ΚΟΙΝΩΝΙΑ

Το Ελληνικό Δημογραφικό πρόβλημα προσδιορίζει τον αφανισμό του Ιστορικού ΕΘΝΟΥΣ των Ελλήνων, αλλά προφανώς υπάρχουν σχέδια υποκατάστασης του αριθμού ΚΑΤΟΙΚΩΝ στην Ελλάδα με αλλοδαπούς ΑΓΝΩΣΤΩΝ ταυτοτήτων και Εθνικοτήτων… Πού είναι το καυχόμενο για πλεονάσματα ΚΡΑΤΟΣ, και πού είναι η ΕΚΚΛΗΣΙΑ που διαθέτει ικανούς οικονομικούς πόρους και ΠΡΕΠΕΙ να βοηθήσουν τα νέα ζευγάρια Ελλήνων Χριστιανών να παντρευτούν, να κάνουν οικογένειες και να αποκτήσουν παιδιά; Γράφει ο Γιώργο Πιπερόπουλος Στο Ψαράδικο της γειτονιάς (ονόματα δεν λέω και δεν γράφω για να μη κατηγορηθώ για «γκρίζα» διαφήμιση) είδα τον φίλο μου Ανέστη και μπήκα να τον χαιρετήσω και μαζί και τον ιδιοκτήτη του…

Το σχολείο σήμερα πορεύεται προς ένα χαοτικό, αχαλίνωτο ολοκληρωτισμό αντεστραμμένου αναμορφωτηρίου ή ασύλου, όπου ο κύριος κανόνας συμβατικής «παιδαγωγικής» λειτουργίας θα είναι η απεριόριστη ανεκτικότητα και επιτρεπτικότητα απέναντι σε κάθε παράβαση των κανόνων του παιδαγωγικού συμβολαίου από τους «εκπαιδευόμενους» και όπου υπόλογοι και δέσμιοι των κανόνων θα είναι μόνο οι εργαζόμενοι παιδαγωγοί… Το σημερινό μετανεωτερικό δυτικό υποκείμενο είναι πλέον ένας «παιχνιδιάρης» homo Festivus. Μια αυτοθαυμαζόμενη εν δυνάμει «εξέχουσα ατομικότητα». Ένα δυστοπικό κενό, ένα ηθικά ξεχαρβαλωμένο νεαρό άτομο «χωρίς ιστορία», ενδεχομένως χωρίς μέλλον, αλλά γεμάτο επιθυμίες να διασκεδάσει τις υπαρξιακές αγωνίες του, να «περάσει καλά», να διακριθεί κοινωνικά, όχι όμως πια…

Η κρατική ευθανασία της Νοέλια αποτελεί το απόγειο ενός θεσμοθετημένου σκοταδισμού, όπου η απόγνωση των θυμάτων βαφτίζεται προοδευτικό δικαίωμα στην αυτοκτονία... Το διεστραμμένο «μάρκετινγκ» της κουλτούρας θανάτου. Ο Χριστός δίδαξε να διακονούμε τους αναγκεμένους για να σωθούμε, και η Νέα Τάξη Πραγμάτων προστάζει να τους δολοφονούμε για να μας απαλλάξουν από την ταλαιπωρία. Η υπόθεση της Νοέλια Καστίγιο έδειξε ορθάνοιχτο το βάραθρο στο οποίο κατακρημνίζεται η νεοταξική κοινωνία. Το σύνθημα «my body – my choice» που επιστρατεύτηκε για τις εκτρώσεις, έφτασε τώρα στον τελικό προορισμό του που είναι η αυτοδιάθεση του σώματος στην αυτοκτονία. Η θεσμοποιημένη θανάτωση όλων των αθώων…

