Για ποιον πόλεμο θα πολεμήσει η Ελλάδα; Ισραήλ – Τουρκία – ΗΠΑ – ΝΑΤΟ. Η Ελλάδα στη μέση ενός πολέμου που μπορεί να μην είναι δικός της…

Η συναγωγή του Σατανά περιμένει τον Μεσσία της – ο οποίος, σύμφωνα με τον Χριστιανισμό, είναι ο Αντίχριστος. Και θυσιάζουν Χριστιανούς σαν να μην υπάρχει αύριο – πίσω και από τους δύο Παγκόσμιους Πολέμους – αδελφός εναντίον αδελφού. Ουκρανοί/Ρώσοι για τη Χαζαρία, Αμερικανοί σε κάθε πόλεμο της Μέσης Ανατολής, και τώρα έχουν ήδη χτυπήσει την πόρτα μας!

Το ίδιο ισραηλινό λόμπυ που ελέγχει την Ουάσινγκτον θέλει την Ελλάδα ως την επόμενη σκύλα του NATO. Θα υποσχηθούν “ασφάλεια” ενώ μετατρέπουν τα νησιά μας σε βάσεις πυραύλων ενάντια στην Τουρκία, ενώ ο Ερντογάν παίζει το θύμα για να επεκτείνει την Οθωμανική Αυτοκρατορία 2.0. Μας παρουσιάζουν το Ισραήλ ως στρατηγικό σύμμαχο, ενώ στην πραγματικότητα η Ελλάδα έχει φτάσει να εξαρτάται ολοένα περισσότερο από μια σχέση που περιορίζει τα περιθώρια ανεξάρτητης εξωτερικής πολιτικής. Ίσως δεν είχαμε ποτέ πραγματικά την πολυτέλεια να επιλέξουμε. Ίσως η Ελλάδα δεν μπήκε σε αυτή τη σχέση ως ισότιμος σύμμαχος. Ίσως μπήκε ως όμηρος των περιστάσεων και τώρα ήρθε η ώρα να πληρώσει τα λύτρα…

Γράφει ο Μάνος Βιτώρος

Η Ελλάδα βρίσκεται σε μια περιοχή όπου τέμνονται τα συμφέροντα του Ισραήλ, της Τουρκίας, των Ηνωμένων Πολιτειών, του ΝΑΤΟ, της Ρωσίας και των ευρωπαϊκών δυνάμεων.

Κανένας από αυτούς δεν βλέπει την Ελλάδα μόνο ως Ελλάδα. Βλέπουν γεωγραφία. Λιμάνια. Νησιά. Αεροπορικές βάσεις. Θαλάσσιες οδούς. Ενέργεια. Αγωγούς και καλώδια. Ανατολική Μεσόγειο. Βαλκάνια. Μαύρη Θάλασσα. Και, κυρίως, πρόσβαση.

Αυτό είναι το σημείο από το οποίο πρέπει να ξεκινήσει κάθε σοβαρή συζήτηση για την ελληνική εξωτερική πολιτική.

Το ερώτημα δεν είναι ποιος μας χαμογελάει στις φωτογραφίες.

Το ερώτημα είναι:

Αν αύριο ξεσπάσει ένας μεγάλος πόλεμος στην περιοχή, ποιος θα αποφασίσει αν η Ελλάδα θα πολεμήσει;

Και ακόμη σημαντικότερο:

Ποιος θα πληρώσει;

Ποιος θα στείλει τα παιδιά του;

Ποιος θα χάσει τις ζωές του;

Ποιος θα χάσει την οικονομία του;

Και ποιος θα βγάλει χρήματα; Γιατί υπάρχουν άνθρωποι και οργανισμοί που δεν χάνουν από τον πόλεμο. Κερδίζουν.

Ο Αϊζενχάουερ το είχε προειδοποιήσει ήδη από το 1961, όταν μίλησε για την αυξανόμενη δύναμη του στρατιωτικοβιομηχανικού συμπλέγματος.

Δεν ήταν κάποιος περιθωριακός σχολιαστής. Ήταν στρατηγός και πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών.

Και αυτό είναι το νήμα που ενώνει ολόκληρη αυτή την ανάλυση:

Ο πόλεμος δεν είναι μόνο γεωπολιτική. Είναι και οικονομία. Υπάρχουν κυβερνήσεις που χαράζουν στρατηγική. Υπάρχουν στρατιωτικοί μηχανισμοί που σχεδιάζουν επιχειρήσεις. Υπάρχουν εταιρείες που κατασκευάζουν όπλα. Υπάρχουν προμηθευτές που πληρώνονται. Υπάρχουν λόμπι που πιέζουν. Υπάρχουν μέσα ενημέρωσης που διαμορφώνουν την κοινή γνώμη.

Και στο τέλος υπάρχει ο απλός άνθρωπος. Αυτός που πληρώνει φόρους. Αυτός που στέλνει τον γιο του. Αυτός που θάβει τον γιο του. Αυτός είναι ο άνθρωπος που πρέπει να βρίσκεται στο κέντρο της ελληνικής στρατηγικής. Όχι τα συμφέροντα οποιασδήποτε ξένης δύναμης.

1. ΙΣΡΑΗΛ – Η ΕΛΛΑΔΑ ΩΣ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΟ ΕΡΓΑΛΕΙΟ;

Ας ξεκινήσουμε από κάτι που πρέπει να είναι αυτονόητο:

Καμία ξένη δύναμη δεν κάνει γεωπολιτική για χάρη της Ελλάδας. Κάνει γεωπολιτική για τον εαυτό της. Και το Ισραήλ δεν αποτελεί εξαίρεση.

Το σύνθημα της Μοσάντ: «Μέσω της εξαπάτησης θα κάνεις πόλεμο.»

Κάθε πόλεμος στη Μέση Ανατολή από το 2001 ήταν ένα σιωνιστικό σεξουαλικό όνειρο που πληρώθηκε με αμερικανικό αίμα.

ΙΡΑΚ; Το σενάριο του AIPAC. Τα όπλα μαζικής καταστροφής υποτίθεται ότι υπήρχαν. Δεν υπήρχαν. Το Ιράκ καταστράφηκε. Εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι πέθαναν μέσα στα χρόνια της σύγκρουσης. Και η Αμερική πλήρωσε με αίμα.

