Η εθνική κυριαρχία δεν είναι κυβερνητική ιδιοκτησία: Το Συνταγματικό αδιέξοδο της «Απομείωσης Ρίσκου» απέναντι στη Τουρκία οδηγεί την Ελλάδα σε εκχώρηση κυριαρχικών δικαιωμάτων…

Η Ελλάδα δεν μπορεί να πορεύεται στην Ανατολική Μεσόγειο από «παραδρόμους», φοβούμενη τα «κόκκινα φανάρια» της Άγκυρας…

Η κυβέρνηση οφείλει να επιστρέψει αμέσως στον δρόμο της συνταγματικής νομιμότητας, να ενημερώσει την εθνική αντιπροσωπεία και να υπερασπιστεί τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας με βάση το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας. Κάθε άλλη επιλογή δεν αποτελεί «απομείωση ρίσκου», αλλά απομείωση της ίδιας της Εθνικής Κυριαρχίας…

Γράφει ο Βασίλειος Τσάμης

Το πρόσφατο αποκαλυπτικό δημοσίευμα της εφημερίδας «Εστία» –το οποίο επιβεβαιώνει την αλλαγή της όδευσης του ηλεκτρικού καλωδίου Ελλάδας–Κύπρου (Great Sea Interconnector) νοτίως του Καστελλορίζου προκειμένου να αποφευχθεί η τριβή με το παράνομο «θαλάσσιο πάρκο» που ανακήρυξε η Άγκυρα– ξεπερνά τα όρια μιας απλής διπλωματικής υπαναχώρησης.

Αποκαλύπτει μια βαθύτερη, θεσμική και συνταγματική διολίσθηση.

➤ Τη συστηματική εκχώρηση και αδρανοποίηση κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας μέσω διοικητικών αποφάσεων και άτυπων διαρροών, ερήμην του ελληνικού λαού και της Συνταγματικής τάξης.

Με την επίκληση της «τεχνοκρατικής» ανάγκης για «απομείωση του ρίσκου», η κυβέρνηση επιχειρεί να ενδύσει με μανδύα ορθολογισμού αυτό που στην πραγματικότητα αποτελεί de facto αποδοχή της τουρκικής αρνησικυρίας (veto) στην Ανατολική Μεσόγειο.

Όταν η όδευση ενός εθνικού και ευρωπαϊκού έργου υποδομής ανασχεδιάζεται επειδή η Άγκυρα εγείρει αυθαίρετες αξιώσεις, η Αθήνα δεν «διαχειρίζεται το ρίσκο», υποτάσσει την άσκηση της εθνικής της κυριαρχίας στην έγκριση μιας ξένης δύναμης.

Ωστόσο, το κρίσιμο ερώτημα που τίθεται πλέον επιτακτικά δεν είναι μόνον γεωπολιτικό, αλλά πρωτίστως θεσμικό και συνταγματικό.

Έχει η εκάστοτε κυβέρνηση το δικαίωμα να προχωρά μονομερώς σε τέτοιας έκτασης και σημασίας υποχωρήσεις;

Η απάντηση του ελληνικού Συντάγματος είναι κατηγορηματική: ΌΧΙ.

1. Ο Εκτελεστικός Αυταρχισμός απέναντι στο Σύνταγμα

Η κυβέρνηση είναι θεματοφύλακας και εντολοδόχος της εθνικής κυριαρχίας, όχι ιδιοκτήτης της.

Το Σύνταγμα της Ελλάδος ορίζει με απόλυτη σαφήνεια τα όρια της εκτελεστικής εξουσίας:

➤ Το Άρθρο 27 επιβάλλει αυξημένη πλειοψηφία του όλου αριθμού των βουλευτών (151) για οποιαδήποτε μεταβολή στα όρια της Επικράτειας.

➤ Το Άρθρο 28 απαιτεί την αυξημένη πλειοψηφία των 3/5 της Βουλής (180 βουλευτές) για οποιονδήποτε περιορισμό στην άσκηση της εθνικής κυριαρχίας.

Όταν η εκτελεστική εξουσία επιλέγει να παρακάμψει το Κοινοβούλιο και να διαμορφώσει τετελεσμένα στο πεδίο μέσω «μυστικής διπλωματίας», διαλόγων πίσω από κλειστές πόρτες και τεχνικών αναπροσαρμογών, διαπράττει θεσμική εκτροπή.

