Οι επικίνδυνες αυταπάτες του Έλληνα Υπουργού Εξωτερικών για τη «Γαλάζια Πατρίδα»…

Όσο η Αθήνα οχυρώνεται πίσω από το γράμμα του νόμου, η Άγκυρα ξαναγράφει τον χάρτη της περιοχής…

Το κρίσιμο στοιχείο που η ελληνική ηγεσία αρνείται να αντιμετωπίσει είναι η θεσμική εμβάθυνση των τουρκικών διεκδικήσεων. Η ενσωμάτωση της «Γαλάζιας Πατρίδας» στην εσωτερική νομοθεσία και στα σχολικά βιβλία της γειτονικής χώρας δεν αποτελεί πυροτέχνημα. Μετατρέπει ένα αναθεωρητικό δόγμα από απλή ρητορική ενός ηγέτη σε μόνιμη κρατική δομή, δεσμευτική για κάθε μελλοντική κυβέρνηση στην Άγκυρα…

Γράφει ο Βασίλειος Τσάμης

Η συνάντηση των Υπουργών Εξωτερικών Ελλάδας και Τουρκίας στη Σόφια και οι επακόλουθες δηλώσεις της ελληνικής πλευράς επανέφεραν στο προσκήνιο μια χρόνια, δομική παθογένεια της αθηναϊκής διπλωματίας. Την τάση να αντιμετωπίζει τη σκληρή γεωπολιτική πραγματικότητα με όρους νομικού φορμαλισμού και επικοινωνιακής αυτοεπιβεβαίωσης.

Σχολιάζοντας την κυοφορούμενη τουρκική νομοθετική πρωτοβουλία για τη θεσμοθέτηση του δόγματος της «Γαλάζιας Πατρίδας», ο Έλληνας Υπουργός Εξωτερικών έσπευσε να δηλώσει με τη συνήθη διπλωματική πεπατημένη:

«…μονομερείς ενέργειες δεν παράγουν έννομα αποτελέσματα και δεν συμβάλλουν στη διατήρηση ήρεμου κλίματος και ότι η μία και μόνη διαφορά μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας παραμένει η οριοθέτηση Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης και υφαλοκρηπίδας.»

Η δήλωση αυτή συμπυκνώνει μια επικίνδυνη αυταπάτη. Στην προσπάθειά της να μην «νομιμοποιήσει» τις τουρκικές διεκδικήσεις, η Αθήνα επιλέγει να «στρουθοκαμηλίζει», εθελοτυφλώντας μπροστά σε μια στρατηγική που ξεδιπλώνεται με απόλυτη μεθοδικότητα και βάθος χρόνου.

Το Αγριεμένο Ποτάμι και τα Αναχώματα από Χαρτί

Η τουρκική αναθεωρητική πολιτική δεν είναι ένα τυχαίο ξέσπασμα, αλλά ένα «αγριεμένο ποτάμι» γεωπολιτικής μηχανικής (geopolitical engineering). Όταν το ποτάμι αυτό κυλά με ορμή, η ελληνική πλευρά μοιάζει να προσπαθεί να σταματήσει τη ροή του νερού με τα χέρια, επιστρατεύοντας νομικά στερεότυπα που ελάχιστα αγγίζουν την πραγματικότητα του πεδίου.

Η επίκληση ότι οι μονομερείς ενέργειες «δεν παράγουν έννομα αποτελέσματα» είναι νομικά ορθή στο πλαίσιο του Διεθνούς Δικαίου, αλλά πολιτικά ανίσχυρη.

Η Άγκυρα δεν ενδιαφέρεται για την άποψη της Αθήνας, ούτε αναζητά τη νομική της έγκριση. Χρησιμοποιεί τον διμερή διάλογο ως ένα άριστα σχεδιασμένο τακτικό εργαλείο για να εξαγοράζει χρόνο. Με τον τρόπο αυτό, εξασφαλίζει ένα επιφανειακά «ήρεμο κλίμα» που της επιτρέπει να αποσυμπιέζει τις διεθνείς πιέσεις, να προχωρά απρόσκοπτα τα εξοπλιστικά της προγράμματα και να εμφανίζεται στη Δύση ως διαλλακτικός εταίρος.