ΑΦΓΑΝΙΣΤΑΝ; Για να εξασφαλίσουν τα αγωγά τους για το φυσικό αέριο του Ισραήλ. Είκοσι χρόνια πολέμου. Τρισεκατομμύρια δολάρια. Χιλιάδες νεκροί Αμερικανοί και σύμμαχοι. Και τελικά οι Ταλιμπάν επέστρεψαν στην εξουσία.

ΙΡΑΝ; Ο Σολέιμανι ήταν πρόβλημα του Μπένι Νετανιάχου, όχι δικό μας—και ο Τραμπ σχεδόν ξεκίνησε τον Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο γι’ αυτό.

Τώρα έρχονται για μας.

Το ίδιο ισραηλινό λόμπυ που ελέγχει την Ουάσινγκτον θέλει την Ελλάδα ως την επόμενη σκύλα του NATO.

Θα υποσχηθούν “ασφάλεια” ενώ μετατρέπουν τα νησιά μας σε βάσεις πυραύλων ενάντια στην Τουρκία – ενώ ο Ερντογάν παίζει το θύμα για να επεκτείνει την Οθωμανική Αυτοκρατορία 2.0.

Νομίζεις ότι αυτό είναι για “συμμαχίες”;

Βλακεία.

Πρόκειται για το ποιος θα χρησιμοποιήσει τους γιους μας ως κανόνια πολέμου στον επόμενο πόλεμο.

Ουκρανία; Θυσίαστηκε για να ανακατασκευάσει τη Χαζαρία – το “Θεϊκό Μεγαλύτερο Ισραήλ”.

Αμερικανοί; Πέθαναν χιλιάδες σε πολέμους που σχεδίασε ο Νετανιάχου αλλά δεν πολέμησε ο ίδιος.

Και τι κάνει η Αθήνα;

Γαυγίζει για τις “υποχρεώσεις του NATO” σαν μια βιασμένη σύζυγος που ευχαριστεί τον πορνό της για τα χρήματα προστασίας.

Λοιπόν, εδώ είναι μια βόμβα αλήθειας:

Η συναγωγή του Σατανά περιμένει τον Μεσσία της — ο οποίος, σύμφωνα με τον Χριστιανισμό, είναι ο Αντίχριστος. Και θυσιάζουν Χριστιανούς σαν να μην υπάρχει αύριο — πίσω και από τους δύο Παγκόσμιους Πολέμους — αδελφός εναντίον αδελφού. Ουκρανοί/Ρώσοι για τη Χαζαρία, Αμερικανοί σε κάθε πόλεμο της Μέσης Ανατολής, και τώρα έχουν ήδη χτυπήσει την πόρτα μας!

Η «80ΕΤΗΣ ΚΑΤΑΡΑ» ΚΑΙ ΤΟ 2028

Η «κατάρα των 80 ετών» βασίζεται σε ένα μοτίβο που επισημαίνουν εβραϊκές προφητικές παραδόσεις και σύγχρονοι ραβίνοι: περίοδοι εβραϊκής κυριαρχίας έχουν επανειλημμένα οδηγηθεί σε κατάρρευση μετά από περίπου 80 χρόνια.

Το Ενωμένο Βασίλειο του Ισραήλ διασπάστηκε περίπου 80 χρόνια μετά την ίδρυσή του, ενώ το βασίλειο των Ασμοναίων άντεξε περίπου 80 χρόνια πριν περάσει υπό ρωμαϊκή κυριαρχία.

Το σύγχρονο κράτος του Ισραήλ ιδρύθηκε το 1948. Με βάση αυτό το ιστορικό μοτίβο, το 2028 αποτελεί το έτος που πολλοί συνδέουν με την πιθανή ολοκλήρωση της 80ετούς περιόδου του σύγχρονου Ισραήλ.

Και αν κάποιος πιστεύει ότι το 2028 αποτελεί σημαντική προφητική ή συμβολική προθεσμία, τότε η λογική ερώτηση είναι:

Τι θα κάνει μέχρι τότε;

Θα περιμένει;

Ή θα επιταχύνει;

Δεν λέω ότι μια προφητεία αποδεικνύει ότι θα γίνει πόλεμος.

Λέω κάτι πολύ πιο απλό:

Αν άνθρωποι με πραγματική πολιτική και στρατιωτική ισχύ πιστεύουν σε τέτοιες εσχατολογικές αντιλήψεις, τότε η πίστη τους αποτελεί πολιτικό παράγοντα.

Και αυτό πρέπει να το παρακολουθούμε.

Με βάση όλα όσα εκτυλίσσονται γύρω μας, δεν θα μου έκανε εντύπωση αν η επόμενη μεγάλη φάση της περιφερειακής κρίσης έρθει πριν από το 2028.

Και αυτός είναι ο λόγος που θεωρώ ότι η Ελλάδα πρέπει να είναι προετοιμασμένη τώρα.

Όχι το 2028.

Τώρα.

Και υπάρχει ακόμη ένας λόγος που θεωρώ αυτή την επιλογή τόσο επικίνδυνη για την Ελλάδα.

Δεν πιστεύω ότι ο Νετανιάχου και όσοι φέρουν ευθύνη για εγκλήματα πολέμου και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας θα ξεφύγουν για πάντα από τη δικαιοσύνη.

Η ιστορία ήδη τους κρίνει.

Και πιστεύω ακράδαντα ότι είναι μόνο θέμα χρόνου μέχρι οι υπεύθυνοι να βρεθούν αντιμέτωποι με τη δικαιοσύνη ενώπιον ενός διεθνούς δικαστηρίου αντάξιου της σοβαρότητας των εγκλημάτων που τους αποδίδονται — ενός δικαστηρίου που θα θυμίζει, ως προς τη βαρύτητα της ιστορικής του αποστολής, τη Νυρεμβέργη.

Επειδή αν το διεθνές δίκαιο σημαίνει πραγματικά κάτι, τότε πρέπει να ισχύει για όλους.

Δεν μπορεί να υπάρχει ένας νόμος για τους ισχυρούς και ένας άλλος για όλους τους υπόλοιπους.

Όσοι διέπραξαν ή διέταξαν εγκλήματα πρέπει να λογοδοτήσουν.

Και αν χρειαστούν χρόνια, δεκαετίες ή μια ολόκληρη γενιά μέχρι να έρθει εκείνη η ημέρα, η ιστορία έχει έναν τρόπο να περιμένει.

ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΕΡΘΕΙ Η ΩΡΑ ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ, ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΥΠΕΡΑΝΩ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ.

