Τι ζητάει ο Ερντογάν μέσω του διαλόγου και τι οφείλει να πράξει η Ελλάδα – Η αντίσταση στα τετελεσμένα δεν είναι επιλογή, είναι ιστορική επιταγή επιβίωσης…

Η Σύνοδος Κορυφής του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα ήταν μεθοδευμένη, θεσμική και επικοινωνιακή παγίδα, κομμένη και ραμμένη στα μέτρα της Τουρκίας – Όταν ο αναθεωρητής σε καλεί στο τραπέζι για να «τελειώνετε τη δουλειά», σε καλεί για να υπογράψεις τους όρους του. Το ηθικό καθήκον της χώρας και των σκεπτόμενων ανθρώπων είναι να μην συνηθίσουν την ανάγκη της υποταγής. Η αντίσταση στα τετελεσμένα δεν είναι επιλογή, είναι ιστορική επιταγή επιβίωσης…

Απέναντι στη νέα τάξη πραγμάτων που επιχειρεί να επιβάλει η Ουάσιγκτον και η Άγκυρα, η Ελλάδα και το Ισραήλ έχουν κοινό συμφέρον να αντιδράσουν. Μια «έξυπνη» αμυντική συμφωνία μεταξύ Αθήνας και Τελ Αβίβ μπορεί να αλλάξει ριζικά τους όρους του παιχνιδιού, αρκεί οι αμοιβαίες δεσμεύσεις να οριοθετηθούν αυστηρά πάνω στο «τουρκικό κουτί» και στην Ανατολική Μεσόγειο, ώστε η χώρα να μην παρασυρθεί στις γενικότερες μεσανατολικές συγκρούσεις…

Γράφει ο Βασίλειος Τσάμης

Η πρόσφατη δημόσια πρόσκληση του Ταγίπ Ερντογάν, στην σύνοδο τού ΝΑΤΟ στην Άγκυρα,«ελάτε να μιλήσουμε και ας ολοκληρώσουμε τη δουλειά», δεν αποτελεί μια ειλικρινή κίνηση καλής θέλησης. Πρόκειται για μια προσεκτικά σχεδιασμένη στρατηγική μεθόδευση, η οποία εκδηλώνεται αμέσως μετά τη θεσμική παγίδα που έστησε η Άγκυρα στη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ. Εκεί, αφού εξασφάλισε εκβιαστικά τη φιλοξενία της Συνόδου, επιχείρησε να επιβάλει ένα κλίμα ιστορικού ρεβανσισμού και ψυχολογικής πίεσης, υποδεχόμενη την ελληνική πλευρά υπό τους ήχους του γενιτσαρικού εμβατηρίου «Ceddin Deden».

Στην ίδια Σύνοδο εκτυλίχθηκε και μια εξαιρετικά επικίνδυνη εξέλιξη στο αμερικανικό προσκήνιο.

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, δεν ανακοίνωσε απλώς την πώληση των F-35 στην Τουρκία, έκανε κάτι βαθύτερο.

Μαζί με τον Ερντογάν εξήγησε γιατί η αντίθεση στη συμφωνία αυτή δεν είναι πλέον αυτονόητη για την Ουάσιγκτον, υπολογίζοντας ότι η επαναφορά της Άγκυρας στο εξοπλιστικό πλαίσιο των ΗΠΑ εξυπηρετεί καλύτερα το αμερικανικό συμφέρον.

Αυτή η λογική του Τραμπ αποτελεί ένα μείζον στρατηγικό σφάλμα των ΗΠΑ. Η Τουρκία δεν έχει δείξει την παραμικρή διάθεση να εγκαταλείψει τη Νεοοθωμανική της ατζέντα. Η τεχνητή αναβάθμισή της σε «ισχυρή περιφερειακή δύναμη» από την Ουάσιγκτον διαμορφώνει μια νέα τάξη πραγμάτων, η οποία έρχεται σε ευθεία και εκ των πραγμάτων σύγκρουση με τα συμφέροντα της Ελλάδας και του Ισραήλ – δύο σταθερών και αξιόπιστων συμμάχων των ΗΠΑ στην περιοχή.

