Το σύνολο των φωτογραφιών και κινηματογραφικών ταινιών από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο είναι πλαστές! Η εξαπάτηση των λαών κατά τη διάρκεια του πολέμου με κατασκευασμένες φωτογραφίες και βίντεο, ήταν εκτεταμένη προπαγανδιστική πρακτική όλων των εμπολέμων δυνάμεων. Δείτε με στοιχεία, πώς η πολεμική μονταζιέρα παραποιούσε την πραγματικότητα…
Οι ταινίες προπαγάνδας της εποχής βασίζονταν σε μινιατούρες, σκηνικά ομοιώματα, καπνό, φωτογραφημένα σύννεφα, και πτυσσόμενα μοντέλα πλοίων ή αεροπλάνων. Τα στούντιο παραγωγής ταινιών χρησιμοποιούσαν συχνά μπανιέρες με νερό ή μικρές δεξαμενές για σκηνές “ναυμαχιών”, ώστε οι εκρήξεις να φαίνονται πραγματικές σε μικρή κλίμακα. Πολλά “πολεμικά” πλάνα γυρίζονταν με πυροτεχνήματα σε μινιατούρες κτιρίων/πλοίων, ενώ ο καπνός παράγονταν με στερεά καύσιμα (π.χ. θείο). Οι σκηνές “αερομαχιών” δημιουργούνται με μικρά αεροπλανάκια σε σύρματα, διπλοεκθέσεις και φωτογραφικό φόντο με προβαλλόμενα σύννεφα πίσω από τα μοντέλα. Στη συνέχεια, με το μοντάζ γινόταν εμβόλιμη χρήση πραγματικών πλάνων ειδήσεων, ώστε το αποτέλεσμα να φαίνεται 100% “ντοκουμέντο”…
Γράφει ο Θανάσης Αλαμπάσης
Ποια η εντύπωση που έχουμε για την έκταση της καταστροφής από τον Μεγάλο Πόλεμο 1940 – 1945;
Ότι η Ευρώπη ισοπεδώθηκε από άκρου είς άκρον. Ότι δεν έμεινε πέτρα πάνω στην πέτρα. Ότι ολόκληρες πόλεις έγιναν χαλάσματα και οι δημόσιες υποδομές καταστράφηκαν σχεδόν ολοσχερώς. Ότι ο τελικός απολογισμός των νεκρών ανέρχεται σε 40 εκατομμύρια (οι 30 εκατομμύρια νεκροί, ρώσοι).
Τι αποζημιώσεις πλήρωσε η Γερμανία για τη θηριωδία αυτή;
Ούτε ευρώ! Η Γερμανία πλήρωσε μόνο για τους εβραίους επιζώντες στο νεοσύστατο κράτος του Ισραήλ περίπου 90 δισεκατομμύρια Δολάρια. Όλοι οι άλλοι πήραν μ η δ έ ν. Η Ρωσία για την εκατόμβη των 30 εκατομμυρίων νεκρών πήρε μ η δ έ ν. Η Πολωνία με 5 εκατομμύρια νεκρούς και τη Βαρσοβία ισοπεδωμένη πήρε μόλις 1 δισεκατομμύριο. Γιατί όλοι πήραν μηδέν;
Ποια είναι η πραγματική έκταση της καταστροφής…
Παρίσι, Λονδίνο, Ρώμη και όλες οι ευρωπαϊκές πρωτεύουσες έμειναν από ά θ ι κ τ ε ς ως σχεδόν άθικτες. Παρίσι και Ρώμη εντελώς απείραχτες, με το Λονδίνο να πλήττεται από περιορισμένους περιφερειακούς βομβαρδισμούς χωρίς ίχνος ζημίας στο εμβληματικό αυτοκρατορικό κέντρο της πόλης.
Χωρίς να πέσει μία σφαίρα παραδόθηκαν η Αυστρία που προσαρτήθηκε στη Γερμανία στις 12 Μαρτίου 1938· η Τσεχοσλοβακία παραχωρήθηκε στη Γερμανία στις 30 Σεπτεμβρίου 1938 μέσω διπλωματικής συμφωνίας, πριν την πλήρη εισβολή, ενώ η υπόλοιπη Τσεχοσλοβακία προσαρτήθηκε τον Μάρτιο 1939 και τέθηκε υπό γερμανική κυριαρχία. Οι γερμανικές δυνάμεις εισέβαλαν στην Πολωνία την 1 Σεπτεμβρίου 1939· μεγάλες περιοχές της Πολωνίας (περίπου 23,7 % της χώρας) παραδόθηκαν αναίμακτα.
Η Δανία και η Νορβηγία καταλήφθηκαν από τη Γερμανία τον Απρίλιο 1940 χωρίς αντίσταση — η Δανία παραδόθηκε άμεσα. Το Βέλγιο πέρασε υπό γερμανική κατοχή από τις 10 Μαΐου 1940 μετά από ταχύτατη εισβολή της Βέρμαχτ χωρίς μάχη (18 ημέρες “αντίστασης”). Η Ολλανδία και το Λουξεμβούργο κατελήφθησαν σε 5 ημέρες, χωρίς μάχη, ενώ σημαντικά τμήματα της Βόρειας Γαλλίας τελούσαν υπό γερμανική κατοχή από το 1940, όπως και τμήματα της Λιθουανίας και της υπόλοιπης Βαλτικής, ομοίως δε και της Αδριατικής ακτής, χωρίς να πέσει σφαίρα.