Η αδρανοποίηση των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων στην υφαλοκρηπίδα και την ΑΟΖ δεν είναι απλό «διοικητικό μέτρο», είναι ουσιαστικός περιορισμός της εθνικής δικαιοδοσίας, ο οποίος στερείται οποιασδήποτε συνταγματικής νομιμοποίησης.

2. Το «Φοβικό Σύνδρομο» ως Δόγμα Εξωτερικής Πολιτικής

Η επίκληση των «ήρεμων νερών» και η διαρκής επανάληψη ότι η χώρα είναι «έτοιμη για όλα τα σενάρια» ακυρώνονται στην πράξη από την ίδια την επιχειρησιακή υποχώρηση. Η τακτική αυτή, ιδιαίτερα μέσα στο σημερινό ρευστό διεθνές περιβάλλον της συναλλακτικής διπλωματίας, αποθρασύνει τον τουρκικό αναθεωρητισμό.

Η Άγκυρα αντιλαμβάνεται ότι δεν χρειάζεται να «πέσει κανονιά» για να επιβάλει τη «Γαλάζια Πατρίδα»· αρκεί η απειλή χρήσης ισχύος για να εξαναγκάσει την Αθήνα σε αυτοπεριορισμό.

Αυτή η πολιτική της «ήρεμης προσαρμογής» συνιστά μια μορφή σταδιακής φινλανδοποίησης. Μετατρέπει την Ελλάδα από κυρίαρχο δρώντα σε παθητικό θεατή των εξελίξεων, ενώ αφήνει την Κυπριακή Δημοκρατία εκτεθειμένη και γεωγραφικά απομονωμένη.

3. Η Ώρα της Πολιτικής και Νομικής Ευθύνης

Οποιαδήποτε δέσμευση αναλαμβάνεται ή επιβάλλεται καθ’ υπέρβαση των συνταγματικών ορίων πάσχει από έλλειμμα δημοκρατικής νομιμοποίησης. Σύμφωνα με το Άρθρο 46 της Σύμβασης της Βιέννης για το Δίκαιο των Συνθηκών, πράξεις που παραβιάζουν κατάδηλα θεμελιώδεις κανόνες του εσωτερικού συνταγματικού δικαίου δεν μπορούν να παράγουν νόμιμες διεθνείς δεσμεύσεις για τη χώρα.

Τα μέλη της κυβέρνησης οφείλουν να συνειδητοποιήσουν ότι η άσκηση εξωτερικής πολιτικής δεν είναι προσωπική υπόθεση, ούτε επικοινωνιακό παιγνίδι.

Η απεμπόληση κυριαρχικών δικαιωμάτων μέσω της αδράνειας ή της υποχώρησης γεννά ιστορικές, πολιτικές, αλλά και ποινικές ευθύνες (Άρθρο 86 Σ).

Συμπέρασμα

Όπως υπογραμμίζεται και στο ακροτελεύτιο Άρθρο 120 του Συντάγματος, η τήρηση του πολιτεύματος και η προάσπιση της εθνικής ανεξαρτησίας αφιερώνονται στον πατριωτισμό των Ελλήνων.

Η Ελλάδα δεν μπορεί να πορεύεται στην Ανατολική Μεσόγειο από «παραδρόμους», φοβούμενη τα «κόκκινα φανάρια» της Άγκυρας. Η κυβέρνηση οφείλει να επιστρέψει αμέσως στον δρόμο της συνταγματικής νομιμότητας, να ενημερώσει την εθνική αντιπροσωπεία και να υπερασπιστεί τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας με βάση το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας.

➤Κάθε άλλη επιλογή δεν αποτελεί «απομείωση ρίσκου», αλλά απομείωση της ίδιας της Εθνικής Κυριαρχίας.

Σχολιάστε το άρθρο μας

Αναδημοσιεύστε το ΠΑΝΤΑ με ενεργό link της πηγής.

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.  To ιστολόγιο μας δεν υιοθετεί τις απόψεις των αρθρογράφων, ούτε ταυτίζεται με τα θέματα που αναδημοσιεύει από άλλες ενημερωτικές ιστοσελίδες και δεν ευθύνεται για την εγκυρότητα, την αξιοπιστία και το περιεχόμενό τους.

Ακολουθήστε το ellinikiafipnisis.com 

στο Facebook…

στο Twitter

στο Viber

στο Telegram

στο GAB…

κοινοποιήστε το και στους φίλους σας!