Το Μεγάλο Κόλπο: Πού πήγαν τα τρισεκατομμύρια της Ποσοτικής Χαλάρωσης (QE);

Το 2026 βρίσκει την Ευρωζώνη στην πόρτα μιας νέας κρίσης, αλλά αυτή τη φορά χωρίς εργαλεία αντιμετώπισης. Το τύπωμα χρήματος, «έφαγε τα ψωμιά του», λόγω πληθωρισμού και ο γαλλογερμανικός άξονας καταρρέει κάτω από τα δικά του ελλείμματα. Για χώρες όπως η Ελλάδα, που λειτουργούν ως «αποικίες χρέους» χρωστώντας σήμερα περισσότερα (363 δισ. €) από όσα το 2010 (299 δισ. €), τα προβλήματα θα είναι μεγαλύτερα και βαθύτερα…

Το «Μεγάλο Κόλπο» ολοκληρώθηκε. Τα 4,8 τρισεκατομμύρια του QE παρήγαγαν τον πληθωρισμό που ληστεύει τα εισοδήματα, φούσκωσαν τα κέρδη των τραπεζών και των funds και άφησαν την κοινωνία της παραγωγής εντελώς απροστάτευτη, χωρίς καμία παραγωγική θωράκιση…

Γράφει ο Βασίλειος Τσάμης

Δεκαέξι χρόνια μετά την έκρηξη της κρίσης του ευρώ, η Ευρωζώνη βρίσκεται ξανά στο ίδιο ακριβώς σταυροδρόμι, εγκλωβισμένη στα δομικά της αδιέξοδα. Όμως, η επερχόμενη οικονομική καταιγίδα δεν είναι ένα τυχαίο γεγονός. Είναι το άμεσο αποτέλεσμα της μεγαλύτερης νομισματικής και πολιτικής απάτης του αιώνα μας, των προγραμμάτων Ποσοτικής Χαλάρωσης (QE) της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας.

Όταν τα τυπογραφεία της Φρανκφούρτης πήραν φωτιά, η υπόσχεση προς τους Ευρωπαίους πολίτες ήταν σαφής.

«Τυπώνουμε χρήμα για να στηρίξουμε την οικονομία, να εκσυγχρονίσουμε τις υποδομές και να φέρουμε ανάπτυξη».

Σήμερα, η ετυμηγορία της πραγματικότητας είναι αμείλικτη.

Το QE πέτυχε παταγωδώς, αλλά μόνο για τον σκοπό που πραγματικά σχεδιάστηκε .Να ταΐσει τις ελίτ, να διασώσει τις τράπεζες και να λεηλατήσει την κοινωνία της παραγωγής.

1. Ο Μηχανισμός της Λεηλασίας: Από τη Φρανκφούρτη στα Funds…

Η θεωρία του QE παρουσιάστηκε ως ένα τεχνοκρατικό φάρμακο. Η ΕΚΤ αγόραζε τα ομόλογα των συστημικών τραπεζών, πλημμυρίζοντάς τις με ωκεανούς ρευστότητας. Υποτίθεται ότι οι τράπεζες θα διοχέτευαν αυτό το χρήμα στην πραγματική οικονομία, μέσω φθηνών δανείων σε μικρομεσαίες επιχειρήσεις, αγρότες και εργαζόμενους.

Στην πράξη, το χρήμα αυτό(περίπου 4,8 τρισεκατομμύρια ευρώ)δεν άγγιξε ποτέ την παραγωγική βάση. Οι τράπεζες, αντί να ενισχύσουν την πραγματική οικονομία, κράτησαν τη ρευστότητα για τον εαυτό τους ή τη μεταβίβασαν σε μεγάλα επενδυτικά κεφάλαια (funds). Οπλισμένα με αυτό το «ζεστό», δωρεάν χρήμα, τα funds επιδόθηκαν σε ένα πρωτοφανές σαφάρι εξαγορών, προκαλώντας τη μεγαλύτερη στεγαστική κρίση στην ιστορία της ηπείρου.

Τα funds δεν έχτισαν εργοστάσια· αγόρασαν μαζικά ολόκληρα οικοδομικά τετράγωνα, πακέτα «κόκκινων» δανείων και χιλιάδες ακίνητα μέσω πλειστηριασμών, ειδικά στην ευρωπαϊκή Περιφέρεια.

Αφαιρώντας βίαια τα ακίνητα από την παραδοσιακή αγορά για να τα μετατρέψουν σε βραχυχρόνιες μισθώσεις (τύπου Airbnb) ή κρατώντας τα σκόπιμα άδεια για να ανέβουν οι αξίες, εξαφάνισαν τα σπίτια προς ενοικίαση.

Το αποτέλεσμα το βιώνουμε σήμερα. Οι μισθοί στην Περιφέρεια παραμένουν καθηλωμένοι ή χαμηλότεροι από τα επίπεδα του 2009, αλλά το κόστος στέγασης έχει διπλασιαστεί. Το QE παρήγαγε έναν εφιαλτικό πληθωρισμό περιουσιακών στοιχείων, μετατρέποντας τη στέγη από κοινωνικό δικαίωμα σε κερδοσκοπικό προϊόν.

2. Η Συνενοχή των Κυβερνήσεων: Από Ηγέτες, Ακόλουθοι…

Αυτή η γιγαντιαία αναδιανομή πλούτου από τα κάτω προς τα πάνω δεν θα μπορούσε να συμβεί χωρίς την απόλυτη συνθηκολόγηση του πολιτικού προσωπικού. Οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις απεμπολήσαν τον κυρίαρχο ρόλο τους και μετατράπηκαν σε πειθήνιους ακολούθους του χρηματοπιστωτικού συστήματος.