Η Ουκρανία έμεινε ανέγγιχτη από τους γερμανούς καθόσον οι ουκρανοί τάχθηκαν αναφανδόν στο πλευρό των ναζί ποντάροντας σε ανεξαρτησία από τη Σοβιετική Ένωση (οι ουκρανοί που πολέμησαν στον Κόκκινο Στρατό εναντίον των γερμανών πολέμησαν με το σοβιετικό πιστόλι στον κρόταφο – ή θα τους σκότωναν οι γερμανοί ή οι ρώσοι). Σε Ισπανία και Πορτογαλία η ζωή συνεχίστηκε κανονικά καθότι παρέμειναν ουδέτερες. Στα Βαλκάνια, μόνο η Σερβία και η Ελλάδα πλήρωσαν βαρύ τίμημα (όπως πάντα, εμείς είμαστε ο δοκιμαστικός πειραματικός σωλήνας κάθε εποχής). Στις ΗΠΑ δεν έπεσε ντουφεκιά· η ζωή συνεχίστηκε κανονικά, όπως και στη Μόσχα και στη σοβιετική σιβηρική ενδοχώρα που παρέμειναν εντελώς άθικτες.
Ως προς το αφήγημα “ισοπέδωση της Βαρσοβίας” , η ευρέως αποδεκτή εκτίμηση είναι ότι καταστράφηκε περίπου το 85% της συνολικής κτιριακής υποδομής, ήτοι 25.000 από τις 28.000 κτιριακές μονάδες [ Warsaw in Ruins https://drive.google.com/…/1_8c30u9tkH5NddzDfet…/view… ].
Οι ζημιές από την ισοπεδωμένη Βαρσοβία υπολογίζονται μεταπολεμικά σε 1,3 τρισεκατομμύρια δολάρια. Η μη κρατούσα άποψη υποστηρίζει ότι οι κομμουνιστικές πολωνικές και σοβιετικές Αρχές μετά τον πόλεμο διόγκωσαν σ κ ό π ι μ α την κλίμακα της καταστροφής ώστε α) να μεγιστοποιήσουν τις πολεμικές αποζημιώσεις από τη Γερμανία, β) να ενισχύσουν το αφήγημα του εθνικού μαρτυρίου για να συσπειρώσουν τον πληθυσμό γύρω από το νέο κομμουνιστικό καθεστώς, γ) να παρουσιάσουν τον κομμουνισμό ως θαυματοποιό της φαραωνικής ανοικοδόμησης· φωτογραφίες του 1950 δείχνουν μια πλήρως ανοικοδομημένη Βαρσοβία μόλις…5 χρόνια μετά την “ολοσχερή καταστροφή της”· το επίσημο αφήγημα λέει ότι χιλιάδες πολωνοί εργάτες έσκαβαν με τα χέρια και κοσκίνιζαν δισεκατομμύρια τόνους ερειπίων (!) και ανέσυραν από τα χαλάσματα άθικτα μεσαιωνικά γοτθικά αρχιτεκτονικά στοιχεία (!) περίτεχνα διακοσμητικά στοιχεία (!) οικόσημα και γλυπτές διακοσμήσεις (!) και έτσι το κομμουνιστικό καθεστώς πέτυχε το θαύμα της πιστής ανασύστασης (!) και ολικής αποκατάστασης στην πρωτότυπη μορφή τους των μεσαιωνικών και αναγεννησιακών κτιρίων σε μόλις 5 χρόνια..!
Πρόκειται προδήλως για αφήγημα που αντίκειται στην κοινή λογική. Το παράδοξο; Στις 23 Αυγούστου 1953, η Λαϊκή Δημοκρατία της Πολωνίας, υπό πίεση από τη Σοβιετική Ένωση που ήθελε να απαλλάξει τη Γερμανία από οποιεσδήποτε υποχρεώσεις, ανακοίνωσε ότι παραιτείται από το δικαίωμά της σε πολεμικές αποζημιώσεις. Εν τέλει η Γερμανία πλήρωσε 1 δισεκατομμύρια μάρκα στην Πολωνία, ενώ η σημερινή απαίτηση της Πολωνίας παραμένει (υποτίθεται) ανοικτή για 1,3 τρισεκατομμύρια δολάρια… Το ίδιο και της Ελλάδας…
“Αντικειμενικά” λοιπόν μ ό ν ο η Γ ε ρ μ α ν ί α ι σ ο π ε δ ώ θ η κ ε ολόκληρη. Πως το ξέρουμε; Γιατί το λέει η Ιστορία και το δείχνουν οι εκατοντάδες φωτογραφίες και κινηματογραφικές παραγωγές της εποχής…
Το σύνολο των φωτογραφιών και κινηματογραφικών ταινιών από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο είναι πλαστές!
