Το Drone της Λευκάδας: Όταν ο πόλεμος έπλευσε στο Ιόνιο…

Ας μην κρυβόμαστε πίσω από διπλωματική γλώσσα. Αυτό που συνέβη στη Λευκάδα δεν είναι «περιστατικό». Δεν είναι «παρεξήγηση». Δεν είναι «drone που παρεξέκλινε από την πορεία του». Είναι ξένη στρατιωτική επιχείρηση σε ελληνικά χωρικά ύδατα. Τελεία…

Η Λευκάδα δεν είναι η Οδησσός. Και η Ελλάδα δεν μπορεί να λειτουργεί ως σιωπηρός διάδρομος ενός πολέμου που σταδιακά κατεβαίνει προς τη Μεσόγειο χωρίς καν να το παραδέχεται δημόσια…

Άρθρο του Μιχάλη Χαιρετάκη

Ένα ουκρανικού τύπου magura kamikaze USV με Starlink, στρατιωτική αρχιτεκτονική επικοινωνίας και δυνατότητα εκρηκτικού φορτίου βρέθηκε σε σπηλιά της Λευκάδας. Το ερώτημα δεν είναι πού πήγαινε. Είναι με ποιον λογαριασμό Starlink λειτουργούσε και ποιος το ήξερε

Μέρος Α΄ – Το εύρημα και η γεωγραφία που δεν βγαίνει

Το drone της Λευκάδας δεν είναι ένα περίεργο αντικείμενο που ξέβρασε η θάλασσα. Δεν είναι «τεχνικό συμβάν». Δεν είναι «άγνωστο σκάφος». Και κυρίως δεν είναι μια υπόθεση που μπορεί να θαφτεί πίσω από τη βολική λέξη «διερεύνηση».

Γιατί όταν ένα ουκρανικού τύπου kamikaze USV με δορυφορικές κεραίες, στρατιωτική αρχιτεκτονική επικοινωνίας και δυνατότητα μεταφοράς εκρηκτικού φορτίου βρίσκεται μέσα σε ελληνικά χωρικά ύδατα, το θέμα παύει να είναι τοπικό. Μετατρέπεται σε ερώτημα κυριαρχίας, γεωπολιτικής και επιχειρησιακού ελέγχου της Μεσογείου. Και το πρώτο πράγμα που καταρρέει είναι η ίδια η γεωγραφία.

Τεχνικά Στοιχεία · MAGURA V5 (ή ανάλογου τύπου USV)

Εμβέλεια: ~450 ναυτικά μίλια (800–830 χλμ.), ανάλογα με φορτίο και θαλάσσιες συνθήκες

Ταχύτητα: έως 78 χλμ./ώρα cruise · 42 kn burst

Επικοινωνία: Δύο κεραίες Starlink + Kymeta u8 flat-panel δορυφορικό τερματικό + dual-SIM cellular router (εμβέλεια ~40 χλμ.)

Εκρηκτικά: Δυνατότητα φόρτωσης έως 300 κιλά — το εύρημα Λευκάδας: ~30 κιλά με τρεις πυροκροτητές

Καθοδήγηση: GNSS + αδράνεια + οπτική + τρεις λειτουργικές καταστάσεις: πλήρης τηλεχειρισμός / semi-autonomous waypoints / αυτόματη αυτοκαταστροφή

Κόστος: ~$273.000/μονάδα ·

Χειριστής: HUR (Κύρια Διεύθυνση Πληροφοριών Ουκρανίας)

Τα δημόσια διαθέσιμα τεχνικά χαρακτηριστικά του MAGURA V5 μιλούν για επιχειρησιακή εμβέλεια περίπου 450 ναυτικών μιλίων δηλαδή κοντά στα 800 με 830 χιλιόμετρα, ανάλογα με το φορτίο, τη θάλασσα και το προφίλ πλεύσης.

