνια αποτελέσματα…
Αν δεχθούμε την πιθανότητα υπόγειας συμφωνίας ή αμοιβαίας ανοχής, ανοίγει ένα ενδιαφέρον γεωπολιτικό παζάρι: Οι ΗΠΑ επανακαταλαμβάνουν τη Λατινική Αμερική ως ζώνη αποκλειστικής επιρροής, αποκόπτοντας Ρωσία και Κίνα από κρίσιμα αποθέματα πετρελαίου και μετάλλων. Η Ρωσία, αντάλλαγμα για τη σχετική σιωπή, εξασφαλίζει ανεμπόδιστη συνέχιση στην Ουκρανία. Η Κίνα λαμβάνει σιωπηρό “πράσινο φως” για ήπια ενσωμάτωση Ταϊβάν…
Άρθρο του Μιχάλη Χαιρετάκη
Η δραματική επιχείρηση σύλληψης του Νικολάς Μαδούρο και της συζύγου του Cilia Flores από elite μονάδες των αμερικανικών ειδικών δυνάμεων (Delta Force), μετά από εντολή του Προέδρου Ντόναλντ Τραμπ, προκάλεσε παγκόσμιο σοκ και βαθιά ερωτήματα.
Η επιχείρηση, με κωδικό όνομα “Operation Absolute Resolve”, περιελάμβανε μαζικές αεροπορικές επιδρομές σε στρατιωτικές εγκαταστάσεις όπως η αεροπορική βάση La Carlota, το Fuerte Tiuna και το λιμάνι La Guaira, ενώ ο Μαδούρο συνελήφθη σε προεδρικό compound στο Καράκας καθώς προσπαθούσε να διαφύγει. Το ζεύγος μεταφέρθηκε αρχικά στο πλοίο USS Iwo Jima και κατευθύνεται προς Νέα Υόρκη για δίκη.
Η επιχείρηση βασίστηκε στο κατηγορητήριο του 2020 (ενημερωμένο το 2025) για narco-terrorism, εμπορία κοκαΐνης, όπλα και συνεργασία με FARC – με επικήρυξη 50 εκατ. δολαρίων. Οι ΗΠΑ την παρουσιάζουν ως εκτέλεση εντάλματος σύλληψης με στρατιωτική υποστήριξη (παρόμοια με Noriega το 1990), όχι ως κλασική εισβολή. Αυτό εξηγεί εν μέρει την περιορισμένη αρχική διεθνή κατακραυγή, παρά την παραβίαση κυριαρχίας χωρίς ψήφισμα ΟΗΕ.
Το γεγονός, με όλη του την εκρηκτικότητα, ενδέχεται να μην αποτελεί απλώς μεμονωμένη ενέργεια, αλλά την πρώτη κίνηση σε μια παρτίδα γεωστρατηγικού επαναπροσδιορισμού ανάμεσα στις τρεις μεγάλες δυνάμεις: ΗΠΑ, Κίνα, Ρωσία.
Μια νέα τάξη πραγμάτων χωρίς φανφάρες, αλλά με χειρουργική ακρίβεια…
Η επιχείρηση έγινε χωρίς προειδοποίηση, χωρίς ΝΑΤΟ, χωρίς διεθνή εντολή – και το σημαντικότερο: με υποτονικές αρχικές αντιδράσεις από Μόσχα και Πεκίνο. Η Ρωσία και η Κίνα, στενοί σύμμαχοι της Βενεζουέλας με επενδύσεις σε πετρέλαιο, εξοπλισμούς και δάνεια, περιορίστηκαν σε χαμηλότονα διαβήματα για “σεβασμό διεθνούς δικαίου” και “σταθερότητα”. Ωστόσο, τις τελευταίες ώρες οι τόνοι σκληραίνουν: Η Ρωσία μιλά για “παραβίαση κυριαρχίας” και απειλεί αντίμετρα, ενώ η Κίνα ζητά “άμεση απελευθέρωση”.
Αυτό δημιουργεί την υποψία ότι μπορεί να υπήρξε προκαταρκτική κατανόηση ή τουλάχιστον ανοχή – όχι πλήρης σύμπραξη, αλλά υπολογισμένη αδράνεια.
