Ο ΟΗΕ σχεδιάζει να κλειδώσει το 30% της χερσαίας και θαλάσσιας έκτασης του πλανήτη «για το καλό μας»…

Το σχέδιο 30×30 του ΟΗΕ θα θέσει υπό έλεγχο το ένα τρίτο της χερσαίας και θαλάσσιας έκτασης της Γης απειλώντας την ιδιωτική περιουσία, την εθνική κυριαρχία και την οικονομική ελευθερία, ως πρώτο βήμα για ακόμη ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…

Η ατζέντα του ΟΗΕ για τη βιοποικιλότητα δεν αφορά απλώς την παραχώρηση πάρκων ή την προστασία απειλούμενων ειδών. Προβλέπει την ενσωμάτωση των περιβαλλοντικών προτεραιοτήτων που υποστηρίζονται από τον ΟΗΕ σε σχεδόν κάθε πτυχή της κυβερνητικής πολιτικής, της οικονομικής ανάπτυξης και της λήψης οικονομικών αποφάσεων. Από τη γεωργία και τη στέγαση έως τις υποδομές και τις επενδύσεις, οι επιπτώσεις στην ιδιωτική περιουσία, την οικονομική ελευθερία και την εθνική κυριαρχία είναι τεράστιες. Και ο μηχανισμός για την επιβολή της συμμόρφωσης δεν χρειάζεται να ελέγχεται άμεσα από τον ΟΗΕ, όταν οι εθνικές κυβερνήσεις, οι ρυθμιστικές αρχές, οι τράπεζες και οι εταιρείες μπορούν να κάνουν τη δουλειά για αυτόν…

Πηγή: libertysentinel.substack.com

Γράφει ο Alex Newman

Απόδοση & Σχολιασμός: Ελλήνων Αφύπνιση

Αντιπρόσωποι από σχεδόν 200 κυβερνήσεις, γραφειοκράτες των Ηνωμένων Εθνών, περιβαλλοντικές ΜΚΟ και ποικίλα «ενδιαφερόμενα μέρη» συγκεντρώθηκαν στο Γερεβάν της Αρμενίας, από τις 19 έως τις 30 Οκτωβρίου 2026, για την 17η Διάσκεψη των Μερών της Σύμβασης για τη Βιοποικιλότητα, με μεγάλα σχέδια για τη ζωή, την ελευθερία και την περιουσία σας. Αυτό το άρθρο είναι επίσης εδώ για να σας μεταφέρει τα γεγονότα σχετικά με το τι σχεδιάζουν.

Επισήμως, η COP17 αφορά την «ανάληψη δράσης για τη φύση». Στην πραγματικότητα, είναι το τελευταίο κεφάλαιο μιας μακροχρόνιας προσπάθειας να τεθούν τεράστιες εκτάσεις γης, νερού και «γενετικών πόρων» υπό αυξανόμενο διεθνή έλεγχο, με τις εθνικές κυβερνήσεις και τους ιδιώτες ιδιοκτήτες να αναμένεται να συμμορφωθούν. Επίσης, στην ημερήσια διάταξη βρέθηκε η ενσωμάτωση της ατζέντας της «βιοποικιλότητας» που υποστηρίζεται από τον ΟΗΕ σε όλους τους τομείς πολιτικής. Τα διακυβεύματα δεν θα μπορούσαν να είναι υψηλότερα.

Η Ατζέντα Γης 30×30 του ΟΗΕ

Κεντρικό στοιχείο είναι η πρώτη επίσημη παγκόσμια αναθεώρηση του Παγκόσμιου Πλαισίου Βιοποικιλότητας Kunming-Montreal, που εγκρίθηκε το 2022. Η συμφωνία αυτή θέτει 23 στόχους για το 2030.

Ο πιο εκρηκτικός από αυτούς είναι ο Στόχος 3: η διασφάλιση ότι τουλάχιστον το 30% των χερσαίων, εσωτερικών υδάτινων και θαλάσσιων περιοχών του κόσμου «διατηρούνται και διαχειρίζονται αποτελεσματικά» μέσω προστατευόμενων περιοχών και άλλων μέτρων. Ναι, σχεδόν το ένα τρίτο της επιφάνειας του κόσμου θα πρέπει να βρίσκεται υπό την επιρροή των Ηνωμένων Εθνών και των κυβερνήσεων, αν όχι υπό τον έλεγχο, και θα ακολουθήσουν περισσότερα.