Η απόσταση όμως από τις ουκρανικές ακτές της Μαύρης Θάλασσας μέχρι τη Λευκάδα υπερβαίνει κατά πολύ αυτό το όριο ξεπερνά τα 1.700 χιλιόμετρα. Με άλλα λόγια, η απευθείας διαδρομή δεν «βγαίνει» με τα γνωστά χαρακτηριστικά του συστήματος.Αυτό δεν σημαίνει ότι γνωρίζουμε από πού ξεκίνησε. Σημαίνει όμως ότι το drone δεν έφτασε μόνο του εκεί από την Οδησσό σαν χαμένο jet ski. Για να βρεθεί στο Ιόνιο απαιτείται επιχειρησιακή αλυσίδα: ενδιάμεση μεταφορά, πιθανή καθέλκυση από άλλο πλοίο, πλατφόρμα υποστήριξης, τροποποιημένη έκδοση μεγαλύτερης αυτονομίας ή εμπλοκή τρίτου φορέα που ανέλαβε μέρος της διαδρομής.

Ορισμένα δημοσιεύματα ανέφεραν ως πιθανή ενδιάμεση βάση τη Λιβύη, όπου η Ουκρανία έχει επιχειρήσει κατά ρωσικών τάνκερ. Το σενάριο αυτό αποκλείεται μαθηματικά: η ναυτική απόσταση από τις λιβυκές ακτές μέχρι το Ακρωτήριο Δουκάτο υπερβαίνει τα 1.000 ναυτικά μίλια σχεδόν διπλάσια από την επιχειρησιακή εμβέλεια του MAGURA. Η ενδιάμεση βάση, εφόσον υπάρχει, βρίσκεται αναγκαστικά πολύ πιο κοντά στο Ιόνιο.Χωρικά Ύδατα Όχι Διεθνή

Έχει κυκλοφορήσει η εκδοχή ότι το drone βρέθηκε σε «διεθνή ύδατα» και απλώς παρασύρθηκε. Αυτός ο ισχυρισμός καταρρίπτεται από τις μαρτυρίες των ίδιων των ψαράδων που το περισύλλεξαν: το εντόπισαν μέσα σε θαλάσσια σπηλιά κοντά στο Ακρωτήριο Δουκάτο, στη νοτιοδυτική ακτή της Λευκάδας. Δεν πλανιόταν σε ανοιχτά νερά ήταν αγκυροβολημένο στη σπηλιά, με τον κινητήρα ακόμη σε λειτουργία. Το Ακρωτήριο Δουκάτο ανήκει αδιαμφισβήτητα στα ελληνικά χωρικά ύδατα. Το εύρημα δεν επιδέχεται αμφισβήτηση ως προς τον τόπο.Και αυτό είναι το σημείο που η υπόθεση σταματά να είναι «drone story» και γίνεται story δικτύου.

Διότι ένα τέτοιο σύστημα δεν λειτουργεί μόνο με μπαταρία και GPS. Χρειάζεται command-and-control, telemetry, δορυφορική επικοινωνία, συγχρονισμό δεδομένων και επιχειρησιακή παρακολούθηση. Κάποιος πρέπει να το βλέπει. Κάποιος πρέπει να το ελέγχει. Κάποιος πρέπει να το υποστηρίζει.Η ελληνική εγκληματολογική ανάλυση ήδη εντόπισε σειριακούς αριθμούς σε πολλαπλά εσωτερικά συστήματα και ψηφιακά «αποτυπώματα» στο λογισμικό.

Το drone υποστήριζε τρεις επιχειρησιακές καταστάσεις: πλήρη τηλεχειρισμό, ημιαυτόνομη πλοήγηση και αυτόματη αυτοκαταστροφή σε απώλεια σήματος. Το ότι δεν εξερράγη σημαίνει ακριβώς αυτό: δεν υπήρχε απώλεια σήματος.

Μέρος Β΄ – Το Starlink. Ερώτημα: κάποιος έδωσε επιχειρησιακή πρόσβαση εκεί. Ποιος;

Και εκεί εμφανίζεται το πιο βαρύ ερώτημα όλης της υπόθεσης αυτό που η δημόσια συζήτηση αποφεύγει σχεδόν νευρικά, λες και όλοι καταλαβαίνουν ότι εκεί βρίσκεται ο πραγματικός πυρήνας: Με ποιον ακριβώς λογαριασμό Starlink λειτουργούσε αυτό το σύστημα μέσα στα ελληνικά χωρικά ύδατα;

Το κεντρικό ερώτημα που κανείς δεν διατυπώνει δημόσια. Η Starlink δεν είναι CB,VHF, 5G ή Wi-Fi . Δεν είναι «ανοίγω και πιάνει παντού». Η ίδια η αρχιτεκτονική χρήσης στην ουκρανική σύγκρουση βασίζεται σε γεωγραφικούς περιορισμούς, geofencing, whitelisting τερματικών και ελεγχόμενες ζώνες λειτουργίας.

