Ελλάδα 2.0 – Ή Ελλάδα ώρα μηδέν;

Ποιος θα είναι εδώ για να παραλάβει την Ελλάδα από εμάς;

Κυρία Μιχαηλίδου, δεν σας ζητώ να αγνοήσετε τη διαφορετικότητα. Σας ζητώ κάτι πολύ πιο απλό. Μην κάνετε την υπογεννητικότητα κανονικότητα. Μην παρουσιάζετε ως αναπόφευκτο αυτό που η πολιτική οφείλει να προσπαθήσει να αλλάξει. Μην αρκεστείτε στο να διαπιστώνετε ότι η οικογένεια αλλάζει. Κάντε κάτι για να μπορεί η οικογένεια να συνεχίσει να γεννά. Γιατί η Ελλάδα δεν χρειάζεται υπουργό που θα μας εξηγήσει πώς θα είναι η οικογένεια όταν θα έχουμε λιγότερα παιδιά. Χρειάζεται πολιτική που θα εξασφαλίσει ότι θα έχουμε περισσότερα παιδιά…

Γράφει ο Στυλιανός Καβάζης

Κυρία Δόμνα Μιχαηλίδου, ως Υπουργός Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας έχετε κάθε δικαίωμα να μιλάτε για τη διαφορετικότητα, τη συμπερίληψη και όλες τις μορφές οικογενειακής ζωής.

Έχετε όμως και μια πολύ μεγαλύτερη ευθύνη, να φροντίσετε να υπάρχουν οικογένειες.

Γιατί την ώρα που η Ελλάδα γερνά, συρρικνώνεται και χάνει παιδιά, το τελευταίο πράγμα που χρειάζεται η χώρα είναι να συνηθίσει στην ιδέα ότι η οικογένεια του μέλλοντος μπορεί να είναι και χωρίς παιδιά.

Πιο συγκεκριμένα τα τελευταία στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ είναι αποκαλυπτικά και δυστυχώς εάν συνεχίσουμε με αυτό τον ρυθμό μη αναστρεψιμά. Το 2025 γεννήθηκαν στην Ελλάδα μόλις 65.594 παιδιά, 39% λιγότερα από το 2005.Το 23,7% του πληθυσμού είναι άνω των 65 ετών, ενώ μόλις 12,8% είναι παιδιά ηλικίας 0–14 ετών. Για κάθε 100 παιδιά αντιστοιχούν περίπου 185 άνθρωποι άνω των 65.Οι γεννήσεις μειώθηκαν το 2025 στις 12 από τις 13 περιφέρειες της χώρας.

Και εμείς συζητάμε ποια θα είναι η «οικογένεια του μέλλοντος». Κυρία Υπουργέ, το πραγματικό ερώτημα δεν είναι ποια μορφή θα έχει η οικογένεια του μέλλοντος.

Το πραγματικό ερώτημα είναι, θα έχει παιδιά;

Το λέω αυτό και ως πατέρας τριών παιδιών.

Δεν βλέπω το δημογραφικό σε έναν πίνακα της ΕΛΣΤΑΤ. Το βλέπω μέσα στο σπίτι μου.

Βλέπω τρία παιδιά να μεγαλώνουν.

Βλέπω τις ανάγκες τους.

Βλέπω το κόστος της καθημερινότητας.

Βλέπω τι σημαίνει για έναν γονιό να μεγαλώνει παιδιά στη σημερινή Ελλάδα και γι’ αυτό δεν μπορώ να ακούω αδιάφορα ότι η οικογένεια του μέλλοντος μπορεί να είναι και μια οικογένεια χωρίς παιδιά. Γιατί τότε ποιο ακριβώς δημογραφικό πρόβλημα προσπαθούμε να λύσουμε;

Να αποδεχθούμε ότι οι νέοι δεν κάνουν παιδιά και μετά να τους εξηγήσουμε ότι αυτό αποτελεί απλώς μία ακόμη «μορφή οικογένειας»;