Όταν δένεις τη χώρα σου τόσο στενά με μια ηγεσία που αντιμετωπίζει ήδη σοβαρές διεθνείς νομικές κατηγορίες, δεν αγοράζεις απλώς όπλα και υπογράφεις συμφωνίες.

ΠΑΙΡΝΕΙΣ ΚΑΙ ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΑΙ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΟ ΡΙΣΚΟ ΜΑΖΙ ΣΟΥ.

Και εδώ βρίσκεται η μεγάλη ειρωνεία.

Μας παρουσιάζουν το Ισραήλ ως στρατηγικό σύμμαχο.

Εγώ βλέπω μια Ελλάδα που έχει φτάσει να εξαρτάται ολοένα περισσότερο από μια σχέση που περιορίζει τα περιθώρια ανεξάρτητης εξωτερικής πολιτικής.

Ίσως λοιπόν δεν είχαμε ποτέ πραγματικά την πολυτέλεια να επιλέξουμε.

Ίσως η Ελλάδα δεν μπήκε σε αυτή τη σχέση ως ισότιμος σύμμαχος.

ΙΣΩΣ ΜΠΗΚΕ ΩΣ ΟΜΗΡΟΣ ΤΩΝ ΠΕΡΙΣΤΑΣΕΩΝ — ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΠΛΗΡΩΝΕΙ ΤΑ ΛΥΤΡΑ.

Και αν τελικά οι άνθρωποι που σήμερα παρουσιάζονται ως στρατηγικοί εταίροι βρεθούν αύριο ενώπιον διεθνούς δικαιοσύνης για εγκλήματα πολέμου και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, τότε η Ελλάδα θα πρέπει να εξηγήσει γιατί έδεσε τόσο στενά τη δική της ασφάλεια και εξωτερική πολιτική με αυτούς.

Γιατί η εξωτερική πολιτική δεν είναι παιχνίδι εντυπώσεων.

ΕΙΝΑΙ Η ΕΠΙΒΙΩΣΗ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ.

Και όταν διακυβεύονται η εθνική κυριαρχία, τα νησιά μας, η ΑΟΖ μας και το μέλλον των παιδιών μας, δεν έχουμε την πολυτέλεια να ακολουθούμε κανέναν τυφλά.

Η ΕΛΛΑΔΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΧΕΙ ΣΥΜΜΑΧΟΥΣ.

ΟΧΙ ΑΦΕΝΤΕΣ.

ΤΩΡΑ ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΜΑΣ;

Η Ελλάδα έχει μετατραπεί τα τελευταία χρόνια σε κρίσιμο στρατηγικό κόμβο.

Βάσεις.

Αεροδρόμια.

Λιμάνια.

Ενεργειακές υποδομές.

Αμυντική συνεργασία.

Νησιά.

Ανατολική Μεσόγειος.

Και στενή στρατιωτική συνεργασία με το Ισραήλ.

Η συνεργασία Ελλάδας–Κύπρου–Ισραήλ έχει ενισχυθεί σημαντικά, ενώ έχουν αναπτυχθεί παράλληλα διμερείς και τριμερείς στρατιωτικές σχέσεις και συζητήσεις για ισραηλινά συστήματα αεράμυνας και αντι-drone προστασίας.

Αυτό μπορεί να παρουσιαστεί ως ασφάλεια.

Και πράγματι, μέρος του είναι.

Αλλά κάθε στρατιωτική υποδομή έχει και δεύτερη πλευρά:

Όσο περισσότερο ενσωματώνεσαι στον στρατηγικό σχεδιασμό κάποιου άλλου, τόσο περισσότερο αυξάνεται η πιθανότητα να θεωρηθείς μέρος της σύγκρουσής του.

Αυτό είναι το πρόβλημα.

Δεν θέλω η Ελλάδα να γίνει η επόμενη Ουκρανία.

Δεν θέλω τα ελληνικά νησιά να μετατραπούν σε προκεχωρημένα στρατιωτικά φυλάκια μιας σύγκρουσης που σχεδιάστηκε αλλού.

Δεν θέλω τους γιους μας να γίνουν το ανθρώπινο κόστος μιας ξένης στρατηγικής.

ΤΟ ΙΣΡΑΗΛ ΚΑΙ Η ΤΟΥΡΚΙΑ

Εδώ βρίσκεται μία από τις πιο επικίνδυνες αντιφάσεις. Ισραήλ και Τουρκία συγκρούονται σήμερα έντονα. Έχουν αντίθετες θέσεις για τη Συρία. Αντίθετες θέσεις για τη Γάζα. Αντίθετες περιφερειακές επιδιώξεις.

Και οι σχέσεις Νετανιάχου–Ερντογάν έχουν γίνει εξαιρετικά εχθρικές.

Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορούν να υπάρξουν καταστάσεις όπου οι στρατηγικές συνέπειες μιας σύγκρουσης λειτουργούν εις βάρος της Ελλάδας.

Αυτό είναι το σενάριο που πρέπει να εξετάσουμε.

Η δική μου εκτίμηση είναι ότι η Ελλάδα πρέπει να εξετάσει ακόμη και το χειρότερο ενδεχόμενο:

Ένα γεωπολιτικό παιχνίδι στο οποίο διαφορετικές δυνάμεις συγκρούονται μεταξύ τους, αλλά η Ελλάδα καταλήγει να πληρώνει το κόστος.

Και τότε έρχεται το Αιγαίο. Τα νησιά. Η ΑΟΖ. Η Ανατολική Μεσόγειος. Η ενέργεια.

Εκεί βρίσκεται το πραγματικό διακύβευμα.

2. ΤΟΥΡΚΙΑ — Ο ΣΥΜΜΑΧΟΣ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΑΝΤΙΠΑΛΟΣ

Ας μιλήσουμε για την Τουρκία χωρίς ρομαντισμούς.

Η Τουρκία είναι μέλος του ΝΑΤΟ.

Η Ελλάδα είναι μέλος του ΝΑΤΟ.

Και παρ’ όλα αυτά, οι δύο χώρες έχουν διαρκείς στρατηγικές διαφορές στο Αιγαίο, στην Ανατολική Μεσόγειο και στην Κύπρο.

Και υπάρχει ένα γεγονός που δεν μπορεί να σβήσει κανένα δελτίο Τύπου:

Το 1974 η Τουρκία εισέβαλε στην Κύπρο. Η Κύπρος παραμένει διαιρεμένη. Και η Ελλάδα, μετά την κρίση του 1974, αποχώρησε από την ενσωματωμένη στρατιωτική δομή του ΝΑΤΟ.

