Πολιτική

Μέχρι πότε θα συνεχίσουμε να έχουμε στόχους χωρίς προορισμό, προγράμματα χωρίς αφήγηση, πολιτική χωρίς όραμα και πιτσιρικάδες που θα εγκαταλείπουν τη χώρα και θα μας τρίβουν στην μούρη την ανεπάρκεια μας…; Η μεγάλη πρόκληση μιας νέας πολιτικής πρότασης δεν είναι να παρουσιάσει άλλα δέκα μέτρα ή άλλες είκοσι μεταρρυθμίσεις, αλλά να περιγράψει έναν κόσμο που αξίζει πραγματικά να υπάρξει. Είναι να απαντήσει πειστικά σε μια σχεδόν ξεχασμένη ερώτηση: Πώς μπορεί να μοιάζει μια αξιοβίωτη ζωή στην Ελλάδα; Γράφει ο Αντώνης Ανδρουλιδάκης Την τελευταία περίοδο η Ελλάδα έχει γνωρίσει μια πληθώρα πολιτικών διακηρύξεων, προγραμμάτων, σχεδίων και εξαγγελιών. Κάθε παλαιός ή νέος…

Το πολίτευμα που ισχύει σήμερα στο σύγχρονο ελληνικό κράτος δεν είναι Δημοκρατία αλλά μία εκφυλισμένη μορφή εκλόγιμης Μοναρχίας… Συντηρεί το πελατειακό κομματικό σύστημα με τον λαό να παραπαίει ανάμεσα στην παραπληροφόρηση, την οικονομική δυσπραγία, την υποτελή αναζήτηση σωτήρος και την νοσταλγία μίας ηθικής τουλάχιστον αξιοπρέπειας. Δυστυχώς ουδείς προτείνει μία ουσιαστική αναμόρφωση του πολιτικού συστήματος, όπου ο πολίτης θα είναι μέτοχος στις οικονομικές και πολιτικές αποφάσεις και όχι μόνο ο ανά τετραετία επικυρωτής των αποφάσεων άλλων, τις συνέπειες των οποίων καλείται να πληρώσει... Γράφει ο Ηλίας Σταμπολιάδης Μηχανικός Μεταλλείων, Μεταλλουργός πρώην Καθηγητής Πολυτεχνείου Κρήτης Άρθρο 16: Λέει ότι η ανώτατη εκπαίδευση…

Οι δημοσκοπήσεις δεν είναι αθώες. Δεν είναι απλά νούμερα. Δεν είναι, όπως μονότονα λέγεται, «μια φωτογραφία της στιγμής». Είναι μηχανισμοί πολιτικής ψυχολογίας. Επηρεάζουν ψηφοφόρους, χορηγούς, δημοσιογράφους, εσωκομματικές ισορροπίες, στρατηγικές, αποχωρήσεις, συμμαχίες, ακόμη και το ποιος θεωρείται «χαμένη ψήφος»… Όταν ένας πολίτης ακούει κάθε εβδομάδα ότι ένα κόμμα «δεν μπαίνει στη Βουλή», δεν πληροφορείται απλώς. Εκπαιδεύεται. Όταν ακούει ότι ένας πολιτικός «έχει δυναμική» πριν καν φτιάξει κόμμα, δεν ενημερώνεται απλώς. Προετοιμάζεται. Όταν βλέπει συνεχώς τους ίδιους παίκτες στο κάδρο και άλλους θαμμένους στα «λοιπά», δεν παρακολουθεί απλώς πολιτική. Παρακολουθεί την κατασκευή του επιτρεπτού πολιτικού χάρτη... Άρθρο του Μιχάλη Χαιρετάκη Σημείωση: Το…

Στην πραγματικότητα ο Αλέξης Τσίπρας υπηρετεί την ίδια πολιτική με τον Κυριάκο Μητσοτάκη…Και οι δύο αντιπροσωπεύουν ένα μοντέλο Πολιτικής στον αυτόματο πιλότο των Βρυξελλών. Γι' αυτό και ο κ. Τσίπρας δεν μπορεί να πει κάτι πιο χειροπιαστό, πιο ουσιαστικό, πιο τολμηρό - και παίζει με τα φαντάσματα της παλαιάς Αριστεράς και τις χίμαιρες της νέας woke Αριστεράς προσπαθώντας να ξεχαστούν και οι δικές του αμαρτίες… Την υπέρ-φορολόγηση της Ενέργειας και το Χρηματιστήριο Ενέργειας, ο Κυριάκος το ξεκίνησε μετά το 2019 επειδή αυτό επέβαλε η σκληρή γραμμή των Πράσινων στην Ευρώπη. Και ο Τσίπρας δεν έχει καμία αντίρρηση με την πράσινη…

Η απόλυτη επικοινωνιακή εικονική πραγματικότητα. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη βαφτίζει το ψίχουλο καρβέλι, προσπαθώντας να κρύψει τη δομική εγκατάλειψη του αθλητισμού πίσω από βαρύγδουπους αριθμούς... Ο αθλητισμός για την κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν είναι κοινωνικό αγαθό ή «προληπτική ιατρική» για τη νεολαία, είναι ένα φτηνό εργαλείο δημοσίων σχέσεων. Αντί για ένα ολοκληρωμένο, δομικό σχέδιο που θα επένδυε τα 900 εκατομμύρια ευρώ που μας αναλογούν βάσει της ευρωπαϊκής πραγματικότητας, ξεκινώντας από το αθλητικό υλικό στο Δημοτικό σχολείο και εξασφαλίζοντας ίσες ευκαιρίες για όλα τα παιδιά, μας παρουσιάζουν ψίχουλα ως «επιτεύγματα»... Γράφει ο Βασίλειος Τσάμης Στην Κυριακάτικη ανασκόπησή του, ο πρωθυπουργός επέλεξε να πανηγυρίσει…