Η SpaceX εφαρμόζει ρητό περιορισμό θαλάσσιας χρήσης σε κινούμενες πλατφόρμες. Τον Φεβρουάριο 2026 επέβαλε αυστηρότερους whitelist ελέγχους, απενεργοποιώντας μη εξουσιοδοτημένα τερματικά. Υπάρχουν εμπορικά roaming plans, maritime plans, military priority επίπεδα, εξαιρέσεις και πολιτικές ενεργοποίησης.

Starlink: Τι Ισχύει για Ουκρανία

Εξουσιοδοτημένη ζώνη: Ουκρανία εντός συνόρων 1991 + κατεχόμενα εδάφη

Θαλάσσια χρήση: Ρητά περιορισμένη — τερματικό σε σκάφος «απλώς σταματά να λειτουργεί»

Speed limit: Αποκλεισμός σε ταχύτητες άνω των ~40 χλμ./ώρα (εκτός whitelist)

Whitelist (2026): Κάθε τερματικό καταχωρημένο σε ταξιαρχία ΕΔ Ουκρανίας — μόνο τότε εξαιρείται

Χρηματοδότηση: Αμερικανικό Υπουργείο Άμυνας (από Ιούνιο 2023) + Πολωνία (~€42 εκατ./έτος)Άρα το ερώτημα δεν είναι αν υπάρχει δορυφορική κάλυψη στο Ιόνιο. Προφανώς υπάρχει.

Το ερώτημα είναι ποιος έδωσε επιχειρησιακή πρόσβαση εκεί.

Τα πιθανά σενάρια και τι σημαίνει το καθένα

Κάθε πιθανή απάντηση δημιουργεί μεγαλύτερο γεωπολιτικό πρόβλημα από το ίδιο το drone.

Εμπορικό roaming plan τρίτης χώρας: Παράκαμψη των γεωγραφικών περιορισμών μέσω ευρωπαϊκού ή άλλου λογαριασμού τεχνικά νόμιμο για τη SpaceX, αλλά παραβίαση όρων χρήσης και πιθανώς διεθνούς δικαίου.

Maritime priority plan: Εμπορικό πλάνο θαλάσσιας κάλυψης ανοιχτό στη διεθνή αγορά, χωρίς γεωγραφικό περιορισμό, άρα νόμιμο αλλά αδιαφανές.

Proxy λογαριασμός φιλικού κράτους ή NGO: Δίκτυο «εθελοντών» ή κρατικών φορέων που παρέχουν συνδεσιμότητα εκτός ουκρανικής επικράτειας αδιαφανές και ανεξέλεγκτο.

Στρατιωτική εξαίρεση με έγκριση ΗΠΑ/SpaceX: Αν η Ουάσινγκτον γνώριζε, τότε επιχειρήσεις MAGURA στη Μεσόγειο διεξάγονται με αμερικανική κάλυψη χωρίς ενημέρωση της Αθήνας.

Whitelisted terminal εκτός θεάτρου: Καταχωρημένο σε ταξιαρχία αλλά επιχειρησιακά ενεργό πολύ εκτός εξουσιοδοτημένης ζώνης κενό στο σύστημα whitelist.

Το Χειρότερο Σενάριο: Αν δεν είναι Ουκρανικό

Αξίζει να τεθεί ρητά: αν η έρευνα αποδείξει ότι το drone δεν ανήκει στις ουκρανικές ΕΔ — ότι δηλαδή πρόκειται για σύστημα τρίτης χώρας, μη κρατικού φορέα ή αγνώστου κατασκευαστή — τότε η κατάσταση είναι πολύ. πολύ σοβαρότερη.