Τα αμερικανικά ιστορικά αρχεία καταγράφουν ρητά τη σύνδεση της ελληνικής αποχώρησης με την κυπριακή κρίση. Αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα μαθήματα της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας:

Όταν τα συμφέροντα των μεγάλων δυνάμεων συγκρούονται με τα ελληνικά συμφέροντα, η λέξη «σύμμαχος» δεν αρκεί.

Και εδώ πρέπει να θυμόμαστε την Κύπρο κάθε φορά που κάποιος μας μιλά για «συμμαχική αλληλεγγύη».

Πού ήταν η συμμαχική αλληλεγγύη το 1974;

Πού ήταν η αποφασιστικότητα;

Πού ήταν η προστασία;

Η Τουρκία εξακολουθεί να ελέγχει στρατιωτικά το βόρειο τμήμα της Κύπρου.

Και παρ’ όλα αυτά:

Ελλάδα και Τουρκία παραμένουν στο ίδιο ΝΑΤΟ. Αυτό από μόνο του πρέπει να μας κάνει να σκεφτούμε.

Η ΟΘΩΜΑΝΙΚΗ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑ

Η Άγκυρα χρησιμοποιεί συχνά ιστορικά επιχειρήματα για να παρουσιάσει τη σημερινή Τουρκία ως φυσικό κληρονόμο οθωμανικών εδαφών και επιρροής.

Αλλά αν αρχίσουμε να ξαναμοιράζουμε τον κόσμο με βάση το ποιος κυβέρνησε μια περιοχή κάποτε, τότε ανοίγουμε ένα κουτί της Πανδώρας.

Γιατί η ίδια λογική μπορεί να χρησιμοποιηθεί από όλους.

Η ιστορία της Μικράς Ασίας, του Αιγαίου, της Κωνσταντινούπολης και της Ανατολικής Μεσογείου είναι χιλιάδων ετών.

Πολιτισμοί, βασίλεια και αυτοκρατορίες πέρασαν από αυτά τα εδάφη.

Η ελληνική παρουσία στην Ανατολική Μεσόγειο και στη Μικρά Ασία προηγείται κατά πολλούς αιώνες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Άρα το επιχείρημα:

«Ήταν κάποτε οθωμανικά, άρα πρέπει να επιστρέψουν στην Τουρκία» δεν είναι ιστορική αρχή. Είναι πολιτικό επιχείρημα. Και αν εφαρμοστεί μέχρι τέλους, τότε κανένα σύγχρονο κράτος δεν θα γνωρίζει πού τελειώνουν τα σύνορά του.

Η Ελλάδα δεν μπορεί να αποδεχθεί έναν κόσμο όπου τα σύνορα αλλάζουν επειδή κάποιος ανακάλυψε έναν χάρτη μιας αυτοκρατορίας τριακόσια ή πεντακόσια χρόνια πριν.

3. ΗΝΩΜΕΝΕΣ ΠΟΛΙΤΕΙΕΣ — Ο ΦΙΛΟΣ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΡΟΣΕΧΕΙΣ

Υπάρχει ένα ρητό που αποδίδεται στον Χένρι Κίσινγκερ:

«Είναι επικίνδυνο να είσαι εχθρός της Αμερικής. Είναι ακόμη πιο επικίνδυνο να είσαι φίλος της.»

Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν έχουν μόνιμους φίλους. Έχουν μόνιμα συμφέροντα. Και αυτό δεν είναι προσβολή. Είναι η φύση της διεθνούς πολιτικής.

Η Αμερική θέλει: πρόσβαση, βάσεις, ενέργεια, θαλάσσιους δρόμους, στρατηγικό έλεγχο, περιορισμό της Ρωσίας, περιορισμό της Κίνας, και διατήρηση της αμερικανικής επιρροής.

Η Ελλάδα είναι χρήσιμη επειδή βρίσκεται ακριβώς εκεί που πρέπει. Στα Βαλκάνια. Στο Αιγαίο. Στην Ανατολική Μεσόγειο. Κοντά στη Μαύρη Θάλασσα. Κοντά στη Μέση Ανατολή. Κοντά στην Τουρκία. Και πάνω σε κρίσιμες ενεργειακές και θαλάσσιες διαδρομές.

Αυτό είναι το γεωγραφικό μας πλεονέκτημα. Και ταυτόχρονα η γεωγραφική μας κατάρα.

ΟΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ

Από το Ιράκ μέχρι το Αφγανιστάν και από τη Συρία μέχρι το Ιράν, οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν εμπλακεί σε πολέμους και στρατιωτικές επιχειρήσεις που κόστισαν τεράστια ποσά.

Και εδώ επιστρέφουμε στον Αϊζενχάουερ.

Το 1961 προειδοποίησε ότι το στρατιωτικοβιομηχανικό σύμπλεγμα μπορούσε να αποκτήσει επιρροή που θα έπρεπε να αντιμετωπιστεί με προσοχή.

Περισσότερο από εξήντα χρόνια αργότερα, η προειδοποίηση αυτή δεν έχει χάσει τη σημασία της. Γιατί ένας πόλεμος δημιουργεί τεράστια οικονομική δραστηριότητα.

Όπλα.

Πυρομαχικά.

Αεροσκάφη.

Πύραυλοι.

Αντιαεροπορικά συστήματα.

Δορυφόροι.

Κυβερνοασφάλεια.

Λογισμικό.

Τεχνητή νοημοσύνη.

Ανακατασκευή.

Και μετά:

Νέος εξοπλισμός.

Νέες συμβάσεις.

Νέα δάνεια.

Νέες δαπάνες.

Ένας πόλεμος μπορεί να είναι οικονομική καταστροφή για ένα κράτος και ταυτόχρονα τεράστια αγορά για συγκεκριμένους κλάδους.

Αυτό δεν σημαίνει ότι κάθε πόλεμος δημιουργείται για να πλουτίσουν οι εταιρείες όπλων.

Σημαίνει ότι όταν αναλύουμε έναν πόλεμο, πρέπει να κοιτάμε και τα οικονομικά κίνητρα που δημιουργεί.

4. ΤΟ ΝΑΤΟ — Η ΣΥΜΜΑΧΙΑ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΜΑΣ ΒΑΛΕΙ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ

Το ΝΑΤΟ παρουσιάζεται ως συμμαχία συλλογικής άμυνας. Και αυτό είναι το επίσημο πλαίσιο.

