Το γεωπολιτικό «παζάρι» της Άγκυρας και η Ελληνική αυταπάτη: Γιατί η Δύση ανέχεται τον Ερντογάν…

«Από τη Σύνοδο της Σαγκάης και τις επιθέσεις κατά του Ισραήλ μέχρι την επιβολή τετελεσμένων στο Αιγαίο, η Τουρκία αξιοποιεί την ψυχρή γεωπολιτική αριθμητική ΗΠΑ και Ε.Ε. – Το αμείλικτο δίδαγμα για την Αθήνα.»

Οι Μεγάλες Δυνάμεις δεν πρόκειται ποτέ να προστατεύσουν τα κυριαρχικά δικαιώματα καμίας χώρας, αν η ίδια δεν είναι διατεθειμένη να τα υπερασπιστεί στο πεδίο. Όσο η Ελλάδα περιμένει από τρίτους, από την Ε.Ε. ή από διεθνείς διακηρύξεις να «νουθετήσουν» τον Ερντογάν, η Τουρκία θα αξιοποιεί τον χρόνο για να επιβάλλει τη «Γαλάζια Πατρίδα»…

Γράφει ο Βασίλειος Τσάμης

Οι τελευταίες διπλωματικές κινήσεις της Τουρκίας συνθέτουν την πλήρη εικόνα της στρατηγικής της:

Στην Κωνσταντινούπολη, ο Υπουργός Εξωτερικών Χακάν Φιντάν εξαπολύει οξύτατες επιθέσεις κατά της ισραηλινής κυβέρνησης και του Μπενιαμίν Νετανιάχου, διεκδικώντας ηγεμονικό ρόλο στον ισλαμικό κόσμο.

Παράλληλα, ο Πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν μεταβαίνει στη Σύνοδο Κορυφής του Οργανισμού Συνεργασίας της Σαγκάης (SCO) για να συναντηθεί με τον Βλαντίμιρ Πούτιν, διατρανώνοντας τη στρατηγική του αυτονομία.

Και την ίδια ακριβώς στιγμή, στο πεδίο του Αιγαίου και της Ανατολικής Μεσογείου, η Άγκυρα αμφισβητεί ανοιχτά την πόντιση του ηλεκτρικού καλωδίου διασύνδεσης Ελλάδας – Κύπρου (GSI), προωθεί τη θεσμοθέτηση της «Γαλάζιας Πατρίδας» και χαράσσει «θαλάσσια πάρκα» από τον Έβρο έως τα κατεχόμενα.

Ενώ συμβαίνουν όλα αυτά, ανακύπτει το θεμελιώδες ερώτημα:

Πώς και γιατί οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Ευρωπαϊκή Ένωση ανέχονται —αν δεν διευκολύνουν ανοιχτά— αυτή την προκλητική επίδειξη ισχύος

Το Υβριδικό Δόγμα της Άγκυρας: Συναλλαγή (Trump) και Επιβολή (Putin)

Η Τουρκία έχει διαμορφώσει ένα μεικτό, ιδιαίτερα αποτελεσματικό υβριδικό δόγμα:

✓ Η «Συναλλακτική» Διάσταση:

Αντιμετωπίζει τη διεθνή αρχιτεκτονική όχι ως σύνολο κανόνων Διεθνούς Δικαίου, αλλά ως ένα διαρκές γεωπολιτικό παζάρι. Ανταλλάσσει τη γεωγραφική της θέση, τον έλεγχο των Στενών, το μεταναστευτικό και τη στάση της στο Ουκρανικό με τη σιωπηρή ανοχή των Μεγάλων Δυνάμεων στις δικές της αυθαιρεσίες.

✓ Η «Επιβολή Ισχύος» στο Πεδίο:

Υιοθετεί τη ρωσική τακτική των de facto τετελεσμένων. Θεσμοθετεί αναθεωρητικούς χάρτες στο εσωτερικό της δίκαιο, εκδίδει anti-NAVTEX, στέλνει ερευνητικά και πολεμικά σκάφη, γνωρίζοντας ότι αν επιβάλει την παρουσία της στο πεδίο για αρκετό διάστημα, η διεθνής κοινότητα θα συνηθίσει τη νέα πραγματικότητα.

Η Ψυχρή Αριθμητική της Δύσης

Η ανοχή της Δύσης απέναντι στον Ερντογάν δεν οφείλεται σε «αδυναμία», αλλά σε μια κυνική γεωπολιτική στάθμιση:

✓ Ο Φόβος της Οριστικής Αποκοπής:

Η Ουάσιγκτον και οι Βρυξέλλες τρέμουν το ενδεχόμενο να «σπρώξουν» οριστικά την Τουρκία —τον δεύτερο μεγαλύτερο στρατό του ΝΑΤΟ— στον ευρασιατικό άξονα (Κίνα, Ρωσία, BRICS). Προτιμούν μια «δύσκολη και εκβιαστική» Τουρκία εντός του δυτικού στρατοπέδου, παρά μια ανοιχτά εχθρική Τουρκία εκτός αυτού.

✓ Η Ομηρία της Ε.Ε.:

Η Ευρωπαϊκή Ένωση παραμένει εγκλωβισμένη από το μεταναστευτικό και τα τεράστια εμπορικά/τραπεζικά συμφέροντα ισχυρών κρατών-μελών (όπως η Γερμανία, η Ιταλία και η Ισπανία), τα οποία μπλοκάρουν κάθε σκέψη για ουσιαστικές κυρώσεις.

✓ Ο Ρόλος του «Αναγκαίου Διαμεσολαβητή»:

Παρά τη σκληρή ρητορική Φιντάν κατά του Ισραήλ ή τις συναντήσεις Ερντογάν-Πούτιν, η Δύση χρειάζεται την Άγκυρα ως δίαυλο επικοινωνίας στη Μέση Ανατολή και τη Μαύρη Θάλασσα.