Ή να αναρωτηθούμε γιατί ένας νέος άνθρωπος που θέλει να γίνει πατέρας ή μητέρα δεν μπορεί να το κάνει στην ηλικία που θα ήθελε;

Με λίγα λόγια θα ήθελα λιγότερες διαπιστώσεις και περισσότερη πολιτική. Λιγότερες αναλύσεις για το πώς αλλάζει η οικογένεια. Περισσότερες λύσεις για το πώς θα στηριχθεί η οικογένεια που θέλει να αποκτήσει παιδιά. Γιατί μια νέα οικογένεια σήμερα κοιτάζει το ενοίκιο και τρομάζει. Κοιτάζει την αγορά κατοικίας και απογοητεύεται. Κοιτάζει τον μισθό και κάνει υπολογισμούς. Κοιτάζει το κόστος του παιδικού σταθμού. Κοιτάζει τη δουλειά.

Κοιτάζει το μέλλον.

Και πολλές φορές λέει, «Δεν μπορούμε ακόμη».

Το «ακόμη» γίνεται δύο χρόνια.

Μετά πέντε.

Μετά δέκα και κάποια στιγμή η φύση έχει ήδη πάρει την απόφασή της.

Αυτό είναι το πραγματικό δράμα.

Όχι ότι οι Έλληνες δεν θέλουν οικογένεια.

Αλλά ότι πολλοί δεν αισθάνονται πως μπορούν να αντέξουν οικονομικά την οικογένεια που θα ήθελαν.

Γι’ αυτό, κυρία Υπουργέ, θα μου επιτρέψετε μια ίσως σκληρή αλλά ειλικρινή παρατήρηση.

Δεν χρειάζεται να προσαρμόσουμε το όραμα της Ελλάδας στην υπογεννητικότητα.

Χρειάζεται να προσαρμόσουμε την πολιτική της Ελλάδας ώστε να αντιμετωπίσουμε την υπογεννητικότητα.

Δεν πρέπει να πούμε, «Αφού δεν γεννιούνται παιδιά, ας αποδεχθούμε ότι η οικογένεια του μέλλοντος θα είναι και χωρίς παιδιά».

Πρέπει να πούμε,

«Γιατί οι Έλληνες που θέλουν παιδιά δεν μπορούν να τα αποκτήσουν; Και τι θα κάνουμε γι’ αυτό;»

Αυτό είναι πολιτική ενώ το άλλο είναι απλή περιγραφή της πραγματικότητας.

Και η Ελλάδα δεν έχει την πολυτέλεια να περιοριστεί στην περιγραφή.

Δεν έχει χρόνο.

Ένα παιδί που δεν γεννήθηκε σήμερα δεν μπορεί να εμφανιστεί ξαφνικά ως εργαζόμενος το 2045.

Δεν μπορεί να γίνει γιατρός.

Δεν μπορεί να γίνει δάσκαλος.

Δεν μπορεί να γίνει μηχανικός.

Δεν μπορεί να υπηρετήσει την πατρίδα του.

Δεν μπορεί να δημιουργήσει τη δική του οικογένεια. Δεν μπορεί να γίνει ο γονιός της επόμενης γενιάς.

Το δημογραφικό είναι αμείλικτο γιατί οι χαμένες γεννήσεις δεν αναπληρώνονται και γι’ αυτό δεν είναι απλώς κοινωνική πολιτική.

Είναι οικονομία.

Είναι ασφαλιστικό.

Είναι παιδεία.

Είναι περιφέρεια.

Είναι εθνική άμυνα.

Είναι κοινωνική συνοχή.

Είναι η ίδια η συνέχεια της χώρας.

Δεν θέλω μια Ελλάδα που θα μάθει απλώς να διαχειρίζεται το γεγονός ότι γερνά.

Θέλω μια Ελλάδα που θα ξαναγίνει χώρα νέων οικογενειών. Θέλω να βλέπω σχολεία να ανοίγουν και όχι να κλείνουν.

Να βλέπω παιδικές χαρές γεμάτες.

Να ακούω παιδικές φωνές στα χωριά.