Αλλά υπάρχει μια ερώτηση που οι Έλληνες πρέπει να κάνουν:

Τι γίνεται όταν η Ελλάδα και ένας άλλος σύμμαχος έχουν διαφορετικά συμφέροντα; Το παράδειγμα της Τουρκίας είναι μπροστά μας. Και το παράδειγμα της Κύπρου είναι ακόμη πιο σκληρό.

Η Ελλάδα αποχώρησε από την ενσωματωμένη στρατιωτική δομή του ΝΑΤΟ μετά το 1974 και επανεντάχθηκε αργότερα. Τα αμερικανικά αρχεία καταγράφουν αυτή την ιστορική ακολουθία.

Άρα το ΝΑΤΟ δεν είναι μια μαγική ασπίδα. Είναι ένας μηχανισμός συμμαχιών. Και κάθε μηχανισμός έχει συμφέροντα.

Η ΡΩΣΙΑ

Εδώ πρέπει να μιλήσουμε καθαρά. Η σημερινή Ρωσία δεν είναι η Σοβιετική Ένωση. Δεν είναι κομμουνιστικό κράτος.

Η Ρωσία του Βλαντίμιρ Πούτιν παρουσιάζει τον εαυτό της ως εθνικό, συντηρητικό και ορθόδοξο κράτος. Η Μόσχα θεωρεί την επέκταση του ΝΑΤΟ προς ανατολάς υπαρξιακή απειλή.

Η Δύση θεωρεί τη Ρωσία απειλή για την ευρωπαϊκή ασφάλεια.

Και κάπου στη μέση βρίσκεται η Ελλάδα.

Η Ρωσία είναι πυρηνική υπερδύναμη. Δεν μπορεί να «νικηθεί» με τον τρόπο που μπορεί να νικηθεί μια μικρότερη χώρα χωρίς να εξετάζεται το κόστος μιας πιθανής κλιμάκωσης.

Η Ρωσία έχει τεράστια έκταση. Τεράστιους φυσικούς πόρους. Ενέργεια. Ορυκτά. Στρατηγικά μέταλλα. Σπάνιες γαίες. Και γεωγραφικό βάθος.

Αυτό κάνει τη Ρωσία όχι μόνο στρατιωτικό αλλά και οικονομικό και γεωπολιτικό παράγοντα.

Και εδώ βρίσκεται η δική μου εκτίμηση:

Η Ρωσία δεν πρόκειται να εξαφανιστεί επειδή η Δύση θα ήθελε να εξαφανιστεί.

Αντίθετα, μια προσπάθεια να διαλυθεί μια πυρηνική υπερδύναμη μπορεί να οδηγήσει σε μια σύγκρουση πολύ μεγαλύτερη από αυτή που υποτίθεται ότι προσπαθεί να αποτρέψει.

ΤΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΡΙΣΚΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Η Ελλάδα δεν χρειάζεται να επιλέξει μεταξύ Ουάσινγκτον και Μόσχας. Χρειάζεται να επιλέξει την Ελλάδα.

Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να μπορεί να μιλά με όλους. Να αγοράζει όπου συμφέρει. Να συνεργάζεται όπου συμφέρει. Να διαφωνεί όπου χρειάζεται. Και να μην επιτρέπει σε κανέναν να θεωρεί δεδομένη την ελληνική συμμετοχή σε έναν πόλεμο.

Γιατί η Ρωσία έχει ήδη καταστήσει σαφές ότι βλέπει την υποστήριξη προς την Ουκρανία ως μέρος της δυτικής πολεμικής προσπάθειας.

Και όσο περισσότερες χώρες εμπλέκονται στην παραγωγή, μεταφορά ή υποστήριξη οπλικών συστημάτων προς την Ουκρανία, τόσο αυξάνεται ο κίνδυνος η Ρωσία να θεωρήσει συγκεκριμένες εγκαταστάσεις και υποδομές νόμιμους στρατιωτικούς στόχους.

Αν μια ελληνική εγκατάσταση γίνει μέρος αυτής της αλυσίδας, το ερώτημα δεν είναι πλέον θεωρητικό.

Τι συμβαίνει αν χτυπηθεί;

Θα απαντήσει η Ελλάδα;

Θα απαντήσει το ΝΑΤΟ;

Θα απαντήσουν οι Ηνωμένες Πολιτείες;

Και τότε ποιος αποφασίζει μέχρι πού θα φτάσει η κλιμάκωση;

Η «ΕΠΟΜΕΝΗ ΟΥΚΡΑΝΙΑ»

Εδώ φτάνουμε στο σενάριο που προσωπικά θεωρώ πιο επικίνδυνο.

Μια κρίση. Μια προβοκάτσια. Ένα επεισόδιο. Ένα λάθος. Ένα θερμό επεισόδιο στο Αιγαίο. Μια επίθεση σε πλοίο. Ένα χτύπημα σε εγκατάσταση. Μια σύγκρουση γύρω από την Κύπρο.

Και ξαφνικά: κινητοποίηση, επιστράτευση, συμμαχικές πιέσεις, πολεμικές υποχρεώσεις, ξένες δυνάμεις στην περιοχή, και ελληνικά στρατεύματα να κατευθύνονται προς το μέτωπο.

Εκεί βρίσκεται ο πραγματικός φόβος.

Όχι ότι η Ελλάδα θα αποφασίσει ψύχραιμα:

«Ας πάμε να κάνουμε πόλεμο.»

Αλλά ότι θα βρεθεί μέσα σε έναν πόλεμο που θα έχει ξεκινήσει από μια αλυσίδα γεγονότων που κανείς δεν μπορεί πλέον να σταματήσει.

Και εδώ δεν μπορώ να αγνοήσω την πολιτική κατεύθυνση της σημερινής κυβέρνησης.

Ο Μητσοτάκης παρουσιάζει την Ελλάδα ως έναν από τους πιο αξιόπιστους συμμάχους της Δύσης.

Η δική μου εκτίμηση είναι πολύ πιο κυνική:

Μερικές φορές ο «χρήσιμος σύμμαχος» μπορεί να καταλήξει να είναι ο χρήσιμος ηλίθιος. Και γι’ αυτό με ανησυχεί η ιδέα ότι ο Μητσοτάκης μπορεί να εξελιχθεί στον επόμενο Ζελένσκι.