Η Ελληνική Αυταπάτη της «Διεθνούς Προστασίας»

Απέναντι σε αυτή τη σύνθετη πραγματικότητα, η ελληνική εξωτερική πολιτική επιμένει να οχυρώνεται πίσω από επικοινωνιακά τρικ («Ενημέρωση, όχι άδεια» για το καλώδιο GSI) και να υποβαθμίζει τον τουρκικό αναθεωρητισμό ως δήθεν «εσωτερική κατανάλωση».

Η τακτική της Αθήνας να μην ανακηρύσσει την ελληνική ΑΟΖ ανατολικά του 28ου μεσημβρινού, να αφήνει την περιοχή σε καθεστώς «διεθνών υδάτων» και να αναθέτει σε ιδιωτικές εταιρείες την «ενημέρωση» της Άγκυρας, δεν συνιστά ευελιξία. Συνιστά εθελούσια απόσυρση από την άσκηση κυριαρχικών δικαιωμάτων, η οποία οδηγει ντε φάκτο σε ένα μοντέλο συνδιαχείρισης στην Ανατολική Μεσόγειο.

Γιατί η Περίοδος «Ύφεσης» Αποδείχθηκε Παραπλανητική

Η περίοδος των «ήρεμων νερών» και της διπλωματικής ύφεσης που ακολούθησε τη Διακήρυξη των Αθηνών δεν αποδείχθηκε τίποτα περισσότερο από μια τακτική παύση προς όφελος της Άγκυρας. Η Τουρκία δεν υπαναχώρησε από καμία αναθεωρητική της διεκδίκηση, αντίθετα, χρησιμοποίησε τον χρόνο της «ηρεμίας» για να συστηματοποιήσει και να θεσμοθετήσει τις αξιώσεις της:

✓ Θεσμική εμπέδωση:

Ενώ στο πεδίο επικρατούσε σχετική ηρεμία από παραβιάσεις, η Άγκυρα εισήγαγε τη «Γαλάζια Πατρίδα» στα σχολικά βιβλία, εξέδωσε Προεδρικά Διατάγματα για «θαλάσσια πάρκα» στο Αιγαίο και οριοθέτησε περιοχές ευθύνης έρευνας και διάσωσης που φτάνουν μέχρι την καρδιά του Αιγαίου.

✓ Αποδυνάμωση της ελληνικής ετοιμότητας:

Για την Αθήνα, η ύφεση λειτούργησε ως ναρκωτικό: καλλιέργησε την ψευδαίσθηση ότι η επιθετικότητα «τελείωσε» και οδήγησε σε αυτοπεριορισμό, με την ελληνική πλευρά να αποφεύγει μονομερείς ενέργειες (όπως η ανακήρυξη ΑΟΖ ή η επέκταση χωρικών υδάτων) για να μην «διαταραχθεί το κλίμα».

Έτσι, η «ύφεση» αποδείχθηκε ασύμμετρη: η Τουρκία κέρδιζε θεσμικό έδαφος χωρίς επιχειρησιακό κόστος, ενώ η Ελλάδα έχανε χρόνο και διπλωματική πρωτοβουλία κινήσεων.

Συμπέρασμα: Το Αμείλικτο Μήνυμα προς την Ελληνική Στρατηγική

Η στάση των ΗΠΑ και της Ε.Ε. επιβεβαιώνει μια θεμελιώδη και διαχρονική αλήθεια της διεθνούς πολιτικής:

Οι Μεγάλες Δυνάμεις δεν πρόκειται ποτέ να προστατεύσουν τα κυριαρχικά δικαιώματα καμίας χώρας, αν η ίδια δεν είναι διατεθειμένη να τα υπερασπιστεί στο πεδίο.

Όσο η Ελλάδα περιμένει από τρίτους, από την Ε.Ε. ή από διεθνείς διακηρύξεις να «νουθετήσουν» τον Ερντογάν, η Τουρκία θα αξιοποιεί τον χρόνο για να επιβάλλει τη «Γαλάζια Πατρίδα».

Η μόνη απάντηση απέναντι σε έναν αναθεωρητή γείτονα που κινείται με όρους ισχύος είναι η αυτόνομη εθνική αποτροπή:

✓ Άμεση θεσμική ανακήρυξη της ελληνικής ΑΟΖ ανατολικά του 28ου μεσημβρινού, με βάση τη μέση γραμμή.

✓ Πλήρης επιχειρησιακή προστασία των έργων υποδομής (όπως το καλώδιο GSI) στο πεδίο, χωρίς υπεκφυγές και «μεσοβέζικες» επιστολές.

✓ Μετατροπή των διεθνών συμμαχιών σε έμπρακτες εγγυήσεις ασφαλείας στο πεδίο και όχι σε ρητορικές διαβεβαιώσεις.

Η εθνική κυριαρχία δεν περιφρουρείται με διπλωματικές αυταπάτες, αλλά με θεσμική αποφασιστικότητα και ισχύ αποτροπής.

Σχολιάστε το άρθρο μας

Αναδημοσιεύστε το ΠΑΝΤΑ με ενεργό link της πηγής.

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.  To ιστολόγιο μας δεν υιοθετεί τις απόψεις των αρθρογράφων, ούτε ταυτίζεται με τα θέματα που αναδημοσιεύει από άλλες ενημερωτικές ιστοσελίδες και δεν ευθύνεται για την εγκυρότητα, την αξιοπιστία και το περιεχόμενό τους.

Ακολουθήστε το ellinikiafipnisis.com 

στο Facebook…

στο Twitter

στο Viber

στο Telegram

στο GAB…

κοινοποιήστε το και στους φίλους σας!