Να βλέπω νέους ανθρώπους να αγοράζουν σπίτι.

Να βλέπω δεύτερο παιδί.

Τρίτο παιδί.

Τέταρτο παιδί.

Όχι επειδή το κράτος θα τους το επιβάλει.

Αλλά επειδή το κράτος θα τους έχει δώσει τη δυνατότητα να το επιλέξουν.

Αυτό σημαίνει ελευθερία.

Δυστυχώς όμως εδώ βρίσκεται η μεγάλη ειρωνεία. Μιλάμε διαρκώς για την «οικογένεια του μέλλοντος». Εγώ, όμως αλλά και όσοι είμαστε γονείς θα θέλαμε να μιλήσουμε λίγο περισσότερο για τα παιδιά του μέλλοντος. Γιατί χωρίς παιδιά δεν υπάρχει «οικογένεια του μέλλοντος».

Υπάρχει απλώς η στατιστική αποτύπωση μιας κοινωνίας που γερνά και δεν θέλουμε τα παιδιά μας να μεγαλώσουν σε μια Ελλάδα που θα έχει μάθει να θεωρεί τη δημογραφική της συρρίκνωση φυσιολογική. Δεν θέλουμε να τους παραδώσουμε μια χώρα που θα τους λέει, «Αυτό είναι το μέλλον, συνηθίστε το» αλλά μια Ελλάδα που θα τους λέει αξίζει να μείνεις, αξίζει να αγαπήσεις, αξίζει να παντρευτείς, αξίζει να κάνεις παιδιά, αξίζει να χτίσεις εδώ το αύριο.

Κυρία Μιχαηλίδου,

δεν σας ζητώ να αγνοήσετε τη διαφορετικότητα.

Σας ζητώ κάτι πολύ πιο απλό.

Μην κάνετε την υπογεννητικότητα κανονικότητα.

Μην παρουσιάζετε ως αναπόφευκτο αυτό που η πολιτική οφείλει να προσπαθήσει να αλλάξει.

Μην αρκεστείτε στο να διαπιστώνετε ότι η οικογένεια αλλάζει.

Κάντε κάτι για να μπορεί η οικογένεια να συνεχίσει να γεννά.

Γιατί η Ελλάδα δεν χρειάζεται υπουργό που θα μας εξηγήσει πώς θα είναι η οικογένεια όταν θα έχουμε λιγότερα παιδιά.

Χρειάζεται πολιτική που θα εξασφαλίσει ότι θα έχουμε περισσότερα παιδιά.

Αυτό, κατά τη γνώμη μου, είναι το πραγματικό στοίχημα της «Ελλάδας 2.0».

Όχι πόσο ψηφιακή θα είναι.

Όχι πόσο «σύγχρονη» θα φαίνεται.

Αλλά αν θα έχει ακόμη αρκετά παιδιά για να κληρονομήσουν όσα χτίζουμε σήμερα.

Γιατί στο τέλος της ημέρας υπάρχει μόνο μία ερώτηση που δεν μπορεί να απαντήσει κανένας αλγόριθμος.

Ποιος θα είναι εδώ για να παραλάβει την Ελλάδα από εμάς;

Γιατί δεν γράφουμε απλώς το μέλλον της Ελλάδας. Το γράφουμε στα πρόσωπα των παιδιών μας.

Σχολιάστε το άρθρο μας

Αναδημοσιεύστε το ΠΑΝΤΑ με ενεργό link της πηγής.

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.  To ιστολόγιο μας δεν υιοθετεί τις απόψεις των αρθρογράφων, ούτε ταυτίζεται με τα θέματα που αναδημοσιεύει από άλλες ενημερωτικές ιστοσελίδες και δεν ευθύνεται για την εγκυρότητα, την αξιοπιστία και το περιεχόμενό τους.

Ακολουθήστε το ellinikiafipnisis.com 

στο Facebook…

στο Twitter

στο Viber

στο Telegram

στο GAB…

κοινοποιήστε το και στους φίλους σας!