Όλες οι φωτογραφίες και ιδίως αυτές που στηρίζουν το αφήγημα “ισοπέδωση της Γερμανίας” είναι π λ α σ τ έ ς. Σύμφωνα με το βιβλίο του Dino A. Brugioni με τίτλο “Photo Fakery: the History and Technique of Photographic Deception and Manipulation”, η εξαπάτηση των λαών κατά τη διάρκεια του πολέμου με κατασκευασμένες φωτογραφίες και βίντεο, ήταν εκτεταμένη προπαγανδιστική πρακτική όλων των εμπολέμων δυνάμεων. Ας δούμε όμως με στοιχεία, πώς η πολεμική μονταζιέρα παραποιούσε την πραγματικότητα. Ακολουθούν αποσπάσματα του βιβλίου Photo Fakery από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.
«Η φωτογραφική παραποίηση κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο δεν ήταν η εξαίρεση αλλά ο κανόνας. Κατά τη διάρκεια του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου, οι γερμανικές και οι συμμαχικές μονταζιέρες για την φωτογραφική και κινηματογραφική δημιουργία ψευδών εικόνων εξέλιξαν την πλαστογράφηση εικόνων σε πρωτοφανή επίπεδα, καθώς όλες οι εμπόλεμες δυνάμεις αντιλήφθηκαν τη δύναμη της εικόνας ως εργαλείου προπαγάνδας και ψυχολογικού πολέμου.
Η απλούστερη μορφή δημιουργίας πλαστών φωτογραφιών ήταν το “butt” montage, όπου φωτογραφίες τοποθετούνταν η μία δίπλα στην άλλη. Πιο σύνθετη ήταν η τεχνική “on top” montage, όπου μία φωτογραφία επικαλυπτόταν σε άλλη. Η πιο εξελιγμένη ήταν η “composite” τεχνική, όπου δύο ή περισσότερες εικόνες συγχωνεύονταν για να δημιουργήσουν μια νέα εικόνα. Οι τεχνικοί και οι φωτογράφοι που ήταν ειδικευμένοι στο μοντάζ ήταν τόσο ικανοί που η πλαστότητα των φωτογραφιών ήταν αδύνατον να γίνει αντιληπτή με τα τεχνικά μέσα της εποχής.
Η Γερμανία αναδείχθηκε πρωταθλητής στην παραποίηση φωτογραφιών, δημιουργώντας επιμελημένα παραποιημένες εικόνες που απεικόνιζαν ψεύτικες μάχες, κατασκευασμένους ήρωες και υπερβολικά μεγεθυμένη στρατιωτική ισχύ. Το περιοδικό Signal αποτέλεσε εξαιρετικά αποτελεσματικό προπαγανδιστικό όπλο, εκτυπωμένο σε πάνω από είκοσι γλώσσες με προσωπικό που αριθμούσε σχεδόν 5.000 δημοσιογράφους, φωτογράφους και μεταφραστές, κάνοντας εκτεταμένη χρήση της έγχρωμης φωτογραφίας. Οι φωτογραφίες που δημοσιεύονταν στο Signal συχνά έφεραν δραματικές λεζάντες, αλλά ήταν όλες προϊόν μοντάζ, σκηνοθετημένες σε στρατιωτικές περιοχές εκπαίδευσης στη Γερμανία παρά σε πραγματικές μάχες.
Από κοντά και η βρετανική μονταζιέρα. Η βρετανική προπαγάνδα στην πλαστογράφηση φωτογραφιών και στη σκηνοθεσία κινηματογραφικών ταινιών, ως το αντίπαλον δέος της γερμανικής προπαγάνδας, ήταν το ίδιο ικανή και το ίδιο εκτεταμένη με τη ναζιστική προπαγάνδα τού Γκέμπελς. Μνημεία παραποιημένων πολεμικών φωτογραφιών δύο πλαστές φωτογραφίες τής βρετανικής μονταζιέρας· η πρώτη φωτογραφία είναι η “St Paul’s Survives” που δείχνει υποτίθεται τον καθεδρικό του Αγίου Παύλου στο Λονδίνο να φλέγεται μετά το γερμανικό βομβαρδισμό της 29/30 Δεκεμβρίου 1940 [η αποδεδειγμένη πλαστότητα της φωτογραφίας σύμφωνα με την Wikipedia https://drive.google.com/…/131t9K74TDeHWLOKExGF…/view… ]· μάλιστα τη βρετανική αυτή πλαστή φωτογραφία δημοσιεύει το ναζιστικό καθεστώς ως αληθινή (!) στο εξώφυλλο του Berliner Illustrierte Zeitung, ως πειστήριο επιτυχούς βομβαρδισμού τού Λονδίνου! [ Berliner Illustrierte Zeitung https://drive.google.com/…/1Q2a5bscmR4j6dzc…/view… ]· η δεύτερη διάσημη αλλά πλαστή φωτογραφία είναι η “A milkman delivering milk in a London street devastated during a German bombing raid” (Λονδίνο, 9 Οκτωβρίου 1940 – φωτογράφος Fred Morley) που δείχνει έναν «γαλατά» που περπατά στα χαλάσματα κρατώντας το τελάρο με τα γάλατα, ενώ πίσω του καπνίζουν τα ερείπια [η αποδεδειγμένη πλαστότητα της φωτογραφίας σύμφωνα με την Wikipedia https://drive.google.com/…/1P1ejm7CPcFpSX6VbUyE…/view… ].