Η Θεσμοθέτηση των Τετελεσμένων

Το κρίσιμο στοιχείο που η ελληνική ηγεσία αρνείται να αντιμετωπίσει είναι η θεσμική εμβάθυνση των τουρκικών διεκδικήσεων. Η ενσωμάτωση της «Γαλάζιας Πατρίδας» στην εσωτερική νομοθεσία και στα σχολικά βιβλία της γειτονικής χώρας δεν αποτελεί πυροτέχνημα. Μετατρέπει ένα αναθεωρητικό δόγμα από απλή ρητορική ενός ηγέτη σε μόνιμη κρατική δομή, δεσμευτική για κάθε μελλοντική κυβέρνηση στην Άγκυρα.

Όταν μια παράνομη αξίωση επαναλαμβάνεται, εφαρμόζεται και νομοθετείται συστηματικά για δεκαετίες, τείνει να μετατραπεί στη διεθνή συνείδηση από «αυθαίρετη διεκδίκηση» σε μια «υπαρκτή γεωπολιτική διαφορά». Τα τετελεσμένα στο πεδίο παράγουν τη δική τους πολιτική δυναμική, την οποία κανένα διπλωματικό ανακοινωθέν δεν μπορεί να ανακόψει εκ των υστέρων.

Η Ανάγκη για Εθνική Αντι-Στρατηγική

Η εμμονή στο δόγμα «έχουμε μία και μόνη διαφορά» μπορεί να εξυπηρετεί την ανάγκη να μην παγιδευτεί η χώρα σε μια εφ’ όλης της ύλης διαπραγμάτευση κυριαρχικών δικαιωμάτων, όμως μετατρέπεται σε άλλοθι αδράνειας όταν δεν συνοδεύεται από ενεργητική αποτροπή. Η παθητική άμυνα και η ρητορική επανάληψη νομικών κοινοτοπιών εκλαμβάνονται από την αντίθετη πλευρά ως αδυναμία και έλλειψη στρατηγικού βάθους.

Για να αντιμετωπιστεί μια πολιτική με βάθος χρόνου, απαιτείται μια εξίσου μακροπρόθεσμη εθνική αντι-στρατηγική. Το ελληνοτουρκικό ζήτημα πρέπει να πάψει να αντιμετωπίζεται ως μια στενά διμερής εκκρεμότητα και να αναδειχθεί με συνέπεια ως ζήτημα διεθνούς και ευρωπαϊκής ασφάλειας. Αν δεν δημιουργηθούν ισχυρά στρατιωτικά, διπλωματικά και θεσμικά αναχώματα που θα αναγκάσουν το «ποτάμι» να αλλάξει πορεία, η Αθήνα θα συνεχίσει να παρακολουθεί μοιραία τη ροή των γεγονότων, εγκλωβισμένη στις δικές της καθησυχαστικές αυταπάτες.

Συμπέρασμα:

Η διπλωματία χωρίς ισχύ και στρατηγικό βάθος χρόνου είναι απλή ρητορική γυμναστική. Όσο η Αθήνα οχυρώνεται πίσω από το γράμμα του νόμου, η Άγκυρα ξαναγράφει τον χάρτη της περιοχής. Η αφύπνιση από τον διπλωματικό στρουθοκαμηλισμό δεν είναι πλέον επιλογή, αλλά όρος εθνικής επιβίωσης.

Σχολιάστε το άρθρο μας

Αναδημοσιεύστε το ΠΑΝΤΑ με ενεργό link της πηγής.

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.  To ιστολόγιο μας δεν υιοθετεί τις απόψεις των αρθρογράφων, ούτε ταυτίζεται με τα θέματα που αναδημοσιεύει από άλλες ενημερωτικές ιστοσελίδες και δεν ευθύνεται για την εγκυρότητα, την αξιοπιστία και το περιεχόμενό τους.

Ακολουθήστε το ellinikiafipnisis.com 

στο Facebook…

στο Twitter

στο Viber

στο Telegram

στο GAB…

κοινοποιήστε το και στους φίλους σας!