Αντί οι κυβερνήσεις να ορθώσουν ανάστημα, να φορολογήσουν την αχαλίνωτη κερδοσκοπία των funds και να προστατεύσουν την κοινωνική συνοχή, λειτούργησαν ως οι τροχονόμοι των συμφερόντων τους. Στην Ελλάδα, η κυβέρνηση εμφανίζεται να «υπνοβατεί», πανηγυρίζοντας για τη λογιστική μείωση του χρέους και προπληρώνοντας 43 δισεκατομμύρια ευρώ στους δανειστές για να εξαγοράσει μια εύθραυστη επενδυτική βαθμίδα.

Την ίδια ώρα, οι επενδύσεις στον εθνικό πλούτο (υγεία, παιδεία, υποδομές) έχουν κατακρημνιστεί. Οι πολιτικές ηγεσίες παρέδωσαν τα κλειδιά της οικονομικής πολιτικής στις αγορές, δεχόμενες τη μόνιμη λιτότητα για τους πολίτες και την απόλυτη ασυλία για το μεγάλο κεφάλαιο

Και εδώ κρύβεται η μεγαλύτερη προδοσία. Οι ελληνικές κυβερνήσεις παρέδωσαν τα όπλα, όταν μάλιστα θα μπορούσαν να διεκδικήσουν νομισματική ισότητα. Την ώρα που ο μέσος όρος αγοράς κρατικού χρέους μέσω του QE στην Ευρωζώνη αγγίζει το 25%, η Ελλάδα αφέθηκε να είναι η μοναδική χώρα με ποσοστό κάτω από 11%. Μια συνειδητή απόφαση υποβάθμισης της χώρας, που την άφησε στεγνή από ρευστότητα, την ίδια ώρα που οι εταίροι της «θωρακίζονταν» με δημόσιο χρήμα.

3. Μια Ευρωζώνη Χωρίς Ιδεολογική Πυξίδα: Το Όργανο του Κεφαλαίου

Η ρίζα αυτής της κατάπτωσης κρύβεται στο γεγονός ότι η Ευρωζώνη δεν στηρίζεται σε κανένα σαφές ιδεολογικό πλαίσιο-πυξίδα που να αφορά τον άνθρωπο, την κοινωνική δικαιοσύνη ή την κοινή προκοπή. Δεν υπάρχει κανένα όραμα για μια Ευρώπη των λαών.

Το ευρώ σχεδιάστηκε εξ αρχής με ένα δομικό, γενετικό ελάττωμα. Μια κοινή νομισματική πολιτική χωρίς κοινή δημοσιονομική πολιτική και χωρίς μηχανισμούς αναδιανομής του πλούτου. Αυτό το κενό αξιών καλύφθηκε γρήγορα από τη μοναδική λογική που αναγνωρίζουν οι Βρυξέλλες. Τη λογική των αγορών.

Η Ευρωζώνη δεν είναι πλέον μια πολιτική ένωση. Είναι, με τον πιο επίσημο τρόπο, ένα πολιτικό και οικονομικό όργανο του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου.

Όταν το «εύκολο χρήμα» του QE μεταλλάχθηκε στον πληθωρισμό της καθημερινότητας (στα σούπερ μάρκετ, στην ενέργεια, στα καύσιμα), η ΕΚΤ θυμήθηκε ξανά την ορθοδοξία της λιτότητας. Αύξησε βίαια τα επιτόκια, πνίγοντας τους δανειολήπτες και τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις, για να μαζέψει τη φούσκα που η ίδια δημιούργησε για χάρη των λίγων.

Συμπέρασμα: Η Ώρα του Λογαριασμού

Το «Μεγάλο Κόλπο» ολοκληρώθηκε. Τα 4,8 τρισεκατομμύρια του QE παρήγαγαν τον πληθωρισμό που ληστεύει τα εισοδήματα, φούσκωσαν τα κέρδη των τραπεζών και των funds και άφησαν την κοινωνία της παραγωγής εντελώς απροστάτευτη, χωρίς καμία παραγωγική θωράκιση.

Το 2026 βρίσκει την Ευρωζώνη στην πόρτα μιας νέας κρίσης, αλλά αυτή τη φορά χωρίς εργαλεία αντιμετώπισης. Το τύπωμα χρήματος, «έφαγε τα ψωμιά του», λόγω πληθωρισμού και ο γαλλογερμανικός άξονας καταρρέει κάτω από τα δικά του ελλείμματα.

Για χώρες όπως η Ελλάδα, που λειτουργούν ως «αποικίες χρέους» χρωστώντας σήμερα περισσότερα (363 δισ. €) από όσα το 2010 (299 δισ. €), τα προβλήματα θα είναι μεγαλύτερα και βαθύτερα.

Η Ευρωζώνη απέδειξε ότι είναι ένας μηχανισμός που ενισχύει τα κέρδη των ελίτ και κοινωνικοποιεί τις ζημιές τους σε βάρος των κοινωνιών. Και αυτή τη φορά, η κοινωνία δεν έχει άλλα αποθέματα για να θυσιάσει στο βωμό των αγορών.

Σχολιάστε το άρθρο μας

Αναδημοσιεύστε το ΠΑΝΤΑ με ενεργό link της πηγής.

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.  To ιστολόγιο μας δεν υιοθετεί τις απόψεις των αρθρογράφων, ούτε ταυτίζεται με τα θέματα που αναδημοσιεύει από άλλες ενημερωτικές ιστοσελίδες και δεν ευθύνεται για την εγκυρότητα, την αξιοπιστία και το περιεχόμενό τους.

Ακολουθήστε το ellinikiafipnisis.com 

στο Facebook…

στο Twitter

στο Viber

στο Telegram

στο GAB…

κοινοποιήστε το και στους φίλους σας!