Θα σήμαινε ότι υπάρχει άγνωστος φορέας με πρόσβαση σε στρατιωτικής τεχνολογίας USV, ικανό να μεταφέρει εκρηκτικά, που επιχειρεί ήδη στο κέντρο της Μεσογείου σε ελληνικά χωρικά ύδατα, σε απόσταση αναπνοής από τουριστικές ακτές.

Αν αυτό ακούγεται σαν σενάριο ταινίας, η σπηλιά στο Ακρωτήριο Δουκάτο αποδεικνύει ότι δεν είναι.Αν ένα οπλισμένο ή δυνητικά οπλισμένο σύστημα μπορεί να επιχειρεί στη Μεσόγειο, εκατοντάδες μίλια εκτός του θεωρητικού πολεμικού μετώπου, με ενεργή δορυφορική υποστήριξη και χωρίς δημόσια ενημέρωση της Αθήνας, τότε η Ελλάδα βρίσκεται ήδη μέσα σε μια νέα πραγματικότητα που ακόμη προσποιείται ότι δεν βλέπει.

Μέρος Γ΄ – Η ελληνική αντίδραση και η διπλή αντίφαση

Δύο ορισμοί κυριαρχίας: Ένας για αντιπάλους, ενας για Συμμάχους

Αν το ίδιο ακριβώς περιστατικό αφορούσε ρωσικό drone, η πολιτική και μιντιακή έκρηξη θα ήταν στιγμιαία. Θα μιλούσαμε για «υβριδική απειλή», «παραβίαση κυριαρχίας», «ρωσική επιθετικότητα», «ενεργοποίηση συμμαχικών μηχανισμών».

Τώρα όμως επικρατεί μια παράξενη αμηχανία, μια προσπάθεια να παρουσιαστεί το θέμα σαν τεχνική λεπτομέρεια που καλύτερα να μην πολυσυζητηθεί.Αλλά τα κράτη δεν μπορούν να λειτουργούν με δύο ορισμούς κυριαρχίας: έναν για τους αντιπάλους και έναν για τους συμμάχους.

Η ουσία παραμένει ίδια: ένα στρατιωτικού τύπου drone εισήλθε σε ελληνικά χωρικά ύδατα χωρίς προηγούμενη δημόσια γνωστοποίηση ή συναίνεση.

Το ακόμη πιο ειρωνικό: η Ελλάδα συζητά συμπαραγωγή MAGURA με την Ουκρανία την ίδια στιγμή που ένα αντίστοιχο σύστημα βρίσκεται στο Ιόνιο χωρίς κανείς να ξέρει ακριβώς πώς έφτασε εκεί.

Τον Νοέμβριο 2025, Ελλάδα και Ουκρανία υπέγραψαν μνημόνιο για παραγωγή MAGURA σε ελληνικά ναυπηγεία. Λίγες μέρες πριν το εύρημα της Λευκάδας, διέρρευσε ότι οι διαπραγματεύσεις έχουν «παγώσει» επειδή η ουκρανική πλευρά απαίτησε ρήτρα που απαγορεύει τη χρήση των drones εναντίον της Τουρκίας.

Η Ελλάδα αρνήθηκε, ορθώς, ως περιορισμό εθνικής κυριαρχίας. Η ειρωνεία είναι οτι αν είναι ουκρανικό, η Ουκρανία θέλει να ελέγχει πώς η Ελλάδα θα χρησιμοποιεί τα drones που θα παράγει στα ελληνικά ναυπηγεία, αλλά την ίδια στιγμή εκτελεί επιχειρήσεις MAGURA σε ελληνικά χωρικά ύδατα χωρίς να ρωτήσει κανέναν. Δύο ακόμα ερωτήματα είναι για ποιό ακριβώς λόγω επέλεξε η Ουκρανία την Ελλάδα για συμπαραγωγή των USV και όχι την Τουρκία; Που και πως θα γίνεται η παράδοσή τους;

Μέρος Δ΄ – Η Μεσόγειος ως νέο πεδίο μάχης

Η αργή επέκταση του πολέμου προς Νότο

Και κάπου εδώ η ιστορία ξεφεύγει από τα drones και αγγίζει κάτι βαθύτερο: την αργή μετατροπή της Μεσογείου σε επεκτεινόμενο πεδίο του πολέμου της Ουκρανίας. Τα τελευταία δύο χρόνια, ουκρανικές επιχειρήσεις εναντίον ρωσικών συμφερόντων έχουν επεκταθεί πολύ πέρα από τη Μαύρη Θάλασσα. Τον Δεκέμβριο 2025, το Κίεβο παραδέχτηκε επίθεση drone εναντίον του τάνκερ Qendil βόρεια της Λιβύης. Τον Μάρτιο 2026, το LNG φορτηγό Arctic Metagaz δέχθηκε επίθεση στην ίδια περιοχή.

