Ο «Νεο-Μουσουλμανισμός» ως Δούρειος Ίππος του Νεοοθωμανισμού στην Ευρώπη…

Ο «Νεο-Μουσουλμανισμός» και η Γεωπολιτική της Διείσδυσης…

Η Ευρώπη ολισθαίνει προς ένα δυστοπικό μοντέλο. Δεν θα βιώσει έναν κλασικό, μέτωπο-με-μέτωπο πόλεμο, αλλά μια διαρκή, χαμηλής έντασης αστική σύγκρουση. Αν οι ευρωπαϊκές κοινωνίες δεν ξυπνήσουν από τον ψηφιακό και πολιτικό τους λήθαργο, η απώλεια της κοινωνικής συνοχής και της ιστορικής τους ταυτότητας θα είναι μη αναστρέψιμη – Η Άγκυρα και δίκτυα όπως η Μουσουλμανική Αδελφότητα δεν αντιμετωπίζουν τους μεταναστευτικούς πληθυσμούς στην Ευρώπη ως μελλοντικούς Ευρωπαίους πολίτες, αλλά ως μια μόνιμη πέμπτη φάλαγγα στο εσωτερικό της Δύσης…

Γράφει ο Βασίλειος Τσάμης

Τα πρόσφατα γεγονότα στο Μπέλφαστ, με τις τυφλές συγκρούσεις, τους εμπρησμούς και την έκρηξη της κοινωνικής οργής, δεν αποτελούν ένα μεμονωμένο τοπικό περιστατικό.

Μαζί με τις παγιωμένες, ανεξέλεγκτες «no-go zones» (zones urbaines sensibles) στα προάστια του Παρισιού, συνθέτουν την ψηφιακή ακτινογραφία μιας ηπείρου σε βαθιές δομικές ρωγμές.

Η Ευρώπη δεν απειλείται πλέον μόνο από εξωτερικούς εχθρούς, βιώνει μια σταδιακή, εσωτερική «βαλκανοποίηση» των μητροπόλεών της.

Το μεταμοντέρνο πείραμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης δείχνει να στερεύει από εργαλεία ουσιαστικής ενσωμάτωσης, παραχωρώντας τη θέση του σε ένα υβριδικό μοντέλο ψηφιακής επιτήρησης («κινεζοποίηση» της ασφάλειας) και καταστολής συμπτωμάτων, την ώρα που ο πυρήνας του προβλήματος παραμένει ανέπαφος.

1. Από το Γιουγκοσλαβικό Μοντέλο στο Ευρωπαϊκό Ιδεολογικό Κενό

Για να κατανοήσουμε το μέγεθος της ευρωπαϊκής αποτυχίας, η ιστορική σύγκριση με τη Γιουγκοσλαβία του Ιωσήφ Μπρος Τίτο είναι αποκαλυπτική.

Ο Τίτο κατάφερε να κρατήσει ενωμένους λαούς με βαθιές θρησκευτικές, εθνοτικές και ιστορικές έχθρες (Καθολικούς Κροάτες, Ορθόδοξους Σέρβους, Μουσουλμάνους Βόσνιους) κάτω από ένα κοινό, υπερεθνικό όραμα. Το δόγμα της «Αδελφότητας και Ενότητας» (Bratstvo i jedinstvo). Το γιουγκοσλαβικό μοντέλο πρόσφερε μια ισχυρή, κοινή ταυτότητα, η οποία –σε συνδυασμό με έναν στιβαρό κρατικό μηχανισμό– υπερέβαινε τις επιμέρους διαιρέσεις.

2. Ο «Νεο-Μουσουλμανισμός» και η Γεωπολιτική της Διείσδυσης

Σε αυτό ακριβώς το πολιτισμικό κενό της Ευρώπης έχει εγκατασταθεί ο «Νεο-Μουσουλμανισμός». Δεν πρόκειται για την παραδοσιακή, ιδιωτική θρησκευτική πίστη, αλλά για ένα άκρως πολιτικοποιημένο, επιθετικό Ισλάμ, το οποίο αρνείται την ενσωμάτωση και επιδιώκει τη θεσμική και κοινωνική αυτονόμηση.

Ο Νεο-Μουσουλμανισμός λειτουργεί ως ο απόλυτος Δούρειος Ίππος του Νεοοθωμανισμού, με κύριο εκφραστή και καθοδηγητή την αναθεωρητική Τουρκία.

Η Άγκυρα και δίκτυα όπως η Μουσουλμανική Αδελφότητα δεν αντιμετωπίζουν τους μεταναστευτικούς πληθυσμούς στην Ευρώπη ως μελλοντικούς Ευρωπαίους πολίτες, αλλά ως μια μόνιμη πέμπτη φάλαγγα στο εσωτερικό της Δύσης.