Η Σοβιετική Ένωση ήταν εξίσου ενεργή στην παραποίηση φωτογραφιών. Κατά την επισκόπηση σοβιετικών φωτογραφιών που κατασχέθηκαν από τους γερμανούς, διαπιστώθηκε ότι οι σοβιετικοί είχαν χρησιμοποιήσει βαριές τεχνικές βουρτσίσματος για να διαγράψουν λεπτομέρειες των όπλων τους και να απεικονίσουν τους ηγέτες τους στο πιο ευνοϊκό φως. Πολλές σκηνές μάχης στις ειδησεογραφικές ταινίες είχαν σκηνοθετηθεί σκόπιμα.
Κατά τη δεκαετία του 1930, καθώς τα έθνη επαναξοπλίζονταν, επιθυμούσαν να επιδείξουν τις στρατιωτικές τους δυνάμεις. Οι γερμανοί παραποίησαν πολλές φωτογραφίες των ενόπλων δυνάμεών τους για να φαίνονται μεγαλύτερες. Η ιταλική μονταζιέρα εργάζεται πυρετωδώς για να μεγεθύνει την ιταλική αεροπορία, τις δυνάμεις ξηράς και το ναυτικό της. Το ίδιο και η αμερικανική. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, φωτογραφίες σχηματισμών αεροπλάνων κλωνοποιούνται επανειλημμένα για να δημιουργήσουν στο κοινό την εντύπωση μεγαλύτερης αεροπορικής δύναμης. Το μεγαλύτερο φωτογραφικό μοντάζ που δημιουργήθηκε ποτέ τοποθετήθηκε στον Σταθμό Grand Central της Νέας Υόρκης το 1941· πρόκειται για την μεγαλύτερη προπαγανδιστική φωτογραφία για να προωθήσει την πώληση αμυντικών ομολόγων· το μοντάζ ήταν περίπου 100 πόδια ύψος και 118 πόδια πλάτος [The Greatest Photomural Ever Sold https://drive.google.com/…/1US…/view… ]
Η τέχνη της φωτογραφικής εξαπάτησης κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο αντιπροσώπευε την κορύφωση δεκαετιών εξέλιξης στη φωτογραφική τεχνολογία. Όλες οι εμπόλεμες δυνάμεις κατανόησαν ότι η ικανότητα να ελέγχουν και να χειρίζονται εικόνες ήταν τόσο σημαντική όσο ο έλεγχος του πεδίου της μάχης. Η φωτογραφία, που κάποτε θεωρούνταν αδιαμφισβήτητη μαρτυρία της πραγματικότητας, είχε μετατραπεί σε ένα ακόμη όπλο στο οπλοστάσιο του σύγχρονου πολέμου, όπου η αλήθεια ήταν το πρώτο θύμα [ολόκληρο το βιβλίο “Photo Fakery: the History and Technique of Photographic Deception and Manipulation” https://drive.google.com/…/1DI6yTkgC1o953lK…/view… ] ».
Και οι ταινίες εποχής με τις πολυάριθμες κινηματογραφικές παραγωγές, οι ασπρόμαυρες ταινίες που προβάλλουν βομβαρδισμούς πόλεων και μάχες στα πολεμικά μέτωπα, κι αυτές πλαστές;
Ναι, η τεχνική για τη δημιουργία πλαστών κινηματογραφικών ταινιών είναι δεδομένη κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου· η τεχνολογία των κινηματογραφικών εφέ και της δημιουργίας αληθοφανών σκηνών ήταν εξελιγμένη ήδη από τη δεκαετία του 1930! Ας δούμε τις τεχνικές.