Αυτές οι επιχειρήσεις αποδεικνύουν τη βούληση και ικανότητα επέκτασης ακόμη κι αν η Λιβύη δεν μπορεί να χρησιμεύσει ως βάση εκτόξευσης για το Ιόνιο λόγω απόστασης. Η λογική της επέκτασης είναι υπαρκτή· ο τόπος εκτόξευσης παραμένει άγνωστος και εγγύτερος.

Και μέσα σε αυτές τις ίδιες θαλάσσιες αρτηρίες κινείται η ελληνική ναυτιλία, η μεγαλύτερη εμπορική ναυτιλία του πλανήτη, με στόλο που αντιπροσωπεύει το 20% της παγκόσμιας χωρητικότητας.

Άρα η Ελλάδα δεν είναι «ουδέτερος παρατηρητής» αυτής της ιστορίας. Είναι χώρα με τεράστια οικονομική, ναυτιλιακή και γεωπολιτική έκθεση στη σταθερότητα της Μεσογείου. Και το πιο επικίνδυνο σημείο δεν είναι ότι βρέθηκε ένα drone αλλά ότι η χώρα μοιάζει να μην έχει ακόμη αποφασίσει αν θα αντιμετωπίσει το περιστατικό ως σοβαρό στρατηγικό γεγονός ή ως άβολη λεπτομέρεια που πρέπει να περάσει γρήγορα από τον κύκλο ειδήσεων.

Μέρος Ε΄ – Πώς έφτασε εκεί; Οι δύο διαδρομές. Θαλάσσια ή Χερσαία; Και οι δύο απαντήσεις τρομάζουν

Αφού η απευθείας θαλάσσια διαδρομή αποκλείεται λόγω εμβέλειας, και η Λιβύη αποκλείεται λόγω απόστασης, απομένουν δύο μόνο λογικές εξηγήσεις για το πώς ένα οπλισμένο USV κατέληξε σε σπηλιά της Λευκάδας.

Και οι δύο είναι εξίσου ανησυχητικές, απλώς για διαφορετικούς λόγους.

Σενάριο Α — Θαλάσσια μεταφορά: Το ξέφραγο αμπέλι. Κάποιο πλοίο το μετέφερε και το καθέλκυσε κοντά στις ακτές της Λευκάδας.

Τι σημαίνει: Η ελληνική ακτογραμμή , χιλιάδες χιλιόμετρα νησιών, κόλπων, σπηλιών , είναι ανοιχτή σε οποιονδήποτε θέλει να αποθέσει στρατιωτικό υλικό χωρίς να τον δει κανείς

Ποιος το έκανε: Φιλικό ή ουδέτερο εμπορικό σκάφος, αλιευτικό, σκάφος αναψυχής , κανένας δεν ελέγχεται συστηματικά

Προβοκάτσια: Αν το ίδιο δίκτυο μπορεί να αποθέσει drone με εκρηκτικά σε ελληνικά χωρικά ύδατα, μπορεί εξίσου εύκολα να το κατευθύνει εναντίον ελληνικού ή τουρκικού στόχου και να αποδώσει την ευθύνη αλλού. Η λέξη «προβοκάτσια» δεν είναι θεωρία συνωμοσίας , είναι το αυτονόητο επιχειρησιακό συμπέρασμα

Η έκταση του προβλήματος: Αν συνέβη μία φορά, ίσως έχει συμβεί και άλλες. Απλώς δεν το βρήκαν ψαράδες.

Σενάριο Β — Χερσαία είσοδος: Μέσα από τα σύνορα

Το drone εισήλθε στην Ελλάδα μέσω οδικού ή σιδηροδρομικού δικτύου και μεταφέρθηκε στη Λευκάδα χερσαίως.