Η μέχρι τώρα πορεία των πραγμάτων δείχνει καθαρά τι πραγματικά επιδιώκει ο Τούρκος Πρόεδρος μέσω αυτού του «διαλόγου» σε όλα τα ανοιχτά μέτωπα:

Στο Αιγαίο: Επιδιώκει το πλήρες «γκρίζαρισμα» και μια de facto συνδιαχείριση (καζάν-καζάν). Ζητά την αποστρατιωτικοποίηση των ελληνικών νησιών για να τα αφήσει αμυντικά έκθετα, ενώ επιχειρεί να μετατρέψει το casus belli σε ένα «αόριστο» θέμα που δήθεν δεν γνωρίζει ο λαός του, ζητώντας ουσιαστικά από την Ελλάδα να μην το αναφέρει ώστε να μην αντιδρά.

Στην Ανατολική Μεσόγειο: Θέλει την πλήρη επιβολή του δόγματος της «Γαλάζιας Πατρίδας» και τη νομιμοποίηση του παράνομου Τουρκο-Λιβυκού Μνημονίου, εξαφανίζοντας το δικαίωμα των ελληνικών νησιών (Κρήτη, Ρόδος, Καστελλόριζο) σε Υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ.

Στην Κύπρο: Επιδιώκει την οριστική διχοτόμηση μέσω της λύσης «δύο κρατών», απαιτώντας την εκ των προτέρων αναγνώριση κυριαρχικής ισότητας για το ψευδοκράτος.

Στη Θράκη: Πιέζει συστηματικά για την αναγνώριση «τουρκικής» μειονότητας, παραβιάζοντας τη Συνθήκη της Λωζάνης με σκοπό τη δημιουργία ενός καθεστώτος de facto συνδιοίκησης.

Τι οφείλει να πράξει η Ελλάδα

Απέναντι σε αυτή τη στρατηγική, η Ελλάδα οφείλει να εγκαταλείψει οριστικά την παθητική πολιτική του “Wait and See” (βλέποντας και κάνοντας), την οποία κατήγγειλε ήδη από το 1968 ο Κύπριος δημοσιογράφος Κωστής Χατζηκωστής, προειδοποιώντας ότι η υποχώρηση σήμερα για την αποφυγή μιας χειρότερης ανάγκης αύριο οδηγεί μαθηματικά στην καταστροφή.

Η Αθήνα δεν μπορεί να αντιμετωπτίζει τις τουρκικές μεθοδεύσεις και τη γεωπολιτική χρήση των νατοϊκών δομών ως απλά «τεχνικά ζητήματα» στα οποία πρέπει τυφλά να συναινεί. Το ΝΑΤΟ διοικείται με την αρχή της ομοφωνίας και η ελληνική υπογραφή αποτελεί κορυφαίο πολιτικό όπλο.

Η μόνη καθαρή νομική και στρατηγική απάντηση που κλείνει οριστικά τον δρόμο στον αναθεωρητισμό είναι η άμεση επέκταση των χωρικών υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια, όπως ρητά προβλέπει το Δίκαιο της Θάλασσας. Η κίνηση αυτή αυξάνει την ελληνική κυριαρχία στο Αιγαίο από το 43% στο 71%, εξαφανίζοντας τις «γκρίζες ζώνες» και περιορίζοντας δραματικά την τουρκική υφαλοκρηπίδα.

Ωστόσο, η εφαρμογή αυτού του νόμου δεν είναι μια απλή γραφειοκρατική πράξη, αποτελεί μια απόφαση υψηλής εθνικής ευθύνης.

Για να μην οδηγήσει σε ένα ελεγχόμενο θερμό επεισόδιο όπου οι «Μεγάλοι» θα παρέμβουν για να επιβάλουν αναγκαστικό συμβιβασμό, η Ελλάδα οφείλει να πράξει τα εξής:

1. Απόλυτη Αποτρεπτική Ετοιμότητα: Η στρατιωτική και πολιτική ηγεσία πρέπει να είναι έτοιμη να υποστηρίξει την απόφαση αυτή στο πεδίο την επόμενη κιόλας στιγμή, σπάζοντας στην πράξη το τουρκικό casus belli.

2. Διπλωματική Προετοιμασία: Έξυπνη και έγκαιρη ενημέρωση των συμμάχων, με ταυτόχρονη εγγύηση του δικαιώματος της «αβλαβούς διέλευσης» για τη διεθνή ναυσιπλοΐα, ώστε να απομονωθεί διπλωματικά η Άγκυρα.

Τέλος στον Κατευνασμό: Άσκηση βέτο ή θέσπιση αυστηρών όρων (conditionality) σε κάθε νατοϊκή ή ευρωπαϊκή δομή που επιχειρεί να ξεπλύνει τις τουρκικές διεκδικήσεις.