Οι ταινίες προπαγάνδας της εποχής βασίζονταν σε μινιατούρες, σκηνικά ομοιώματα, καπνό, φωτογραφημένα σύννεφα, και πτυσσόμενα μοντέλα πλοίων ή αεροπλάνων. Τα στούντιο παραγωγής ταινιών χρησιμοποιούσαν συχνά μπανιέρες με νερό ή μικρές δεξαμενές για σκηνές “ναυμαχιών”, ώστε οι εκρήξεις να φαίνονται πραγματικές σε μικρή κλίμακα. Πολλά “πολεμικά” πλάνα γυρίζονταν με πυροτεχνήματα σε μινιατούρες κτιρίων/πλοίων, ενώ ο καπνός παράγονταν με στερεά καύσιμα (π.χ. θείο). Οι σκηνές “αερομαχιών” δημιουργούνται με μικρά αεροπλανάκια σε σύρματα, διπλοεκθέσεις και φωτογραφικό φόντο με προβαλλόμενα σύννεφα πίσω από τα μοντέλα. Στη συνέχεια, με το μοντάζ γινόταν εμβόλιμη χρήση πραγματικών πλάνων ειδήσεων, ώστε το αποτέλεσμα να φαίνεται 100% “ντοκουμέντο”.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η βρετανική προπαγανδιστική ταινία “The Lion Has Wings” (έτος παραγωγής 1939) όπου η σκηνή με την «επίθεση της RAF σε γερμανικά πλοία» περιέχει καρέ από μινιατούρες πλοίων και ανακατασκευασμένες μάχες σε μικρογραφία, καθώς και υλικό από άλλες ταινίες για να παρουσιαστεί ως σύγχρονη πολεμική δράση. Όλες οι σκηνές βύθισης της γερμανικής φρεγάτας είναι σκηνοθετημένες [42:20 – 43:00 του βίντεο https://youtu.be/ZngnyZXn0aU?si=rh1ALiTNFiWzDUal ]
Η βρετανική επίσης παραγωγή “Fire Over England” (έτος παραγωγής 1937) περιλαμβάνει εκτεταμένες σκηνές «ναυμαχίας» φτιαγμένες με μινιατούρες πλοίων, καίγοντας μικρά ομοιώματα σε μπανιέρες νερού με τεχνητό κυμματισμό και ειδικά εφέ φωτιάς, γυρίζοντάς τις σκηνές με ελαφρώς πιο αργή κίνηση για να φαίνονται πραγματικού μεγέθους [1:23:17 – 1:29:00 https://youtu.be/WnwYE31kpx4?si=KS7VB7S9BZFqWKZZ ].
Το αποτέλεσμα είναι τόσο αληθοφανές ώστε, χωρίς τα σύγχρονα ψηφιακά μέσα ανάλυσης, μοιάζει με πραγματική πολεμική λήψη, ενώ στην πραγματικότητα είναι πλήρως σκηνοθετημένο. Στις προπαγανδιστικές πολεμικές παραγωγές, η μίξη αυτών των τεχνικών με μοντάζ δημιουργούσε κινηματογραφικές εικόνες που το κοινό – τότε και τώρα –εκλαμβάνει ως αυθεντικές, ενώ ήταν προϊόν προπαγανδιστικής κινηματογραφικής ε ξ α π ά τ η σ η ς.
Ποια η έκταση της καταστροφής στη Γερμανία μετά τον πόλεμο;
Πριν τον πόλεμο (περίπου 1939) ο πληθυσμός του γερμανικού Ράιχ (με τα προσαρτημένα εδάφη) ήταν πάνω από 80 εκατομμύρια. Οι ιστορικές δημογραφικές εκτιμήσεις δίνουν για τη Γερμανία γύρω στο 1945 συνολικό πληθυσμό περίπου 66.000.000 ανθρώπους (όλη η Γερμανία, μετά την αφαίρεση των νεκρών και εκτοπισθέντων) (Wikipedia) (Homework Study).
Σύμφωνα με την έκθεση της United States Strategic Bombing Survey: «Στο τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, περίπου 20 % του στεγαστικού αποθέματος της Δυτικής Γερμανίας είχε καταστραφεί.
Για 49 από τις μεγαλύτερες γερμανικές πόλεις, εκτιμήθηκε ότι περίπου 39 % των μονάδων κατοίκησης είχαν καταστραφεί ή ήταν μη χρησιμοποιήσιμες.
Σε μερικές πόλεις (π.χ. Braunschweig) το κέντρο καταστράφηκε ~90% ενώ συνολικά η πόλη ~42% υπέστη σοβαρές ζημιές.»
Άρα στη μεταπολεμική Γερμανία έχουμε 13 εκατομμύρια άστεγους γερμανούς και ένα φαραωνικό έργο ανοικοδόμησης δεκάδων πόλεων – εκατομμύρια κυβερνητικά κτίρια και κατοικίες. Τι δεν έχουμε…
– Δεν υπάρχει ούτε μία φωτογραφία ή συλλογή φωτογραφιών που να καταγράφει με σαφήνεια «χιλιάδες εργαζόμενους» ή «μεγάλα εργοτάξια με χιλιάδες εργάτες ανοικοδόμησης» για τη Νυρεμβέργη, τη Δρέσδη , το Αμβούργο, το Βερολίνο και άλλες “ισοπεδωμένες” πόλεις τής Γερμανίας στη δεκαετία του ’50. Αυτό που υπάρχει είναι ο “μύθος της χαμογελαστής ηρωίδας – γερμανίδας” που με γυμνά χέρια κουβαλά χαλάσματα και κτίζει ξανά τη Γερμανία… Πρόκειται για προπαγανδιστική παρωδία, με άφθονο φωτογραφικό υλικό με μικρές ομάδες νεαρών γερμανίδων να κουβαλούν μπάζα με τα χέρια και με μικρά καρότσια [η προπαγανδιστική παρωδία της “χαμογελαστής γερμανίδας”
https://drive.google.com/…/1F0BOxphEv1CDbINztpw…/view… ].
Και κάπως έτσι έρχεται η μαγική εικόνα με μία φωτογραφία του 1955 από την Δρέσδη (5 μόλις χρόνια μετά την ισοπέδωση της πόλης) που δείχνει τη Δρέσδη πλήρως ανοικοδομημένη… [Δρέσδη 1955 https://drive.google.com/…/128WSRASr8qeamk7eoDT…/view… ] .