Τι σημαίνει: Ένα στρατιωτικό σύστημα με εκρηκτικά διέσχισε ελληνικά σύνορα, εθνικό οδικό ή σιδηροδρομικό δίκτυο, πέρασε από πόλεις και οικισμούς και κατέληξε στη Λευκάδα χωρίς να εντοπιστεί από καμία υπηρεσία

Η γέφυρα της Λευκάδας: Το νησί συνδέεται με την ηπειρωτική Ελλάδα μέσω κινητής γέφυρας. Αν το drone διέσχισε τη γέφυρα με όχημα, πέρασε από σημείο που θεωρητικά ελέγχεται. Θεωρητικά.

Αν γινόταν έκρηξη στη διαδρομή: Σε αυτοκινητόδρομο, σε λιμάνι, στη γέφυρα η Ελλάδα θα αντιμετώπιζε τρομοκρατική επίθεση στο εσωτερικό της χωρίς να γνωρίζει καν ότι το υλικό ήταν εδώ.

Η υπηρεσιακή αδυναμία: Κανένας τελωνειακός, κανένας συνοριοφύλακας, κανένα σαρωτικό σύστημα δεν εντόπισε φορτίο εκρηκτικών σε κάποιο από τα εκατοντάδες οχήματα που διασχίζουν τα ελληνικά σύνορα καθημερινά

Και στις δύο περιπτώσεις, ένα συμπέρασμα είναι αναπόφευκτο: η Ελλάδα δεν ξέρει τι κυκλοφορεί στα εδάφη και στα ύδατά της.

Θα μάθουμε ποτέ την αλήθεια;

Εδώ έρχεται το πιο δύσκολο ερώτημα, όχι γεωπολιτικό, αλλά ελληνικά εσωτερικό.

Αν το drone είχε εκραγεί στη διαδρομή, στη γέφυρα, στο λιμάνι, στην παραλία , ποια εξήγηση θα δινόταν; Ποιος θα αναλάμβανε ευθύνη; Και τι θα έλεγαν οι αρχές στο κοινό; ¨Οτι ήταν ένα ουκρανικό drone;

Η ερώτηση δεν είναι ρητορική. Η ελληνική δημόσια διοίκηση έχει αποδεδειγμένα μακρά παράδοση στη διαχείριση «αναπάντητων ερωτημάτων» μέσω θεσμικής σιωπής, γραφειοκρατικής αναβολής και όταν τελικά κάποιος ρωτήσει , μέσω τεχνικών εξηγήσεων που δεν απευθύνονται σε κανέναν. Ναυάγια χωρίς υπεύθυνους. Πυρκαγιές χωρίς δικαστικές καταδίκες. Δυστυχήματα χωρίς πολιτική λογοδοσία.

Αν το drone της Λευκάδας μέσα σε conteiner ή στην ακτή είχε εκραγεί και σκοτώσει ψαράδες, τουρίστες ή κατοίκους , θα μαθαίναμε ποτέ τι πραγματικά συνέβη; Ή θα μιλούσαμε και πάλι για «έλαια σιλικόνης» και για ακτινίδια και μπύρες; Για «τεχνικό πρόβλημα»; Για «τυχαίο εύρημα»; Για «συνεχιζόμενη έρευνα» που δεν θα καταλήξει ποτέ σε δημόσιο πόρισμα;

Το γεγονός ότι το drone βρέθηκε άθικτο και ότι η έρευνα τώρα διεξάγεται είναι η μόνη ευκαιρία για διαφάνεια. Αν και αυτή χαθεί στη σιωπή των «υπό διερεύνηση», τότε το πρόβλημα δεν είναι το drone. Είναι το κράτος.

Γνώμη:

Ας μην κρυβόμαστε πίσω από διπλωματική γλώσσα. Αυτό που συνέβη στη Λευκάδα δεν είναι «περιστατικό». Δεν είναι «παρεξήγηση». Δεν είναι «drone που παρεξέκλινε από την πορεία του». Είναι ξένη στρατιωτική επιχείρηση σε ελληνικά χωρικά ύδατα. Τελεία.