Όχι επειδή οι δύο χώρες είναι ίδιες. Αλλά επειδή η Ελλάδα θα μπορούσε να βρεθεί σε μια παρόμοια θέση: μια μικρότερη χώρα στην πρώτη γραμμή μιας πολύ μεγαλύτερης γεωπολιτικής σύγκρουσης.

Και τότε ποιος θα πληρώσει;

Όχι οι άνθρωποι που σχεδιάζουν τους χάρτες, αλλά οι Έλληνες.

Η «80ΕΤΗΣ ΚΑΤΑΡΑ» ΚΑΙ ΤΟ 2028

Και εδώ είναι το ζουμί.

Υπάρχει μια εσχατολογική αντίληψη γύρω από το Ισραήλ που συνδέει την ίδρυση του κράτους το 1948 με έναν συμβολικό κύκλο ογδόντα ετών.

Το 2028 είναι λοιπόν το έτος που τραβάει την προσοχή όσων πιστεύουν σε αυτή την ερμηνεία. Για όσους πραγματικά πιστεύουν σε αυτή την εσχατολογική αντίληψη, ο χρόνος πιέζει.

Και αν κάποιος πιστεύει ότι το 2028 αποτελεί σημαντική προφητική ή συμβολική προθεσμία, τότε η λογική ερώτηση είναι:

Τι θα κάνει μέχρι τότε;

Θα περιμένει;

Ή θα επιταχύνει;

Δεν λέω ότι μια προφητεία αποδεικνύει ότι θα γίνει πόλεμος.

Λέω κάτι πολύ πιο απλό:

Αν άνθρωποι με πραγματική πολιτική και στρατιωτική ισχύ πιστεύουν σε τέτοιες εσχατολογικές αντιλήψεις, τότε η πίστη τους αποτελεί πολιτικό παράγοντα.

Και αυτό πρέπει να το παρακολουθούμε.

Με βάση όλα όσα εκτυλίσσονται γύρω μας, δεν θα μου έκανε εντύπωση αν η επόμενη μεγάλη φάση της περιφερειακής κρίσης έρθει πριν από το 2028.

Και αυτός είναι ο λόγος που θεωρώ ότι η Ελλάδα πρέπει να είναι προετοιμασμένη τώρα.

Όχι το 2028.

Τώρα.

ΙΣΡΑΗΛ – ΤΟΥΡΚΙΑ – ΚΑΙ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΑΓΙΔΑ

Υπάρχει μια ακόμη σκέψη που δεν μου αρέσει καθόλου, αλλά ακριβώς γι’ αυτό πρέπει να ειπωθεί. Η Ελλάδα βρίσκεται ανάμεσα σε δύο περιφερειακές δυνάμεις με τεράστιες στρατηγικές φιλοδοξίες:

Ισραήλ.

Τουρκία.

Και οι δύο έχουν λόγους να ενδιαφέρονται για την Ανατολική Μεσόγειο.

Ενέργεια.

Θαλάσσιες ζώνες.

Καλώδια.

ΑΟΖ.

Νησιά.

Στρατιωτική πρόσβαση.

Εμπορικούς δρόμους.

Η δική μου εκτίμηση είναι ότι το χειρότερο σενάριο για την Ελλάδα θα ήταν να χρησιμοποιηθεί ο ελληνικός πληθυσμός ως ανθρώπινο απόθεμα ενός πολέμου που θα αφήσει πίσω του μια αποδυναμωμένη Ελλάδα.

Και υπάρχει κάτι ακόμη που δεν πρέπει να ξεχνάμε.

Οι ιδεολογίες μπορεί να αλλάζουν, τα καθεστώτα μπορεί να πέφτουν και οι συμμαχίες μπορεί να αναδιαμορφώνονται, αλλά η ιστορική σύγκρουση συμφερόντων παραμένει.

Για αιώνες, ο ελληνικός πολιτισμός βρέθηκε στο επίκεντρο της διαμόρφωσης της Ευρώπης και της ίδιας της δυτικής σκέψης.

Οι αρχαίοι Έλληνες άφησαν πίσω τους φιλοσοφία, επιστήμη, δημοκρατία, μαθηματικά, πολιτική σκέψη και πολιτισμό που εξακολουθούν να επηρεάζουν τον κόσμο.

Με απλά λόγια:

ΟΙ ΠΡΟΓΟΝΟΙ ΜΑΣ «ΑΝΑΨΑΝ ΤΟ ΦΩΣ» ΤΟΥ ΔΥΤΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ.

Και ακριβώς γι’ αυτό δεν πρόκειται να δεχτώ την ιδέα ότι η Ελλάδα πρέπει να γίνει το αναλώσιμο πιόνι οποιασδήποτε ξένης δύναμης.

Δεν χρωστάμε σε κανέναν τα παιδιά μας.

Δεν χρωστάμε σε κανέναν το αίμα μας.

Και σίγουρα δεν χρωστάμε σε κανέναν το δικαίωμα να αποφασίζει ποιος θα πολεμήσει και ποιος θα πεθάνει για τα δικά του γεωπολιτικά συμφέροντα.

Η ΕΛΛΑΔΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΑΠΟΘΕΜΑ.

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΛΩΣΙΜΟ ΠΕΖΙΚΟ.

ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΛΑΦΥΡΟ ΚΑΝΕΝΟΣ.

Μια Ελλάδα χωρίς αρκετούς νέους άνδρες.

Μια Ελλάδα δημογραφικά εξαντλημένη.

Μια Ελλάδα οικονομικά κατεστραμμένη.

Και μια Ελλάδα που θα έχει χάσει τη δυνατότητα να υπερασπιστεί αποτελεσματικά τα συμφέροντά της.

Γι’ αυτό το δημογραφικό δεν είναι απλώς κοινωνικό ζήτημα.

Είναι εθνική ασφάλεια.

ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΧΑΝΟΥΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ

Υπάρχουν άνθρωποι που δεν χάνουν από τον πόλεμο. Κερδίζουν. Ο στρατιώτης χάνει. Η οικογένεια χάνει. Η πόλη χάνει. Η οικονομία χάνει. Αλλά κάποιος που πουλά εκατομμύρια πυραύλους δεν έχει το ίδιο πρόβλημα με τον άνθρωπο που βρίσκεται απέναντί τους.

Και εδώ επιστρέφουμε στον Αϊζενχάουερ.

Το στρατιωτικοβιομηχανικό σύμπλεγμα δεν είναι φαντασία. Ήταν ο ίδιος ο Αμερικανός πρόεδρος που προειδοποίησε για τη δύναμή του.