Για να γίνει αντιληπτό το μέγεθος της εξαπάτησης, χαρακτηριστικό είναι ότι οι Δίδυμοι Πύργοι (ένα μόνο συγκρότημα, λίγα οικοδομικά τετράγωνα της Νέας Υόρκης) με τα πιο σύγχρονα τεχνικά μέσα του κόσμου χρειάστηκε 12–13 χρόνια για να ξαναχτιστεί. Το αφήγημα λέει ότι η ολόκληρη Γερμανία, με 13 εκατομμύρια άστεγους, ανοικοδομήθηκε σε περίπου 5 – 15 χρόνια, δηλαδή σχεδόν στον ίδιο χρόνο που χρειάστηκε η Νέα Υόρκη του 21ου αιώνα για την ανοικοδόμηση ενός μόνο κτιρίου! Κανένας Έλληνας μετανάστης του 1950 και 1960 δεν περιγράφει την παραμικρή εικόνα «φαραωνικής ανοικοδόμησης» — τίποτα που να ταιριάζει με το μέγεθος των αριθμών…
– Δεν υπάρχουν φωτογραφίες που να δείχνουν πρόχειρες κατοικίες χιλιάδων άστεγων γερμανών σε μαζικές δομές, δηλαδή σκηνές ή παραπήγματα διάσπαρτα σε όλη τη χώρα με 13 εκατομμύρια άστεγους. Που είναι οι 13 εκατομμύρια γερμανοί άστεγοι; Πού ζούν στους -15 βαθμούς Κελσίου, χωρίς ρεύμα, χωρίς φυσικό αέριο, χωρίς νερό, χωρίς υποδομές, χωρίς τρόφιμα, χωρίς φούρνους για ψωμί και χωρίς αγορές τροφίμων, χωρίς οδικό δίκτυο; Άφαντοι οι 13 εκατομμύρια γερμανοί άστεγοι… Προς σύγκριση, παρατίθενται τα στοιχεία του μεγαλύτερου καταυλισμού προσφύγων στον κόσμο: είναι ο καταυλισμός Za’atari στην Ιορδανία, κοντά στα σύνορα με Συρία. Άνοιξε στις 28 Ιουλίου 2012 για σύριους πρόσφυγες. Ο πληθυσμός ανέρχεται σήμερα σε 80.000 ανθρώπους. Στο αποκορύφωμα (2012–2013) φιλοξενούσε 150.000–200.000 πρόσφυγες· χαρακτηρίστηκε τότε ως «τέταρτη μεγαλύτερη πόλη της Ιορδανίας» . Στις αεροφωτογραφίες φαίνεται μία τεράστια έκταση με παραπήγματα, μία ολόκληρη πόλη από σκηνές και προκατασκευασμένα καταλύματα [αεροφωτογραφία Za’atari https://drive.google.com/…/1Vi9SuoJRgxH8vmG4sF1…/view… ]. Όταν μιλάμε για 13.000.000 γερμανούς θεωρητικά άστεγους στη μεταπολεμική Γερμανία, η απουσία αντίστοιχων μαζικών εικόνων/δομών γίνεται ακόμη πιο κραυγαλέα.
Οι στεγαστικές ανάγκες μετά την ολοκληρωτική καταστροφή της Γερμανίας
Για τη στέγαση των 13.200.000 αστέγων γερμανών απαιτούνται 211.000.000 τετραγωνικά μέτρα νέων κατοικιών με το ελάχιστο όριο αξιοπρέπειας 16 τετραγωνικά ανά άτομο. Αυτό λοιπόν που απομένει είναι να διερευνηθεί ο χ ρ ό ν ο ς που θα απαιτούνταν για το κολοσσιαίο αυτό έργο της ανοικοδόμησης 211 εκατομμυρίων τετραγωνικών μέτρων κατοικιών. Πόσα χρόνια χρειάζονταν με τα μέσα της εποχής εκείνης για το φαραωνικό αυτό έργο;
Την απάντηση δίνει το deep mind των ChatGPT και Gemini:
– Τα δομικά υλικά που θα απαιτούνταν θα ήταν 63 εκατ. κυβικά μέτρα σκυροδέματος (≈150 εκατ. τόνοι), 6–7 εκατ. τόνοι χάλυβα, και περίπου 10 δισ. τούβλα. Οι ποσότητες αυτές αντιστοιχούν σε 0,3–0,7% της σημερινής ετήσιας παγκόσμιας παραγωγής δομικών υλικών.
– Σήμερα, με τα σύγχρονα μέσα, θα απαιτούνταν 200.000 εργάτες που θα ολοκλήρωναν το έργο σε περίπου 15 χρόνια· με 400.000 εργάτες το έργο θα ολοκληρώνονταν σε 7–8 χρόνια.
– Με τα τεχνολογικά μέσα τού 1945–1955 η ίδια ανοικοδόμηση θα απαιτούσε 20–30 χρόνια και πολύ μεγαλύτερο εργατικό δυναμικό από 400.000 εργάτες λόγω χαμηλής μηχανοποίησης και χειρονακτικής εργασίας · το Gemini υπολογίζει 23,5 χρόνια και 150.000 εργάτες καθημερινά [ChatGPT deep research https://drive.google.com/…/1SDYZIe7Vw2fOAmMzr…/view… ].