Η Σύνοδος Κορυφής του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα ήταν μεθοδευμένη, θεσμική και επικοινωνιακή παγίδα, κομμένη και ραμμένη στα μέτρα της Τουρκίας…

Η πρόσφατη Σύνοδος Κορυφής του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα (7-8 Ιουλίου 2026) δεν ήταν απλώς μια διπλωματική συνάντηση, ήταν μια μεθοδευμένη, θεσμική και επικοινωνιακή παγίδα, κομμένη και ραμμένη στα μέτρα της Τουρκίας, στην οποία η Ελλάδα σύρεται πλέον σε επικίνδυνα τετελεσμένα.

Για να κατανοήσουμε το μέγεθος της παγίδας, πρέπει να δούμε το παρασκήνιο. Η Άγκυρα πήρε εκβιαστικά τη φιλοξενία αυτής της Συνόδου, χρησιμοποιώντας ωμά το δικαίωμα της αρνησικυρίας (βέτο) κατά τις διαπραγματεύσεις για τη διεύρυνση της Συμμαχίας με τη Φινλανδία και τη Σουηδία. Καθυστερώντας τη διαδικασία για μήνες, απέσπασε πολιτικά και εξοπλιστικά ανταλλάγματα. Ένα από αυτά ήταν να φέρει τη Συμμαχία στην έδρα της, αποκτώντας τον πλήρη έλεγχο της ατζέντας, του διπλωματικού πρωτοκόλλου και του επικοινωνιακού παιχνιδιού.

Έχοντας στήσει το σκηνικό, ο Ταγίπ Ερντογάν επέλεξε να υποδεχθεί τον Έλληνα Πρωθυπουργό στο Προεδρικό Μέγαρο υπό τους ήχους του οθωμανικού γενιτσαρικού εμβατηρίου “Ceddin Deden”.

Αυτή η κίνηση δεν ήταν μια τυχαία πολιτιστική επιλογή. Ήταν μια καθαρή, εχθρική σημειολογία ιστορικού ρεβανσισμού και ψυχολογικής επιβολής. Μια προσπάθεια να εθιστεί η διεθνής κοινότητα στην εικόνα μιας Ελλάδας που ανέχεται την ταπείνωση, την ώρα που ο Ντόναλντ Τραμπ, από την Άγκυρα, δρομολογούσε την άρση των κυρώσεων CAATSA και άνοιγε ξανά τον δρόμο των F-35 για την Τουρκία.

Το πιο ανησυχητικό, όμως, δεν είναι οι τουρκικές προκλήσεις, αλλά η στάση του εγχώριου συστήματος. Οι πρόσφατες δηλώσεις του Στρατηγού Κωνσταντίνου Φλώρου στον ΑΝΤ1 προκαλούν σοκ. Όταν ένας πρώην Αρχηγός ΓΕΕΘΑ υποβαθμίζει τη λειτουργία και την ενίσχυση των νατοϊκών στρατηγείων στην Τουρκία ως ένα «φυσιολογικό, τεχνικό ζήτημα», υιοθετεί μια επικίνδυνη γραμμή κατευνασμού.

Αυτή η τάση για συμβιβασμό προκειμένου να μην χαθούν κυβερνητικά πόστα ή συμμαχικές ισορροπίες, φέρνει στο μυαλό τα προφητικά λόγια του Κύπριου δημοσιογράφου Κωστή Χατζηκωστή από το μακρινό 1968. Ο Χατζηκωστής ρωτούσε: «Πρέπει ή δεν πρέπει να συνηθίσωμεν με την ανάγκην υποταγής εις τας τουρκικάς θέσεις;» και κατήγγειλε την καταστρεπτική πολιτική του “Wait and See” (βλέποντας και κάνοντας). Προειδοποιούσε ότι η υποχώρηση σήμερα για να αποφευχθεί μια «χειρότερη ανάγκη» αύριο, οδηγεί μαθηματικά στην καταστροφή, διότι κανένας Μεγάλος δεν θα ενδιαφερθεί όταν θα εκπέμπονται οι τελευταίες τραγικές κραυγές.