Ούτε χρειάζεται να πιστέψουμε ότι όλοι οι πόλεμοι σχεδιάζονται από μια ενιαία μυστική ομάδα.

Αρκεί να καταλάβουμε κάτι πολύ πιο απλό:

Τα οικονομικά κίνητρα υπάρχουν.

Και όπου υπάρχουν τεράστια οικονομικά κίνητρα, πρέπει να υπάρχει και έλεγχος.

ΤΙ ΜΑΣ ΕΙΠΕ Ο ΤΖΟΥΛΙΑΝ ΑΣΑΝΖ

Ο ιδρυτής των WikiLeaks, Τζούλιαν Ασάνζ, έγινε σύμβολο της αποκάλυψης κρατικών εγγράφων που έδειξαν στο κοινό πράγματα που οι κυβερνήσεις δεν ήθελαν να βλέπει.

Η βασική ιδέα που ανέδειξε είναι σκληρή:

Οι πόλεμοι παρουσιάζονται στο κοινό με τη γλώσσα της ασφάλειας, της δημοκρατίας και της προστασίας. Αλλά πίσω από τις δημόσιες διακηρύξεις υπάρχουν συμφέροντα, μηχανισμοί, χρήματα και εξουσία. Και αυτή είναι η ουσία.

Οι περισσότεροι άνθρωποι στον πλανήτη θέλουν περίπου τα ίδια πράγματα: ειρήνη, σπίτι, φαγητό, οικογένεια, αγάπη, υγεία, ασφάλεια, δουλειά, χρήματα για να ζήσουν, φίλους, διασκέδαση, και μια αξιοπρεπή ζωή.

Ο μέσος Έλληνας δεν ξυπνά το πρωί και σκέφτεται:

«Πώς θα εισβάλω στην Τουρκία;»

Ο μέσος Τούρκος δεν ξυπνά και σκέφτεται:

«Πώς θα σκοτώσω τον Έλληνα;»

Ο μέσος Αμερικανός δεν θέλει να στείλει τον γιο του να πεθάνει στη Μέση Ανατολή.

Ο μέσος Ρώσος δεν θέλει να πεθάνει σε έναν πόλεμο με το ΝΑΤΟ.

Οι λαοί θέλουν να ζήσουν. Οι πόλεμοι χρειάζονται όμως πολιτική νομιμοποίηση. Και αυτή συχνά περνά μέσα από την ενημέρωση.

Αυτό είναι το σημείο που πρέπει να εξετάζουμε:

ΠΟΙΟΣ ΜΑΣ ΛΕΕΙ ΠΟΙΟΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΦΟΒΟΜΑΣΤΕ;

ΠΟΙΟΣ ΜΑΣ ΛΕΕΙ ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΕΧΘΡΟΣ;

ΠΟΙΟΣ ΜΑΣ ΛΕΕΙ ΟΤΙ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΛΛΗ ΕΠΙΛΟΓΗ;

Και μετά:

ΠΟΙΟΣ ΠΛΗΡΩΝΕΤΑΙ ΟΤΑΝ ΑΡΧΙΣΟΥΝ ΝΑ ΠΕΦΤΟΥΝ ΟΙ ΒΟΜΒΕΣ;

Η ΠΑΓΙΔΑ ΤΟΥ ΦΟΒΟΥ

Όταν ένας λαός φοβάται αρκετά, αποδέχεται πράγματα που σε φυσιολογικές συνθήκες δεν θα αποδεχόταν ποτέ. Περισσότερη επιτήρηση. Περισσότερη λογοκρισία. Περισσότερες στρατιωτικές δαπάνες. Περισσότερους περιορισμούς. Περισσότερη εξουσία στο κράτος. Περισσότερη εξάρτηση από «συμμάχους».

Και τελικά:

«Δεν υπάρχει άλλη επιλογή.»

Υπάρχει πάντα επιλογή.

Το πρόβλημα είναι ότι μερικές επιλογές απαιτούν πολιτικούς με σπονδυλική στήλη.

Η ΕΛΛΑΔΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΑΘΕΙ ΝΑ ΛΕΕΙ ΟΧΙ

Δεν λέω να εγκαταλείψουμε όλους τους συμμάχους.

Δεν λέω να γίνουμε εχθροί της Αμερικής.

Δεν λέω να γίνουμε εχθροί της Ευρώπης.

Δεν λέω να γίνουμε ρωσικό προτεκτοράτο.

Δεν λέω να γίνουμε ισραηλινό προτεκτοράτο.

Δεν λέω να εμπιστευτούμε την Τουρκία.

Λέω κάτι πολύ απλούστερο:

ΝΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΕΛΛΑΔΑ.

Να έχουμε δική μας αμυντική βιομηχανία.

Δικά μας drones.

Δικά μας συστήματα ηλεκτρονικού πολέμου.

Δικούς μας αισθητήρες.

Δική μας τεχνητή νοημοσύνη.

Δική μας παραγωγή πυρομαχικών.

Δική μας ενεργειακή ασφάλεια.

Δική μας στρατηγική.

Και κυρίως:

ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΑΠΟΦΑΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΠΟΤΕ ΘΑ ΠΟΛΕΜΗΣΟΥΜΕ.

Γιατί όταν πληρώνεις δισεκατομμύρια για ξένα συστήματα, αλλά δεν μπορείς να παράγεις μόνος σου τα βασικά μέσα άμυνάς σου, δεν έχεις στρατηγική αυτονομία.

Έχεις στρατηγική εξάρτηση.

ΤΟ ΠΙΟ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟ ΠΡΑΓΜΑ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ Η ΕΛΛΑΔΑ

ΝΑ ΘΕΩΡΗΣΕΙ ΟΤΙ «ΟΙ ΣΥΜΜΑΧΟΙ ΘΑ ΜΑΣ ΣΩΣΟΥΝ».

Η Κύπρος είναι η υπενθύμιση.

Το 1974 η Ελλάδα βρέθηκε σε σύγκρουση συμφερόντων μέσα στην ίδια τη δυτική συμμαχία και τελικά αποχώρησε από τη στρατιωτική δομή του ΝΑΤΟ.

Η ιστορία δεν επαναλαμβάνεται μηχανικά.

Αλλά τα μοτίβα επαναλαμβάνονται.

Οι μεγάλες δυνάμεις προστατεύουν πρώτα τα δικά τους συμφέροντα.

Και εμείς πρέπει να κάνουμε το ίδιο.