Η μεταπολεμική κατάσταση στη Δυτική Γερμανία
Οι στεγαστικές ανάγκες στη Δυτική Γερμανία για την οποία έχουμε εικόνα: από τους συγγενείς μας μετανάστες στη Γερμανία από τη δεκαετία του 50, κανείς ποτέ δε μας είπε ότι δουλεύει σε φαραωνικά έργα μαζικής ανέγερσης δημόσιων κτιρίων, δρόμων , γεφυρών και κατοικιών· κανείς δεν μας μετέφερε εικόνες κατεστραμμένων γερμανικών πόλεων υπό ανέγερση.
Ποια έπρεπε να είναι η εικόνα ολοκληρωτικής (υποτίθεται) καταστροφής στη Δυτική Γερμανία μετά την πόλεμο: Με βάση τις πηγές για τις πόλεις της Δυτικής Γερμανίας που υπέστησαν εκτεταμένη καταστροφή από βομβαρδισμούς, οι ολοσχερώς σχεδόν κατεστραμμένες πόλεις είναι οι, Βερολίνο (διχοτομημένο) , Κολωνία, Αμβούργο, Έσσεν, Ντόρτμουντ, Ντίσελντορφ, Ντουίσμπουργκ, Βούπερταλ, Μπόχουμ, Γκελζενκίρχεν, Βρέμη, Ανόβερο, Φρανκφούρτη, Μάνχαϊμ, Στουτγκάρδη, Μάιντς, Νυρεμβέργη, Μόναχο, Κάσελ, Πφόρτσχαϊμ, Βίρτσμπουργκ, Άουγκσμπουργκ, Ντάρμστατ, Χάιλμπρον, Κρέφελντ, Μίνστερ, Λίμπεκ, Άουλμ, Κόμπλεντς, Φράιμπουργκ, Σάρμπρικεν, Όσναμπρικ, Βίλχελμσχάφεν, Χάγκεν, Ρεμσάιντ, Ζόλινγκεν, Βίσμπαντεν, Όμπερχάουζεν, Βρέμερχαφεν, Λάντσχουτ, Ροϋτλίνγκεν, Μάρμπουργκ, Κρόιτσναχ, Κόνσταντς, Ίνγκολστατ, Σβάινφουρτ.
Η Ανατολική Γερμανία υπέστη καταστροφές πολύ μικρότερης έκτασης. Δρέσδη, Λειψία, Κέμνιτς, Μαγδεμβούργο, Χάλε, Έρφουρτ, Βαϊμάρη, Πλάουεν, Τσβίκαου, Ντέσσαου, Κότμπους, Ροστόκ, Στράλσουντ, Βίσμαρ, Ντέσσαου-Ρόσλαου.
Πώς διαμορφώθηκε ο πληθυσμός της Δυτικής Γερμανίας στις κατεστραμμένες πόλεις της; Εδώ εμφανίζεται το π α ρ ά δ ο ξ ο, τη στιγμή που η Δυτική Γερμανία είναι πλήρως ισοπεδωμένη και δεν έχει πού να στεγάσει τον εναπομείναντα πληθυσμό της, να ε ι σ ά γ ε ι επιπλέον εκατομμύρια γερμανούς εκτοπισμένους και μετανάστες!
Ο πληθυσμός της Δυτικής Γερμανίας (ΟΔΓ) αυξήθηκε από τα 43.0 εκατομμύρια το 1939 στα 57.4 εκατομμύρια το 1965, μια αύξηση 14.4 εκατομμυρίων ατόμων. Περίπου το 90% αυτής της αύξησης προήλθε από τη μ ε τ α ν ά σ τ ε υ σ η. Η μεγαλύτερη εισροή ήταν οι Heimatvertriebene (εκτοπισμένοι), οι οποίοι ανήλθαν σε περίπου 8.0 εκατομμύρια μέχρι το 1950 , ακολουθούμενοι από 3.8 εκατομμύρια πρόσφυγες (Übersiedler) από την Ανατολική Γερμανία μέχρι το 1961. Μετά την ανέγερση του Τείχους του Βερολίνου, η ΟΔΓ στράφηκε στην οργανωμένη πρόσληψη ξένων εργατών (Gastarbeiter), με το συνολικό απόθεμα αλλοδαπών κατοίκων να φτάνει τα 1.2 εκατομμύρια το 1964. [πηγές : German Industrial Employment 1925, 1933, 1936 and 1939: A New Benchmark for 1936 and a Note on Hoffmann’s Tales| Labor Migration to West Germany και το The Population of West Germany: 1939 – 1950 | Developments since the Second World War. Displaced persons, refugees and Übersiedler| The Road to Upward Mobility: Urbanity and the Creation of a New Middle Class in Postwar West Germany]
Συνεπώς η (ισοπεδωμένη) Δυτική Γερμανία προσεγγίζει μεταπολεμικά τον πληθυσμό που είχε όλη η Γερμανία προπολεμικά. Άρα έχει στεγαστικές επείγουσες ανάγκες μέχρι το 1960 για 10 – 13 εκατομμύρια άστεγους γερμανούς για τους οποίους απαιτούνται 211.000.000 τετραγωνικά μέτρα νέων κατοικιών με το ελάχιστο όριο αξιοπρέπειας 16 τετραγωνικά ανά άτομο. Πότε και πώς ανοικοδομήθηκε ολοκληρώθηκε το φαραωνικό αυτό έργο τής ανοικοδόμησης της κατεστραμμένη Δυτικής Γερμανίας;