Οι υποστηρικτές το αποκαλούν 30×30. Οι επικριτές, συμπεριλαμβανομένων Αμερικανών γεωργικών αξιωματούχων που έχουν εξετάσει παράλληλες εγχώριες προσπάθειες, έχουν περιγράψει παρόμοια σχέδια ως μέσο για το κλείδωμα παραγωγικής γης και τον περιορισμό των ανθρώπων που την κατέχουν και την καλλιεργούν.

Το πλαίσιο εντάσσεται πλήρως στους ευρύτερους Στόχους Βιώσιμης Ανάπτυξης της Ατζέντας 2030 του ΟΗΕ, τους οποίους πρώην αξιωματούχοι του ΟΗΕ έχουν περιγράψει ανοιχτά ως το «γενικό σχέδιο για την ανθρωπότητα» και τη «διακήρυξη της αλληλεξάρτησης ».

Οι στόχοι για τη βιοποικιλότητα έχουν ως στόχο να συνάδουν με τους κλιματικούς στόχους, τον χωροταξικό σχεδιασμό, τη μεταρρύθμιση των επιδοτήσεων και τους κανόνες χρηματοδότησης. Οι λεγόμενες «Εθνικές Στρατηγικές για τη Βιοποικιλότητα» και τα «Σχέδια Δράσης» αποτελούν τον μηχανισμό υλοποίησης όλων αυτών.

Οι κυβερνήσεις και οι δικτάτορες αναμενόταν να τις αναθεωρήσουν, να αναφέρουν την πρόοδο και να αντιμετωπίσουν μια «απογραφή» που θα εντοπίσει ποιος είναι «πίσω». Ακόμη και οι κυβερνήσεις που δεν επικύρωσαν ποτέ τη Σύμβαση για τη Βιολογική Ποικιλότητα -μεταξύ αυτών και οι Ηνωμένες Πολιτείες- αντιμετώπισαν ήπια πίεση μέσω υποεθνικών κυβερνήσεων, χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων και του τεράστιου βάρους της συντονισμένης διεθνούς χάραξης πολιτικής.

Ο Στόχος 1 ενισχύει το επιχείρημα ζητώντας «συμμετοχικό χωροταξικό σχεδιασμό σε όλες τις περιοχές» για τη «μείωση της απώλειας βιοποικιλότητας». Στην πράξη, αυτή η διατύπωση έχει χρησιμοποιηθεί επανειλημμένα για να δικαιολογήσει επαχθείς ελέγχους και περιορισμούς που περιορίζουν τις δυνατότητες των ιδιωτών γαιοκτημόνων με την περιουσία τους.

Ο Στόχος 14 προχωρά το πρόγραμμα ακόμη παραπέρα. Καλεί τις κυβερνήσεις να διασφαλίσουν την «πλήρη ενσωμάτωση της βιοποικιλότητας και των πολλαπλών αξιών της στις πολιτικές, τους κανονισμούς, τις διαδικασίες σχεδιασμού και ανάπτυξης», μεταξύ άλλων τομέων. Απαιτεί επίσης οι δημόσιες και ιδιωτικές χρηματοοικονομικές ροές — δηλαδή το χρήμα — να ευθυγραμμίζονται με τους στόχους του πλαισίου.

Με άλλα λόγια, η ατζέντα του ΟΗΕ για τη βιοποικιλότητα δεν αφορά απλώς την παραχώρηση πάρκων ή την προστασία απειλούμενων ειδών. Προβλέπει την ενσωμάτωση των περιβαλλοντικών προτεραιοτήτων που υποστηρίζονται από τον ΟΗΕ σε σχεδόν κάθε πτυχή της κυβερνητικής πολιτικής, της οικονομικής ανάπτυξης και της λήψης οικονομικών αποφάσεων.