ΚΑΙ Ο ΝΕΤΑΝΙΑΧΟΥ;

Υπάρχει ακόμη ένα γεγονός που δεν μπορούμε να αγνοήσουμε.

Το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο εξέδωσε στις 21 Νοεμβρίου 2024 ένταλμα σύλληψης για τον Μπενιαμίν Νετανιάχου.

Το ένταλμα αφορά καταγγελλόμενα εγκλήματα πολέμου και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας.

Αυτό δεν είναι απόφαση του ελληνικού Τύπου.

Δεν είναι σύνθημα διαδηλωτών.

Είναι πράξη διεθνούς δικαστικού θεσμού.

Ο ηγέτης του κράτους με το οποίο η Ελλάδα εμβαθύνει τη στρατηγική και στρατιωτική συνεργασία βρίσκεται αντιμέτωπος με ένταλμα σύλληψης του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου.

Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να διακόψουμε κάθε σχέση.

Σημαίνει ότι πρέπει να σταματήσουμε να συμπεριφερόμαστε σαν να μην υπάρχει κανένα πρόβλημα.

ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΕΡΩΤΗΜΑ

Ποιος θα αποφασίσει;

Το Ισραήλ;

Η Τουρκία;

Η Ουάσινγκτον;

Οι Βρυξέλλες;

Το ΝΑΤΟ;

Η Μόσχα;

Ή η Αθήνα;

Γιατί αν η απάντηση είναι όλοι οι άλλοι εκτός από την Αθήνα, τότε έχουμε ήδη χάσει κάτι πολύ πιο σημαντικό από μια μάχη.

Έχουμε χάσει την κυριαρχία μας.

Η ΠΡΟΒΛΕΨΗ ΜΟΥ

Δεν θα κάνω τον προφήτη. Θα κάνω μια στρατηγική πρόβλεψη.

Η πιο επικίνδυνη περίοδος για την Ελλάδα είναι αυτή κατά την οποία θα συμπέσουν ταυτόχρονα:

• μια ισραηλινο-ιρανική ή ευρύτερη μεσανατολική σύγκρουση,
• μια τουρκική επιθετική κίνηση στην Ανατολική Μεσόγειο,
• μια ενεργή σύγκρουση Ρωσίας–ΝΑΤΟ,
• και αυξημένη αμερικανική πίεση για χρήση ελληνικών υποδομών.

Αν αυτά τα τέσσερα πράγματα συμπέσουν, η Ελλάδα θα βρεθεί μπροστά σε μια επιλογή που μπορεί να είναι η σημαντικότερη της μεταπολεμικής ιστορίας της.

Και τότε το ερώτημα δεν θα είναι:

«Ποιος είναι ο φίλος μας;»

Θα είναι:

ΠΟΙΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΟΣ ΜΑΣ;

Και ποιος προσπαθεί να μας πείσει ότι είναι;

ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΟΥ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ

Δεν θέλω η Ελλάδα να γίνει η επόμενη Ουκρανία.

Δεν θέλω να γίνουμε το πεδίο μάχης μιας σύγκρουσης που ξεκίνησε σε ξένα γραφεία.

Δεν θέλω οι Έλληνες νέοι να θυσιαστούν για ξένα γεωπολιτικά σχέδια.

Δεν θέλω να πληρώνουμε δισεκατομμύρια σε ξένες πολεμικές βιομηχανίες και μετά να ανακαλύψουμε ότι δεν έχουμε παραγωγική ικανότητα.

Δεν θέλω η Ελλάδα να είναι εξάρτημα κανενός.

Ούτε της Ουάσινγκτον.

Ούτε των Βρυξελλών.

Ούτε της Μόσχας.

Ούτε της Άγκυρας.

Ούτε της Ιερουσαλήμ.

Θέλω μια Ελλάδα που να μπορεί να συνεργάζεται με όλους και να υποτάσσεται σε κανέναν.

Μια Ελλάδα που να μπορεί να υπερασπιστεί τα σύνορά της χωρίς να περιμένει να της πουλήσει κάποιος άλλος την άμυνά της.

Μια Ελλάδα που να μπορεί να πει:

«Αυτός είναι ο δικός μας πόλεμος. Αυτός δεν είναι.»

Γιατί στο τέλος, οι ηγέτες θα κάνουν δηλώσεις. Οι διπλωμάτες θα κάνουν διαπραγματεύσεις. Οι στρατηγοί θα σχεδιάζουν. Οι εταιρείες θα στέλνουν τιμολόγια. Και οι πολιτικοί θα μιλούν για «συμμαχικές υποχρεώσεις».

Αλλά όταν έρθει η ώρα, άλλος θα κρατά το όπλο. Άλλος θα βρίσκεται στο χαράκωμα. Άλλη μάνα θα περιμένει το τηλέφωνο. Και άλλο παιδί θα μεγαλώσει χωρίς πατέρα.

Πότε θα σταματήσουμε να είμαστε κοπάδια που οδηγούνται στη σφαγή και θα αρχίσουμε να υπερασπίζουμε τη δική μας γενετική γραμμή ενάντια σε αυτούς τους παγκοσμιοποιητές γύπες?

ΓΙ’ ΑΥΤΟ Η ΕΡΩΤΗΣΗ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΕΘΕΙ ΤΩΡΑ.

Όχι όταν αρχίσουν οι σειρήνες.

Όχι όταν αρχίσουν οι επιστρατεύσεις.

Όχι όταν αρχίσουν να πέφτουν οι πύραυλοι.

ΤΩΡΑ.

ΠΟΙΟΥ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΘΑ ΠΟΛΕΜΗΣΕΙ Η ΕΛΛΑΔΑ;

Και ακόμη πιο σημαντικό:

ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΑΠΟΦΑΣΙΣΕΙ;

Σχολιάστε το άρθρο μας

Αναδημοσιεύστε το ΠΑΝΤΑ με ενεργό link της πηγής.

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.  To ιστολόγιο μας δεν υιοθετεί τις απόψεις των αρθρογράφων, ούτε ταυτίζεται με τα θέματα που αναδημοσιεύει από άλλες ενημερωτικές ιστοσελίδες και δεν ευθύνεται για την εγκυρότητα, την αξιοπιστία και το περιεχόμενό τους.

Ακολουθήστε το ellinikiafipnisis.com 

στο Facebook…

στο Twitter

στο Viber

στο Telegram

στο GAB…

κοινοποιήστε το και στους φίλους σας!