Βία

Η Δύση από την στιγμή που σατανοκρατείται και είναι παραδομένη στον σατανά είναι μοιραίως επόμενο να καταστραφεί και η καταστροφή θα έρθει από τους μετανάστες – εισβολείς σύμφωνα με το σιωνιστικό σχέδιο… Η σατανική Δύση διολισθαίνει προς αφανισμό και είναι στα χειρότερά της! Η λευκή φυλή διατρέχει τον μεγαλύτερο κίνδυνο. Ο χριστιανισμός πολεμάται ακόμη κι απ’ αυτούς που λένε ότι τον υπηρετούν. Χάος. Και η «δράση» των εισβολέων μεταναστών θα ξεκινήσει, σύμφωνα με την «προφητεία» του βιβλίου, με την είσοδο Ινδών μεταναστών στην Ευρώπη, κάτι που άρχισε να γίνεται... Γράφει ο Χρήστος Μαντζιάρης Μετά το ύποπτο ταξίδι της Ντόρας (Μητσοτάκη)…

Η νευροψυχολογία μας λέει κάτι που δεν μας βολεύει: Ο εγκέφαλος δεν «κρατάει» το ΜΗ όπως νομίζουμε. Ακούει την εικόνα. Την πράξη. Τον πειρασμό. Λες «μην το κάνεις» και εκείνο που μένει είναι το «κάν’ το» - Ο θάνατος της Μυρτούς δεν είναι «άλλο ένα περιστατικό» θανάτου από ναρκωτικά. Πρέπει να μάθουμε στα παιδιά να σκέφτονται πριν επιλέξουν. Να αντέχουν τη ματαίωση. Να ξεχωρίζουν το «θέλω τώρα» από το «μου κάνει καλό». Να μπορούν να περιμένουν για να πάρουν λίγο μετά κάτι καλύτερο. Να βλέπουν λίγο πιο μακριά από τη στιγμή. Να μπορούν να κρίνουν... Μιλάμε πολύ, αλλά δεν καθοδηγούμε.…

Το σχολείο σήμερα πορεύεται προς ένα χαοτικό, αχαλίνωτο ολοκληρωτισμό αντεστραμμένου αναμορφωτηρίου ή ασύλου, όπου ο κύριος κανόνας συμβατικής «παιδαγωγικής» λειτουργίας θα είναι η απεριόριστη ανεκτικότητα και επιτρεπτικότητα απέναντι σε κάθε παράβαση των κανόνων του παιδαγωγικού συμβολαίου από τους «εκπαιδευόμενους» και όπου υπόλογοι και δέσμιοι των κανόνων θα είναι μόνο οι εργαζόμενοι παιδαγωγοί… Το σημερινό μετανεωτερικό δυτικό υποκείμενο είναι πλέον ένας «παιχνιδιάρης» homo Festivus. Μια αυτοθαυμαζόμενη εν δυνάμει «εξέχουσα ατομικότητα». Ένα δυστοπικό κενό, ένα ηθικά ξεχαρβαλωμένο νεαρό άτομο «χωρίς ιστορία», ενδεχομένως χωρίς μέλλον, αλλά γεμάτο επιθυμίες να διασκεδάσει τις υπαρξιακές αγωνίες του, να «περάσει καλά», να διακριθεί κοινωνικά, όχι όμως πια…

Η κρατική ευθανασία της Νοέλια αποτελεί το απόγειο ενός θεσμοθετημένου σκοταδισμού, όπου η απόγνωση των θυμάτων βαφτίζεται προοδευτικό δικαίωμα στην αυτοκτονία... Το διεστραμμένο «μάρκετινγκ» της κουλτούρας θανάτου. Ο Χριστός δίδαξε να διακονούμε τους αναγκεμένους για να σωθούμε, και η Νέα Τάξη Πραγμάτων προστάζει να τους δολοφονούμε για να μας απαλλάξουν από την ταλαιπωρία. Η υπόθεση της Νοέλια Καστίγιο έδειξε ορθάνοιχτο το βάραθρο στο οποίο κατακρημνίζεται η νεοταξική κοινωνία. Το σύνθημα «my body – my choice» που επιστρατεύτηκε για τις εκτρώσεις, έφτασε τώρα στον τελικό προορισμό του που είναι η αυτοδιάθεση του σώματος στην αυτοκτονία. Η θεσμοποιημένη θανάτωση όλων των αθώων…

Σύμφωνα με τα παγκόσμια στοιχεία αυτή την στιγμή κινδυνεύουν δισεκατομμύρια άνθρωποι να χάσουν τις βασικές τους ανάγκες. Τροφή, νερό, ενδύματα (ρούχα), στέγη, σύμφωνα με την ιεράρχηση των ανθρωπίνων αναγκών κατά τον Μάσλοου. Ο Κίσινγκερ επαληθεύεται για μια ακόμη φορά λέγοντας ότι «αυτός που ελέγχει τα τρόφιμα και τη διατροφή, ελέγχει τους ανθρώπους»... Εάν ξεφύγει η κατάσταση από τις ελίτ γνωρίζουν ότι δεν θα μπορούν να την συμμαζέψουν γι αυτό δείχνουν υπέρμετρη δύναμη, και γι αυτό πολεμάνε τις συγκεντρώσεις ανθρώπων με διαφόρους τρόπους όπως π.χ. δυσκολεύοντας τις μετακινήσεις τους, ακρίβεια, φόβος. Η απομόνωση φέρνει φόβο και υποταγή. Γι αυτό αυξάνουν τους…

Δεν είναι όλοι οι μουσουλμάνοι τρομοκράτες. Αλλά η ισλαμιστική ιδεολογία, αυτή ακριβώς που περιέγραψε ο Τσόρτσιλ ως «φανατική φρενίτιδα», συνεχίζει να παράγει βία με ρυθμό που καμία άλλη θρησκεία δεν πλησιάζει σήμερα. Και όσο οι ευρωπαϊκές ελίτ αρνούνται να δουν το πρόβλημα, τόσο θα αυξάνεται... Η Ευρώπη δεν χρειάζεται περισσότερη «κατανόηση». Χρειάζεται αυτό που είχε ο Τσόρτσιλ: την ικανότητα να κοιτάζει τον εχθρό στα μάτια και να τον ονομάσει με το όνομά του. Διαφορετικά, σε λίγες δεκαετίες, τα λόγια του νεαρού Βρετανού αξιωματικού θα ακουστούν όχι ως προφητικά, αλλά ως επικήδειος... Άρθρο του Δημήτρη Γ. Απόκη* Πριν από 126 χρόνια,…

Το χωριό της Κρήτης που όρθωσε το ανάστημα του στον Χίτλερ και σηκώθηκε από τις στάχτες του πολέμου, σήμερα αιμορραγεί ξανά όχι από ξένους κατακτητές, αλλά από τα δικά του παιδιά… Η γη που ποτίστηκε με αίμα ηρώων, ποτίζεται πάλι με αίμα ανθρώπων που ξέχασαν πως η αντρεία δεν είναι να εκδικείσαι, αλλά να σταθείς όρθιος μπροστά στο μίσος και να το αρνηθείς. Αν μπορούσαν να μιλήσουν οι αντάρτες του Τραχηλιού, δε θα φώναζαν «πάρε τ’ όπλο σου», μα «άσε το όπλο κάτω». Θα θύμιζαν πως εκείνοι πολέμησαν για ελευθερία, όχι για εκδίκηση, για ζωή και όχι για θάνατο... Γράφει…