Eurovision

Ο καλλιτέχνης δεν γεννά την εποχή. Η εποχή γεννά τον καλλιτέχνη που της μοιάζει. Κάθε κοινωνία παράγει τελικά τη μουσική του εσωτερικού της κόσμου. Όταν ένας πολιτισμός χάνει το μέτρο, την ιερότητα, τη σιωπή, τη βαθύτητα και τη μεταφυσική του πείνα, τότε η τέχνη του μετατρέπεται σιγά σιγά σε κραυγή εντυπωσιασμού… Η Eurovision μοιάζει σήμερα με λειτουργία ενός μεταμοντέρνου πολιτισμού που έχει χάσει το κέντρο του. Όχι γιατί υπάρχουν εκκεντρικά ρούχα ή αδύναμα τραγούδια αυτά υπήρχαν και τις προηγούμενες δεκαετίες. Αλλά γιατί πίσω από όλο αυτό διακρίνεται μια βαθύτερη εξάντληση η αδυναμία του σύγχρονου ανθρώπου να παράξει νόημα χωρίς υπερδιέγερση.…