Πρόσθεσε το ellinikiafipnisis στις αγαπημένες σου πηγές ενημέρωσης
Οι πιο πιστοί υπηρέτες μιας πολιτικής που για χρόνια μας έλεγε ότι το εθνικό κράτος είναι περίπου ξεπερασμένο, ότι τα σύνορα αποτελούν ένα ενοχλητικό κατάλοιπο του παρελθόντος και ότι οι αγορές θα λύσουν περίπου όλα τα προβλήματα, ανακαλύπτουν τον πατριωτισμό όταν αισθάνονται τον κίνδυνο να πλησιάζει. Αν θέλεις έναν λαό έτοιμο να υπερασπιστεί την πατρίδα του στον πόλεμο, πρέπει πρώτα να του δώσεις μια πατρίδα που τον υπερασπίζεται στην ειρήνη. Τα υπόλοιπα είναι σημαίες ευκαιρίας. Και αυτές, μόλις κοπάσει ο άνεμος, πέφτουν…
Πού ήταν η «εθνική ενότητα» όταν μια οικογένεια έχανε το σπίτι της; Πού ήταν όταν ένας νέος Έλληνας έφευγε στη Γερμανία, στην Ολλανδία ή στην Αυστραλία επειδή στη χώρα που τον μεγάλωσε δεν έβρισκε μέλλον; Πού ήταν όταν η παραγωγική βάση της χώρας συρρικνωνόταν; Πού ήταν όταν ο πολίτης μετατρεπόταν όλο και περισσότερο σε έναν αριθμό φορολογικού μητρώου που υπάρχει για να πληρώνει φόρους, λογαριασμούς, προμήθειες, τέλη και τόκους; Πού ήταν ο πατριωτισμός όταν έπρεπε να αποφασίσουμε αν προηγείται ο άνθρωπος ή ο οικονομικός δείκτης; Και γιατί θυμόμαστε ξαφνικά ότι αυτός ο άνθρωπος είναι Έλληνας μόνο όταν ενδέχεται να χρειαστεί να φορέσει στολή παραλλαγής;
Άρθρο του Μιχάλη Χαιρετάκη
Το προηγούμενο άρθρο μου δεν ήταν κατά του πατριωτισμού αλλά κατά της καπηλείας του.
Η μεγάλη πλειοψηφία όσων το διάβασαν κατάλαβε τι ακριβώς ήθελα να πω.
Υπήρξαν όμως και αντιδράσεις.
Και, διαβάζοντάς τες, θα έλεγα ότι οι περισσότεροι διαφωνούντες χωρίζονται σε δύο πολύ διαφορετικές κατηγορίες.
Η πρώτη είναι κυρίως άνθρωποι μεγαλύτερης ηλικίας.
Άνθρωποι που μεγάλωσαν μαθαίνοντας ότι η λέξη πατρίδα δεν είναι βρισιά.
Ότι σημαίνει τον τόπο σου, τους ανθρώπους σου, τη γλώσσα σου, τις αναμνήσεις σου, το σπίτι σου, τον γείτονά σου, τον άνθρωπο που θα σταθεί δίπλα σου όταν τα πράγματα δυσκολέψουν.
Αυτούς μπορώ να τους καταλάβω ακόμη και όταν διαφωνούν με το άρθρο, (γιατί παρά τα όσα έχουν αλλάξει αγαπώ ακόμα την πατρίδα μου)
Γιατί πολλές φορές δεν υπερασπίζονται το σημερινό ελληνικό κράτος.
Υπερασπίζονται την Ελλάδα που θυμούνται, την Ελλάδα που θυμάμαι και εγώ.
Την Ελλάδα που τους έμαθαν να αγαπούν.
Ένα τιμημένο παρελθόν, ανθρώπους που θυσιάστηκαν, οικογένειες που πέρασαν πολέμους, κατοχές και φτώχεια και μια ιδέα πατρίδας η οποία δυστυχώς τις τελευταίες δεκαετίες προδόθηκε πολλές φορές από εκείνους που την επικαλούνται περισσότερο.
Και υπάρχει η δεύτερη κατηγορία.
Οι χορτάτοι.
Οι βολεμένοι.
Οι κομματολάγνοι.
Εκείνοι που ξαφνικά ανακάλυψαν τον πατριωτισμό επειδή άρχισαν να έρχονται άσχημα μαντάτα.
Και αυτή η κατηγορία είναι πολύ πιο ενδιαφέρουσα.
Γιατί είναι οι ίδιοι άνθρωποι που για χρόνια αντιμετώπιζαν περίπου ως ύποπτο όποιον μιλούσε για πατρίδα, εθνική κυριαρχία, σύνορα, δημογραφικό, εθνική παραγωγή ή οικονομική ανεξαρτησία.
Και ξαφνικά σήμερα φωνάζουν:
«Η πατρίδα κινδυνεύει!»
Ποια πατρίδα;
Αυτή που μέχρι χθες θεωρούσατε παρωχημένη έννοια;
Η ΕΠΙΛΕΚΤΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΕΥΘΥΝΗ
Ας μιλήσουμε και για έναν μεγάλο ελληνικό πολιτικό υποκριτισμό.
Μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα από τον Γιώργο Ρουπακιά ξεκίνησε μια τεράστια πολιτική, κοινωνική και δικαστική διαδικασία γύρω από τη Χρυσή Αυγή.