Η ατζέντα του Άρθρου 5 και ο φόβος της Άγκυρας

Υπάρχει, όμως, και ένα βαθύτερο παρασκήνιο πίσω από την εμμονή της Άγκυρας να φιλοξενήσει αυτή τη Σύνοδο. Η Τουρκία επεδίωξε με πάθος την πανηγυρική επικαιροποίηση και επαναβεβαίωση του Άρθρου 5 περί συλλογικής άμυνας και αλληλεγγύης. Το παράδοξο εδώ είναι ότι η αναθεωρητική Άγκυρα δεν ζήτησε αυτή την εγγύηση επειδή απειλείται από τη Ρωσία, αλλά επειδή στην πραγματικότητα τρέμει το ενδεχόμενο μιας περιφερειακής σύγκρουσης με το Ισραήλ, στο φόντο των ευρύτερων αναφλέξεων στη Μέση Ανατολή. Ο Ερντογάν, αντιλαμβανόμενος τη στρατιωτική υπεροχή και την απρόβλεπτη δυναμική του Τελ Αβίβ, έσπευσε να χρησιμοποιήσει το ΝΑΤΟ ως μια «ομπρέλα προστασίας» για τον εαυτό του.

Και εδώ αναδεικνύεται η απόλυτη ειρωνεία…

Την ώρα που η Τουρκία εργαλειοποιεί το Άρθρο 5 για να οχυρωθεί απέναντι στους δικούς της γεωπολιτικούς φόβους, η Ελλάδα εμφανίζεται έτοιμη να απεμπολήσει τα δικά της θεσμικά όπλα μέσα στη Συμμαχία, υποβαθμίζοντας κρίσιμα ζητήματα σε «τεχνικές ρουτίνες»

Το Στρατηγικό Αντίβαρο: Η Αμοιβαία Αμυντική Συμμαχία με το Ισραήλ

Απέναντι στη νέα τάξη πραγμάτων που επιχειρεί να επιβάλει η Ουάσιγκτον και η Άγκυρα, η Ελλάδα και το Ισραήλ έχουν κοινό συμφέρον να αντιδράσουν. Μια «έξυπνη» αμυντική συμφωνία μεταξύ Αθήνας και Τελ Αβίβ μπορεί να αλλάξει ριζικά τους όρους του παιχνιδιού, αρκεί οι αμοιβαίες δεσμεύσεις να οριοθετηθούν αυστηρά πάνω στο «τουρκικό κουτί» και στην Ανατολική Μεσόγειο, ώστε η χώρα να μην παρασυρθεί στις γενικότερες μεσανατολικές συγκρούσεις.

Η υποχρέωση του Ισραήλ: Κοινή αντιμετώπιση πολεμικών επιχειρήσεων από τρίτη χώρα σε περίπτωση αμυντικού πολέμου της Ελλάδας, εγκλωβίζοντας την Άγκυρα σε έναν εφιαλτικό για εκείνη διμέτωπο αγώνα. Παράλληλα, προβλέπεται κοινή προστασία των ενεργειακών υποδομών και των καλωδίων διασύνδεσης στην Ανατολική Μεσόγειο, ακυρώνοντας de facto το παράνομο Τουρκο-Λιβυκό μνημόνιο.

Η υποχρέωση της Ελλάδας (Γεωγραφικό & Επιχειρησιακό πλαίσιο): Ως αντάλλαγμα για την ισραηλινή αποτροπή, η Ελλάδα αναλαμβάνει την υποχρέωση συνδρομής αποκλειστικά και μόνο σε περίπτωση που το Ισραήλ δεχθεί επίθεση από την Τουρκία.

Όταν ο αναθεωρητής σε καλεί στο τραπέζι για να «τελειώνετε τη δουλειά», σε καλεί για να υπογράψεις τους όρους του. Το ηθικό καθήκον της χώρας και των σκεπτόμενων ανθρώπων είναι να μην συνηθίσουν την ανάγκη της υποταγής. Η αντίσταση στα τετελεσμένα δεν είναι επιλογή, είναι ιστορική επιταγή επιβίωσης.

Σχολιάστε το άρθρο μας

Αναδημοσιεύστε το ΠΑΝΤΑ με ενεργό link της πηγής.

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.  To ιστολόγιο μας δεν υιοθετεί τις απόψεις των αρθρογράφων, ούτε ταυτίζεται με τα θέματα που αναδημοσιεύει από άλλες ενημερωτικές ιστοσελίδες και δεν ευθύνεται για την εγκυρότητα, την αξιοπιστία και το περιεχόμενό τους.

Ακολουθήστε το ellinikiafipnisis.com 

στο Facebook…

στο Twitter

στο Viber

στο Telegram

στο GAB…

κοινοποιήστε το και στους φίλους σας!