Από τη γεωργία και τη στέγαση έως τις υποδομές και τις επενδύσεις, οι επιπτώσεις στην ιδιωτική περιουσία, την οικονομική ελευθερία και την εθνική κυριαρχία είναι τεράστιες. Και ο μηχανισμός για την επιβολή της συμμόρφωσης δεν χρειάζεται να ελέγχεται άμεσα από τον ΟΗΕ, όταν οι εθνικές κυβερνήσεις, οι ρυθμιστικές αρχές, οι τράπεζες και οι εταιρείες μπορούν να κάνουν τη δουλειά για αυτόν.

Η ιδιωτική περιουσία στο στόχαστρο

Τα ιστορικά έγγραφα του ΟΗΕ σχετικά με τους «ανθρώπινους οικισμούς» είναι αξιοσημείωτα ειλικρινή σε αυτό το θέμα. Η Διακήρυξη του Βανκούβερ που υιοθετήθηκε στη Διάσκεψη των Ηνωμένων Εθνών για τους Ανθρώπινους Οικισμούς του 1976 (Habitat I), για παράδειγμα, κήρυξε ανοιχτά τον πόλεμο κατά της ιδιοκτησίας.

«Η γη δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως ένα συνηθισμένο περιουσιακό στοιχείο που ελέγχεται από άτομα», ανέφερε. «Η ιδιωτική ιδιοκτησία γης είναι… ένα κύριο μέσο συσσώρευσης και συγκέντρωσης πλούτου, επομένως συμβάλλει στην κοινωνική αδικία. Ο δημόσιος έλεγχος της χρήσης γης είναι επομένως απαραίτητος».

Συγκρίνετε αυτό με την παραδοσιακή κατανόηση της ιδιοκτησίας. Μόλις το 2000, το Ανώτατο Δικαστήριο της Ουάσινγκτον, επικαλούμενο μακροχρόνια αμερικανική νομική άποψη, όρισε την ιδιοκτησία ως εξής:

«Η ιδιοκτησία ενός πράγματος δεν συνίσταται απλώς στην κυριότητα και την κατοχή του, αλλά στο απεριόριστο δικαίωμα χρήσης, απόλαυσης και διάθεσης. Οτιδήποτε καταστρέφει οποιοδήποτε από αυτά τα στοιχεία της ιδιοκτησίας, στο βαθμό αυτό καταστρέφει την ίδια την ιδιοκτησία. Η ουσιαστική αξία της ιδιοκτησίας έγκειται στη χρήση της. Εάν το δικαίωμα χρήσης απορριφθεί, η αξία της ιδιοκτησίας εκμηδενίζεται και η ιδιοκτησία καθίσταται άγονο δικαίωμα.»

Φυσικά, η σύγχρονη «βιοποικιλότητα» είναι πιο στιλβωμένη από τις αυθάδεις αποκαλύψεις στη Διακήρυξη του Βανκούβερ. Αλλά το λειτουργικό αποτέλεσμα – περισσότερος κυβερνητικός έλεγχος και διεθνής επιρροή στον τρόπο χρήσης της γης – παραμένει σταθερό.

Οι Αμερικανοί κτηνοτρόφοι και αγρότες που παρακολούθησαν το εκτελεστικό διάταγμα 30×30 της εποχής Μπάιντεν κατάλαβαν τα διακυβεύματα, όπως φάνηκε στην εθνική κατακραυγή. Δυστυχώς, η επίσημη ανάκλησή του δεν έχει εξαλείψει το διεθνές πρότυπο ή τις εγχώριες εκλογικές περιφέρειες που εξακολουθούν να προωθούν σχετικά μέτρα.

Μια μηχανή παγκόσμιας βιοποικιλότητας αξίας 200 δισεκατομμυρίων δολαρίων

Η οικονομική αρχιτεκτονική είναι εξίσου φιλόδοξη. Ο Στόχος 19 απαιτεί την κινητοποίηση τουλάχιστον 200 δισεκατομμυρίων δολαρίων ετησίως για τη βιοποικιλότητα από όλες τις πηγές έως το 2030, συμπεριλαμβανομένης σημαντικής διεθνούς χρηματοδότησης από φορολογούμενους σε «ανεπτυγμένες» χώρες σε υπάκουους κλεπτοκράτες που κακοδιοικούν «αναπτυσσόμενες» χώρες. Για να έχουμε μια εικόνα, αυτό το ποσό είναι μεγαλύτερο από το ετήσιο ΑΕΠ του Αρκάνσας ή της Νεμπράσκα, που πρέπει να σπαταληθεί από τους παγκόσμιους γραφειοκράτες σε επιβλαβείς κανονισμούς.