Ένα oπλισμένο kamikaze με εκρηκτικά και ενεργό Starlink βρέθηκε σε σπηλιά της Λευκάδας από ψαράδες όχι από το Πολεμικό Ναυτικό, όχι από ραντάρ, όχι από δορυφορική παρακολούθηση.

Από ψαράδες. Αυτό καθαυτό λέει πάρα πολλά για την κατάσταση της ελληνικής ναυτικής επιτήρησης στο Ιόνιο.

Αλλά το μεγαλύτερο ερώτημα παραμένει αναπάντητο και αδιερεύνητο δημόσια: με ποιον λογαριασμό Starlink λειτουργούσε αυτό το drone;

Γιατί οι κανόνες είναι σαφείς τα ουκρανικά Starlink λειτουργούν εντός Ουκρανίας και στα κατεχόμενα εδάφη. Η Ελλάδα δεν ανήκει σε καμία από αυτές τις κατηγορίες. Άρα κάποιος είτε αγόρασε εμπορικό πλάνο roaming από τρίτη χώρα, είτε έχει ειδική στρατιωτική εξαίρεση από τη SpaceX ή το Πεντάγωνο, είτε λαμβάνει υπηρεσία μέσω proxy δικτύου έδωσε επιχειρησιακή πρόσβαση στο Ιόνιο.

Σε όλες τις περιπτώσεις, η Αθήνα δεν γνώριζε τίποτα. Και αν κάποιος στη Βουλή, στο ΥΠΕΘΑ ή στο ΓΕΝ δεν εγείρει αυτό το ερώτημα δημόσια, με ονοματεπώνυμο και στα πρακτικά, τότε έχουμε πρόβλημα πολύ βαθύτερο από ένα drone.

Η Ελλάδα έδωσε τεράστια πολιτική, διπλωματική και υλική υποστήριξη στην Ουκρανία με μηδενικά ανταλλάγματα. Αλλά η αλληλεγγύη δεν σημαίνει συνενοχή. Δεν σημαίνει ότι η ελληνική κυριαρχία είναι διαθέσιμη ως τακτικό βάθος για επιχειρήσεις που δεν μας αφορούν ή μας αφορούν πάρα πολύ, γιατί τα ελληνικά τάνκερ και bulk carriers πλέουν στις ίδιες θαλάσσιες οδούς που μπαίνουν τώρα τα MAGURA.

Η Ουκρανία ζητά από την Ελλάδα να μην χρησιμοποιεί τα κοινώς παραγόμενα drones εναντίον της Τουρκίας. Ορθό αίτημα. Αλλά αντίστοιχα: η Ελλάδα έχει κάθε δικαίωμα και υποχρέωση απέναντι στους πολίτες της να ζητήσει να μην επιχειρούν ουκρανικά drone στα ελληνικά χωρικά ύδατα χωρίς εκ των προτέρων γνώση και συναίνεση της ελληνικής κυβέρνησης.

Αν αυτό ακούγεται «σκληρό» προς την Ουκρανία, ε τότε ας ξαναδιαβάσει κανείς τι σημαίνει εθνική κυριαρχία. Δεν έχει εξαιρέσεις ανάλογα με το πόσο συμπαθής είναι ο παραβάτης. Γιατί το Ιόνιο δεν είναι η Μαύρη Θάλασσα.

Η Λευκάδα δεν είναι η Οδησσός.

Και η Ελλάδα δεν μπορεί να λειτουργεί ως σιωπηρός διάδρομος ενός πολέμου που σταδιακά κατεβαίνει προς τη Μεσόγειο χωρίς καν να το παραδέχεται δημόσια.

Σχολιάστε το άρθρο μας

Αναδημοσιεύστε το ΠΑΝΤΑ με ενεργό link της πηγής.

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου.  To ιστολόγιο μας δεν υιοθετεί τις απόψεις των αρθρογράφων, ούτε ταυτίζεται με τα θέματα που αναδημοσιεύει από άλλες ενημερωτικές ιστοσελίδες και δεν ευθύνεται για την εγκυρότητα, την αξιοπιστία και το περιεχόμενό τους.

Ακολουθήστε το ellinikiafipnisis.com 

στο Facebook…

στο Twitter

στο Viber

στο Telegram

στο GAB…

κοινοποιήστε το και στους φίλους σας!