ΚΟΙΝΩΝΙΑ

Κανείς δεν γεννιέται αμνός. Μας έκαναν έτσι. Δεν σιωπάμε επειδή δεν νοιαζόμαστε. Σιωπάμε επειδή μας έχουν κουράσει, μας έχουν απογοητεύσει και μας έχουν πείσει ότι δεν αλλάζει τίποτα… Αυτό είναι το πιο επιτυχημένο σχέδιο της εξουσίας: να μετατρέψει τους πολίτες σε αμνούς - όχι με βία, αλλά με συστηματική απόγνωση. Άρα, το ερώτημα δεν είναι γιατί σιωπάμε. Το ερώτημα είναι: μέχρι πότε; Γράφει η Καλυψώ Στεργίου Η Ελλάδα είναι ίσως η μόνη χώρα στην Ευρώπη όπου τα σκάνδαλα αποκαλύπτονται, οι υπεύθυνοι παραμένουν στις θέσεις τους, και η κοινωνία... συνεχίζει. Όχι επειδή είμαστε ανόητοι. Αλλά επειδή ένα σύστημα δεκαετιών έχει φροντίσει…

Μέχρι πότε θα συνεχίσουμε να έχουμε στόχους χωρίς προορισμό, προγράμματα χωρίς αφήγηση, πολιτική χωρίς όραμα και πιτσιρικάδες που θα εγκαταλείπουν τη χώρα και θα μας τρίβουν στην μούρη την ανεπάρκεια μας…; Η μεγάλη πρόκληση μιας νέας πολιτικής πρότασης δεν είναι να παρουσιάσει άλλα δέκα μέτρα ή άλλες είκοσι μεταρρυθμίσεις, αλλά να περιγράψει έναν κόσμο που αξίζει πραγματικά να υπάρξει. Είναι να απαντήσει πειστικά σε μια σχεδόν ξεχασμένη ερώτηση: Πώς μπορεί να μοιάζει μια αξιοβίωτη ζωή στην Ελλάδα; Γράφει ο Αντώνης Ανδρουλιδάκης Την τελευταία περίοδο η Ελλάδα έχει γνωρίσει μια πληθώρα πολιτικών διακηρύξεων, προγραμμάτων, σχεδίων και εξαγγελιών. Κάθε παλαιός ή νέος…

Η πιο επικίνδυνη μορφή εξουσίας δεν είναι εκείνη που επιβάλλεται με τη βία. Είναι εκείνη που καταφέρνει να πείσει τον άνθρωπο ότι είναι ελεύθερος ενώ ζει μέσα στον φόβο και τη χειραγώγηση... Ποιός ελέγχει πραγματικά την κοινωνία; Οι εκλεγμένες μαριονέτες ή εκείνοι που δεν φαίνονται ποτέ; Ποιος καθορίζει τι είναι αλήθεια και τι "παραπληροφόρηση" ή "συνωμοσιολογία"; Πόσο ελεύθερος είναι ένας άνθρωπος που εξαρτάται οικονομικά για να ζήσει; Και πόσο δημοκρατικό είναι ένα σύστημα όπου η φωνή του πολίτη φιμώνεται ή χάνεται μέσα στον φόβο, στη χειραγώγηση και στον θόρυβο της προπαγάνδας; Γράφει ο Νικόλαος Παντελιός Ζούμε σε έναν κόσμο όπου…

Οι δημοσκοπήσεις δεν είναι αθώες. Δεν είναι απλά νούμερα. Δεν είναι, όπως μονότονα λέγεται, «μια φωτογραφία της στιγμής». Είναι μηχανισμοί πολιτικής ψυχολογίας. Επηρεάζουν ψηφοφόρους, χορηγούς, δημοσιογράφους, εσωκομματικές ισορροπίες, στρατηγικές, αποχωρήσεις, συμμαχίες, ακόμη και το ποιος θεωρείται «χαμένη ψήφος»… Όταν ένας πολίτης ακούει κάθε εβδομάδα ότι ένα κόμμα «δεν μπαίνει στη Βουλή», δεν πληροφορείται απλώς. Εκπαιδεύεται. Όταν ακούει ότι ένας πολιτικός «έχει δυναμική» πριν καν φτιάξει κόμμα, δεν ενημερώνεται απλώς. Προετοιμάζεται. Όταν βλέπει συνεχώς τους ίδιους παίκτες στο κάδρο και άλλους θαμμένους στα «λοιπά», δεν παρακολουθεί απλώς πολιτική. Παρακολουθεί την κατασκευή του επιτρεπτού πολιτικού χάρτη... Άρθρο του Μιχάλη Χαιρετάκη Σημείωση: Το…