Τίποτα από αυτά δεν απαιτεί μια επίσημη παγκόσμια κυβέρνηση για να περιορίσει την κυριαρχία. Ο μηχανισμός είναι πιο λεπτός και, από ορισμένες απόψεις, πιο αποτελεσματικός: ένα πυκνό πλέγμα στόχων, αναφορών, πίεσης από ομοτίμους, συνθηκών χρηματοδότησης και προτύπων του ιδιωτικού τομέα που παγιδεύουν ολοένα και περισσότερο τις εθνικές κυβερνήσεις και τους ιδιοκτήτες ακινήτων.

Όταν οι «αναφορές προόδου» που κυκλοφορούν ενόψει της επερχόμενης συνόδου κορυφής ισχυρίζονται ότι ο κόσμος έχει αποκλίνει από την επίτευξη των 23 στόχων, η προβλεπόμενη απάντηση είναι, όπως πάντα, η ταχύτερη και πιο δυναμική «εφαρμογή» της ριζοσπαστικής ατζέντας του ΟΗΕ. Οι ηγέτες που συγκεντρώθηκαν για τη σύνοδο κορυφής την παραμονή της διάσκεψης υιοθέτησαν μια διακήρυξη ζητώντας ακριβώς αυτό.

«Η έκθεση δείχνει ότι πολλά από τα κρίσιμα στοιχεία της προόδου, συμπεριλαμβανομένων των οικονομικών, της χωρητικότητας, της συνεργασίας και των δεδομένων, εξακολουθούν να λείπουν από την πράξη», δήλωσε ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ Αντόνιο Γκουτέρες, πρώην ηγέτης της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, σχετικά με την έκθεση για την Κατάσταση της Βιοποικιλότητας που δημοσιεύθηκε εδώ στο Ερεβάν. «Η φύση δεν θα ευδοκιμήσει με καλές προθέσεις». Απαίτησε περισσότερα χρήματα και περισσότερη υποστηριζόμενη από τον ΟΗΕ ανησυχία για τη «βιοποικιλότητα» να ενσωματωθεί σε όλους τους τομείς πολιτικής.

Η κυβέρνηση των ΗΠΑ παραμένει επίσημα εκτός της συμφωνίας CBD. Ωστόσο, η λογική του πλαισίου έχει ήδη εμφανιστεί σε εκτελεστικές ενέργειες, κρατικές πολιτικές, εταιρικές δεσμεύσεις ESG και διεθνή χρηματοπιστωτικά ιδρύματα που οι Αμερικανοί φορολογούμενοι τελικά βοηθούν στη χρηματοδότηση. Οι παραγωγοί γεωργικών προϊόντων, οι ενεργειακοί κατασκευαστές και οι απλοί γαιοκτήμονες έχουν την πιο άμεση έκθεση. Το ευρύτερο οικονομικό κόστος προκύπτει μέσω επιδοτήσεων, επιβαρύνσεων συμμόρφωσης και μειωμένης παραγωγικής ικανότητας.

Το μοτίβο είναι οικείο σε όποιον έχει παρακολουθήσει τις διαδικασίες του ΟΗΕ για το «κλίμα»: ένα υποτιθέμενο περιβαλλοντικό πρόβλημα εντοπίζεται και ορίζεται σε παγκόσμιους όρους, η εθνική εξουσία απεικονίζεται ως ανεπαρκής ή ακόμη και ως εμπόδιο στην πρόοδο, και νέα επίπεδα συντονισμού και χρηματοδότησης παρουσιάζονται ως η μόνη υπεύθυνη οδός. Θορυβώδεις ενοικιαζόμενες ομάδες που χρηματοδοτούνται από κυβερνήσεις (φορολογούμενους) ουρλιάζουν και ουρλιάζουν έξω για να κάνουν τη λεηλασία στη σύνοδο κορυφής να φαίνεται πιο «μετριοπαθής» και «υπεύθυνη» σε σύγκριση.