Μέσω της χρηματοδότησης γιγαντιαίων τζαμιών, πολιτιστικών κέντρων και ελεγχόμενων οργανώσεων (όπως η DITIB στη Γερμανία), ο νεοοθωμανισμός:

• Αποτρέπει την ενσωμάτωση, καλλιεργώντας ένα βαθύ αίσθημα ρεβανσισμού και μίσους απέναντι στον δυτικό πολιτισμό.
• Επιβάλλει παράλληλα νομικά συστήματα (de facto εφαρμογή της Σαρία) εντός των γκετοποιημένων ζωνών.
• Εργαλειοποιεί τη διασπορά ως μοχλό πίεσης και εκβιασμού απέναντι στις εγχώριες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις.

3. Το Παρίσι ως Καθρέφτης του Ευρωπαϊκού Μέλλοντος

Αυτό που περιγράφεται ως θεωρητικός κίνδυνος, στο Παρίσι αποτελεί ήδη χειροπιαστή πραγματικότητα.

Σε περιοχές όπως το Σεν-Σαιν-Ντενί, η γαλλική συνταγματική νομιμότητα έχει καταλυθεί. Στο κενό που άφησε η υποχώρηση του κράτους, αναπτύχθηκε μια ιδιότυπη, λειτουργική συμμαχία ανάμεσα στο ριζοσπαστικό πολιτικό Ισλάμ και το οργανωμένο έγκλημα (καρτέλ ναρκωτικών). Οι δομές αυτές παρέχουν «νόμο», προστασία και οικονομική συντήρηση στους κατοίκους, απαιτώντας ως αντάλλαγμα την πλήρη αποκοπή τους από τον εθνικό κορμό.

Η «βαλκανοποίηση» αυτή επεκτείνεται με μαθηματική ακρίβεια λόγω:

1. Του Δημογραφικού Χάσματος: Οι γηγενείς πληθυσμοί συρρικνώνονται και γερνούν, ενώ οι πληθυσμοί των γκέτο παρουσιάζουν υψηλή γεννητικότητα, τροφοδοτούμενοι διαρκώς από νέες ροές.

2. Της Οικονομικής Ύφεσης: Η αποβιομηχάνιση της Ευρώπης μειώνει τους πόρους για κοινωνικά επιδόματα, τα οποία λειτουργούσαν ως «αναισθητικό» για τη διατήρηση της κοινωνικής ειρήνης.

3. Της Πολιτικής Δειλίας: Οι ευρωπαϊκές ελίτ, ανίκαυνες να ανακτήσουν τον εδαφικό έλεγχο, επιλέγουν να οχυρωθούν πίσω από τεχνολογικά συστήματα επιτήρησης (Predictive Policing, κάμερες AI, geo-fencing), μετατρέποντας τις πόλεις σε «έξυπνες φυλακές» διαχείρισης πλήθους.

Επίλογος: Το Αρχιπέλαγος της Αστάθειας

Η Ευρώπη ολισθαίνει προς ένα δυστοπικό μοντέλο. Δεν θα βιώσει έναν κλασικό, μέτωπο-με-μέτωπο πόλεμο, αλλά μια διαρκή, χαμηλής έντασης αστική σύγκρουση. Το μέλλον της ηπείρου διαγράφεται ως ένα αρχιπέλαγος από περιφραγμένες, ασφαλείς ζώνες για την οικονομική ελίτ (gated communities), οι οποίες θα περιβάλλονται από μια απέραντη «γκρίζα ζώνη» – γκέτο εκτός κρατικού ελέγχου, όπου ο Νεο-Μουσουλμανισμός και ο νεοοθωμανικός αναθεωρητισμός θα έχουν τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο.

Αν οι ευρωπαϊκές κοινωνίες δεν ξυπνήσουν από τον ψηφιακό και πολιτικό τους λήθαργο, η απώλεια της κοινωνικής συνοχής και της ιστορικής τους ταυτότητας θα είναι μη αναστρέψιμη.

Σχολιάστε το άρθρο μας

Αναδημοσιεύστε το ΠΑΝΤΑ με ενεργό link της πηγής.

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.  To ιστολόγιο μας δεν υιοθετεί τις απόψεις των αρθρογράφων, ούτε ταυτίζεται με τα θέματα που αναδημοσιεύει από άλλες ενημερωτικές ιστοσελίδες και δεν ευθύνεται για την εγκυρότητα, την αξιοπιστία και το περιεχόμενό τους.

Ακολουθήστε το ellinikiafipnisis.com 

στο Facebook…

στο Twitter

στο Viber

στο Telegram

στο GAB…

κοινοποιήστε το και στους φίλους σας!