Η εξαπάτηση της κοινής γνώμης: η πραγματικότητα βάσει των επισήμων στοιχείων της Δυτικής Γερμανίας
Σύμφωνα με τα επίσημα στατιστικά στοιχεία της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας (Δυτική Γερμανία), η ανασυγκρότηση υποστηρίχθηκε ενεργά από δημόσιες πρωτοβουλίες. Η τράπεζα KfW (Kreditanstalt für Wiederaufbau) ιδρύθηκε το 1949 και άρχισε να παρέχει χαμηλότοκη χρηματοδότηση για την κατασκευή κατοικιών. Μέχρι το 1950 είχαν ολοκληρωθεί 350.000 σπίτια, με την KfW να καλύπτει το 12% της χρηματοδότησης του τομέα στέγασης. Η ανάγκη ήταν τόσο επιτακτική ώστε η ζήτηση για κατασκευές παρέμεινε ισχυρή καθ’ όλη τη δεκαετία του 1950 και του 1960 [About KfW / Förderauftrag und Geschichte / Geschichte der KfW / KfW Themen / Wohnbauförderung].
Αν λοιπόν δεχτούμε το 20% της καταστροφής οικιακής στέγης στη Δυτική Γερμανία και 13.000.000 «άστεγους» που χρειάζονται 211.200.000 m²· και μέχρι το 1950 έχουν χτιστεί μόνο 5.600.000 m², δηλαδή περίπου 2,65% του στόχου, ο ρυθμός της πρώτης πενταετίας οδηγεί θεωρητικά σε 180 χρόνια που απαιτούνται για την πλήρη ανοικοδόμηση της Δυτικής Γερμανίας. Αυτό σημαίνει ότι, αν η ανοικοδόμηση συνέχιζε με τον ρυθμό της πρώτης πενταετίας, η πλήρης αποκατάσταση δεν θα ολοκληρωνόταν πριν από το έτος 2134. Άρα το αφήγημα η «η Γερμανία ισοπεδώθηκε» είναι α π ά τ η.
Η μαγική εικόνα…
Η κατεστραμμένη Δυτική Γερμανία, με τους 13 εκατομμύρια άστεγους, τρία (3) χρόνια μετά τη λήξη τού πολέμου αποκαλείται παγκοσμίως ως παγκόσμιο οικονομικό “θαύμα” (Wirtschaftswunder) που ξεκίνησε το 1948 και κορυφώθηκε κατά τη δεκαετία του 1950. Στα μέσα της δεκαετίας του 1950, μόλις 10 χρόνια μετά τη λήξη τού πολέμου, η – ισοπεδωμένη υποτίθεται – Δυτική Γερμανία, ήταν η οικονομική ηγέτιδα της Ευρώπης, με ετήσιους ρυθμούς ανάπτυξης 8%, διπλάσιους από ΗΠΑ, Αγγλία και Γαλλία.
Η τιμωρία για τη γερμανική θηριωδία; Η παρωδία “δίκη τής Νυρεμβέργης”
Στις 13 συνολικά δίκες της Νυρεμβέργης (1945-1949) δικάστηκαν 199 γερμανοί αξιωματούχοι. 37 καταδικάστηκαν σε θάνατο. Από τις 37 θανατικές ποινές μόνο 13 εκτελέστηκαν – οι υπόλοιπες 24 ποινές μετατράπηκαν ή χαριστήκαν. 10 χρόνια μετά τη θηριωδία, μέχρι το 1958, οι 97 από τους 142 καταδικασθέντες είχαν αποφυλακιστεί έχοντας εκτίσει ελάχιστη από τη συνολική ποινή τους. Οι τελευταίοι τρεις καταδικασθέντες αποφυλακίστηκαν το 1958.
Σχολιάστε το άρθρο μας
Αναδημοσιεύστε το ΠΑΝΤΑ με ενεργό link της πηγής.
Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. To ιστολόγιο μας δεν υιοθετεί τις απόψεις των αρθρογράφων, ούτε ταυτίζεται με τα θέματα που αναδημοσιεύει από άλλες ενημερωτικές ιστοσελίδες και δεν ευθύνεται για την εγκυρότητα, την αξιοπιστία και το περιεχόμενό τους.
Ακολουθήστε το ellinikiafipnisis.com
στο Facebook…
στο Twitter
στο Viber
στο Telegram
στο GAB…
κοινοποιήστε το και στους φίλους σας!
Discover more from Ελλήνων Αφύπνιση
Subscribe to get the latest posts sent to your email.