Αν δεχθούμε την πιθανότητα υπόγειας συμφωνίας ή αμοιβαίας ανοχής, ανοίγει ένα ενδιαφέρον γεωπολιτικό παζάρι:
Οι ΗΠΑ επανακαταλαμβάνουν τη Λατινική Αμερική ως ζώνη αποκλειστικής επιρροής, αποκόπτοντας Ρωσία και Κίνα από κρίσιμα αποθέματα πετρελαίου και μετάλλων. Ο Τραμπ δήλωσε ότι οι ΗΠΑ θα διοικήσει τη χώρα “run the country” προσωρινά μέχρι την ομαλή μετάβαση “safe transition”, με έμφαση στην εκμετάλλευση πετρελαίου.
Η Ρωσία, αντάλλαγμα για τη σχετική σιωπή, εξασφαλίζει ανεμπόδιστη συνέχιση στην Ουκρανία ή de facto αναγνώριση ελέγχου σε κατεχόμενα εδάφη.
Η Κίνα λαμβάνει σιωπηρό “πράσινο φως” για ήπια ενσωμάτωση Ταϊβάν, αποφεύγοντας στρατιωτική κρίση που θα διαταράξει αλυσίδες εφοδιασμού.
Αν ισχύει, δεν πρόκειται για ρήξη, αλλά για πραγματιστική αναδιανομή, ένα νέο Πότσδαμ χωρίς κάμερες, με χειρουργικά πλήγματα και ανταλλαγές σφαιρών επιρροής.
Η αντιπρόεδρος Delcy Rodríguez αυτοανακηρύχθηκε προσωρινή πρόεδρος, καλεί σε αντίσταση και ζητά εγγυήσεις για την ζωή “proof of life” για τον Μαδούρο και την σύζυγό του. Ο στρατός (υπουργός Άμυνας Padrino López, Diosdado Cabello) παραμένει πιστός στο καθεστώς και απειλεί αντάρτικο. Η αντιπολίτευση (María Corina Machado) ζητά μεταβατική κυβέρνηση, ενώ η χώρα βρίσκεται σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης με διακοπές ρεύματος και κινητοποιήσεις.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση περιορίστηκε σε κοινότοπες δηλώσεις για “δημοκρατία” και “ανθρώπινα δικαιώματα”, χωρίς πρωτοβουλίες, κυρώσεις ή διαμεσολάβηση. Η απουσία στρατηγικής αυτονομίας την αφήνει ξανά περιθωριοποιημένη.
Αν επιβεβαιωθεί η σιωπηρή ανακατανομή, μπαίνουμε σε εποχή λιγότερο ιδεολογική, περισσότερο πραγματιστική και αδίστακτη. Δημοκρατία και αυτοδιάθεση γίνονται λέξεις για δημόσια κατανάλωση, ενώ οι αποφάσεις λαμβάνονται με ισχύ και σιωπηλά ανταλλάγματα.
Η επιχείρηση στη Βενεζουέλα μπορεί να είναι πρότυπο: Επιλεκτικές επεμβάσεις με θεατρικό χαρακτήρα, αντί ολικής σύγκρουσης αλλά με μακροχρόνια αποτελέσματα.
Το ερώτημα δεν είναι μόνο αν “έπεσε” ο Μαδούρο, αλλά ποιοι γνώριζαν, ποιοι ανέχθηκαν και ποιοι επωφελήθηκαν. Πίσω από κάθε θορυβώδη ενέργεια υπάρχει πάντα μια προηγούμενη σιωπή και πίσω από κάθε νέο χάρτη, εκείνοι που τον σχεδίασαν ενώ οι άλλοι κοίταζαν αλλού.
Τώρα, με τον Μαδούρο στο αμερικανικό δικαστήριο, ο κόσμος περιμένει την επόμενη κίνηση στην τράπουλα.
Σχολιάστε το άρθρο μας
Αναδημοσιεύστε το ΠΑΝΤΑ με ενεργό link της πηγής.
Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. To ιστολόγιο μας δεν υιοθετεί τις απόψεις των αρθρογράφων, ούτε ταυτίζεται με τα θέματα που αναδημοσιεύει από άλλες ενημερωτικές ιστοσελίδες και δεν ευθύνεται για την εγκυρότητα, την αξιοπιστία και το περιεχόμενό τους.
Ακολουθήστε το ellinikiafipnisis.com
στο Facebook…
στο Twitter
στο Viber
στο Telegram
στο GAB…
κοινοποιήστε το και στους φίλους σας!