Μια αίθουσα ακατάλληλη για μια τόσο σοβαρή υπόθεση - Είναι τόσο ανίκανοι ή χρησιμοποιούν τον συνωστισμό ως μέθοδο θεσμικού βασανιστηρίου; Το πιο ειρωνικό είναι ότι οι κυβερνώντες έλεγαν συνεχώς τα προηγούμενα 2 χρόνια ότι οι συγγενείς – τάχα – εμπόδιζαν τη δίκη να ξεκινήσει, ενώ όλα ήταν… έτοιμα. Στην πραγματικότητα ούτε η δικογραφία ήταν έτοιμη γιατί πορευόταν ως επιλεκτικά «αόμματη», αλλά ούτε καν τη στέγαση της δίκης δεν κρίθηκαν άξιοι να εξασφαλίσουν. Ή κατά άλλη ερμηνεία κρίθηκαν «αξιότατοι» να δημιουργήσουν μια «χύτρα» με κλειστή βαλβίδα, ώστε να τινάζονται στον αέρα όσα χρήσιμα μπορεί να βγουν από αυτή τη δίκη… Γράφει ο…

Κάθε φορά προ των εκλογών αυτοί οι μασκαρεμένοι δικτάτορες λένε στο λαό αυτά που θέλει να ακούσει και ΠΟΤΈ μα ΠΟΤΈ δεν πράττουν μετά τις εκλογές αυτά που υποσχέθηκαν πριν εκλεγούν. Ο πιο πολύς κόσμος το γνωρίζει αυτό, αλλά έχει αποδεχτεί μοιρολατρικά τη μοίρα του... Αυτή η κάστα των δικτατόρων με μανδύα δημοκράτη έχει αλώσει κάθε οχυρό σοβαρής λαϊκής αντίστασης και ανατροπής της εξουσίας της. Κυρίως όμως κατέχει το χρήμα και τα ΜΜΕ, γεγονός που της επιτρέπει είτε να εξαγοράζει συνειδήσεις, είτε να εξοντώνει προσωπικότητες που έχουν το σθένος να σηκώσουν ανάστημα και αποτελούν απειλή για τη συνέχιση της κυριαρχίας…

Η Ελλάδα δεν σώζεται με ανούσιες επιτροπές. Σώζεται με κούνιες!! Η Ελλάδα βρίσκεται σε σταυροδρόμι ιστορικής σημασίας. Το δημογραφικό δεν είναι πρόβλημα για τις επόμενες γενιές. Είναι κρίση ΤΩΡΑ. Κρίση που συνθλίβει το ασφαλιστικό σύστημα, που αδειάζει χωριά και νησιά, που αφήνει τα σύνορά μας εκτεθειμένα, που δίνει όπλα στην Τουρκία χωρίς να ρίξει ούτε μια σφαίρα... Του Παναγιώτη Αποστόλου Πολιτικού αναλυτή – αρθρογράφου Υπάρχουν αλήθειες που κανείς δεν θέλει να πει. Υπάρχουν αριθμοί που κανείς δεν τολμά να διαβάσει δυνατά. Και υπάρχουν τάσεις που εξελίσσονται αργά, αθόρυβα, μεθοδικά — ακριβώς επειδή δεν χτυπά συναγερμός, δεν πέφτουν βόμβες, δεν γίνεται…

Ανεργία, εξαθλίωση και braindrain - Η διαχρονική παθογένεια που καμιά κυβέρνηση δεν θέλησε να θεραπεύσει…! Δεν είναι κρίση. Είναι σύστημα… Οι κυβερνήσεις έρχονται και παρέρχονται. Αλλάζουν πρόσωπα, σλόγκαν, υπουργούς. Αυτό που δεν αλλάζει είναι, η βαθύτερη αδιαφορία απέναντι στη δομική παθογένεια της αγοράς εργασίας. Για πόσα χρόνια ακόμα θα ακούμε για «στροφές» και «μεταρρυθμίσεις» που δεν αλλάζουν τίποτα στη ζωή των εργαζομένων; Κάποτε ήταν η κρίση. Μετά ήταν ο covid. Τώρα ποια θα είναι η επόμενη δικαιολογία; Του Παναγιώτη Αποστόλου Πολιτικού αναλυτή – αρθρογράφου Κάποτε λέγαμε «φταίει η κρίση». Μετά λέγαμε «φταίει ο covid». Τώρα; Τώρα δεν έχουμε καν άλλοθι…