Η COP17 κατέληξε σε αποφάσεις, ένα έγγραφο «οδηγού» και ανανεωμένες δεσμεύσεις. Το πρακτικό ερώτημα για τα κυρίαρχα έθνη και τους πολίτες τους είναι πώς αυτά τα αποτελέσματα θα διαμορφώσουν τους κανόνες χρήσης γης, τους προϋπολογισμούς και τα δικαιώματα ιδιοκτησίας, όλα πέρα ​​από τη δημοκρατική λογοδοσία ή τους συνταγματικούς περιορισμούς. Η ιστορία δείχνει ότι ο κίνδυνος είναι πραγματικός – και αυξανόμενος. Η λύση, όπως και με άλλα παγκοσμιοποιητικά και περιβαλλοντικά σχέδια του ΟΗΕ, είναι μια ανανεωμένη υπεράσπιση της εθνικής κυριαρχίας, της ιδιωτικής περιουσίας και της ατομικής ελευθερίας.

Σχόλιο Ελλήνων Αφύπνιση:

Σχεδόν 200 έθνη υιοθέτησαν την Παρασκευή 30 Οκτωβρίου, συμφωνίες που επιτεύχθηκαν έπειτα από σκληρές διαπραγματεύσεις στο πλαίσιο της Διάσκεψης των Ηνωμένων Εθνών για τη Βιοποικιλότητα COP17, στο Γερεβάν, την πρωτεύουσα της Αρμενίας. 

Η COP17 αποτέλεσε σε μεγάλο βαθμό μια αποτίμηση της προόδου που έχει σημειωθεί ως προς τις δεσμεύσεις προηγούμενων ετών, με έμφαση στην εφαρμογή τους και στα μακροπρόθεσμα αποτελέσματα. Διαπιστώθηκε ότι οι περισσότεροι από τους στόχους δεν έχουν επιτευχθεί– συμπεριλαμβανομένων εκείνων που αφορούν την προστασία του 30% της ξηράς και των ωκεανών του πλανήτη, την αντιμετώπιση της ρύπανσης και την παροχή αυξημένης χρηματοδότησης προς τις φτωχότερες χώρες για τη διατήρηση της βιοποικιλότητας.

Παράλληλα, οι αυτόχθονες πληθυσμοί καλούν τις κυβερνήσεις να σεβαστούν τα δικαιώματά τους, να αναγνωρίσουν την παραδοσιακή τους γνώση και να διασφαλίσουν την ουσιαστική συμμετοχή τους στις αποφάσεις που αφορούν τις εκτάσεις γης και τα ύδατα που προστατεύουν.

Όσον αφορά τον κεντρικό στόχο «30×30», δηλαδή την…προστασία τουλάχιστον του 30% της χερσαίας και θαλάσσιας έκτασης του πλανήτη έως το τέλος της δεκαετίας, τα δεδομένα από τη βάση Protected Planet δείχνουν ότι σήμερα προστατεύεται περίπου το 19% της ξηράς και των εσωτερικών υδάτων, καθώς και το 10% των ωκεανών. Στις 16 Οκτωβρίου, λίγο πριν από την έναρξη της COP17, οι ηγέτες κρατών υιοθέτησαν τη «Διακήρυξη του Γερεβάν: Ανάληψη δράσης για τη φύση», επαναβεβαιώνοντας τη δέσμευση για την επίτευξη του στόχου έως το 2030.

Σχολιάστε το άρθρο μας

Αναδημοσιεύστε το ΠΑΝΤΑ με ενεργό link της πηγής.

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.  To ιστολόγιο μας δεν υιοθετεί τις απόψεις των αρθρογράφων, ούτε ταυτίζεται με τα θέματα που αναδημοσιεύει από άλλες ενημερωτικές ιστοσελίδες και δεν ευθύνεται για την εγκυρότητα, την αξιοπιστία και το περιεχόμενό τους.

Ακολουθήστε το ellinikiafipnisis.com 

στο Facebook…

στο Twitter

στο Viber

στο Telegram

στο GAB…

κοινοποιήστε το και στους φίλους σας!