Η Δικαιοσύνη τελικά έκρινε συγκεκριμένα στελέχη της ένοχα για διεύθυνση ή ένταξη σε εγκληματική οργάνωση, απόφαση που επιβεβαιώθηκε και σε δεύτερο βαθμό το 2026. Αυτό αποτελεί συγκεκριμένη δικαστική κρίση, ιστορικό γεγονός και δεν αμφισβητείται για να τεθεί το ερώτημα που ακολουθεί.
Γιατί άλλο πράγμα είναι η ατομική ποινική ευθύνη και άλλο πράγμα η ιδέα ότι κάθε στέλεχος, κάθε ψηφοφόρος, κάθε απλός υποστηρικτής ή κάθε άνθρωπος που βρέθηκε πολιτικά κοντά σε έναν χώρο κληρονομεί αυτομάτως την ενοχή των εγκλημάτων άλλων.
Εκεί αρχίζει η συλλογική ευθύνη.
Και εγώ τη συλλογική ευθύνη δεν την αποδέχομαι.
Ούτε για τη Χρυσή Αυγή.
Ούτε για τη Νέα Δημοκρατία.
Ούτε για το ΚΚΕ.
Ούτε για κανένα κόμμα.
Ούτε για κανέναν λαό.
Και εδώ ακριβώς αρχίζει η υποκρισία.
Γιατί στις 8 Ιανουαρίου 1991 δολοφονήθηκε στην Πάτρα ο καθηγητής Νίκος Τεμπονέρας.
Ο άνθρωπος που καταδικάστηκε για τη δολοφονία, ο Γιάννης Καλαμπόκας, δεν ήταν ένας άγνωστος περαστικός που κάποτε ψήφισε Νέα Δημοκρατία.
Ήταν πρόεδρος της τοπικής ΟΝΝΕΔ Πάτρας και δημοτικός σύμβουλος.
Και εκείνη η εποχή δεν εμφανίστηκε από το πουθενά.
Η ιστορία της ΟΝΝΕΔ της δεκαετίας του ’80 περιλαμβάνει τις περίφημες σκληρές παρακρατικές ομάδες «Κένταυροι» και «Ρέιντζερς», οι οποίες έχουν καταγραφεί ακόμη και από μέσα του κεντροδεξιού και αστικού Τύπου ως ομάδες που πρωταγωνίστησαν σε βίαιες συγκρούσεις και επεισόδια. ¨Οποιος δεν γνωρίζει και θέλει, μπορεί να διαβάσει στο διαδίκτυο ιστορικά γεγονότα αυτής της περιόδου.
Ρωτώ λοιπόν κάτι εξαιρετικά απλό:
Αν η δολοφονία ενός ανθρώπου από στέλεχος ενός πολιτικού χώρου αρκεί για να φορτώσουμε πολιτική και ηθική ενοχή σε όλους όσοι βρίσκονται γύρω από αυτόν τον χώρο, τότε γιατί η ίδια αρχή δεν εφαρμόστηκε το 1991;
Γιατί δεν ειπώθηκε τότε:
«Ένας πρόεδρος τοπικής ΟΝΝΕΔ και δημοτικός σύμβουλος δολοφόνησε έναν καθηγητή, επομένως ολόκληρη η Νέα Δημοκρατία είναι υπεύθυνη»;
Και πολύ σωστά δεν ειπώθηκε.
Γιατί θα ήταν παράλογο.
Θα ήταν άδικο.
Θα ήταν η εφαρμογή της συλλογικής ενοχής.
Το πρόβλημα λοιπόν δεν είναι ότι δεν διαλύθηκε τότε η Νέα Δημοκρατία.
Το πρόβλημα είναι ότι η αρχή της συλλογικής ευθύνης γίνεται ξαφνικά αποδεκτή όταν εφαρμόζεται στους πολιτικούς μας αντιπάλους.
Και απορρίπτεται όταν φτάσει στη δική μας πόρτα.
Η συλλογική τιμωρία δεν είναι δημοκρατική αρχή.
Οι ναζιστικές δυνάμεις Κατοχής στην ίδια την Ελλάδα χρησιμοποίησαν συστηματικά αντίποινα και συλλογικές ποινές εναντίον αμάχων για πράξεις άλλων, ακριβώς για να τρομοκρατήσουν ολόκληρες κοινότητες.
Δεν συγκρίνω φυσικά ποινές και ιστορικές περιστάσεις.
Μιλάω για την αρχή:
Ο άνθρωπος πρέπει να ευθύνεται γι’ αυτό που έκανε ο ίδιος.
Όχι για ό,τι έκανε κάποιος που κάποτε στεκόταν στην ίδια πολιτική εξέδρα.
Το όχι και τόσο παράδοξο γιατί εξυπηρετούσε πολλά μελλοντικά σχέδια ήταν ότι ο πατριωτισμός χρεώθηκε την Χρυσή Αυγή ένα κόμμα που τον εκμεταλλεύθηκε όπως εκμεταλλεύθηκε και την ξενοφοβία.
ΟΙ ΠΑΤΡΙΩΤΕΣ ΤΗΣ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑΣ ΣΤΙΓΜΗΣ
Και φτάνουμε στο σήμερα και στο πραγματικά ενδιαφέρον σημείο.
Οι πιο πιστοί υπηρέτες μιας πολιτικής που για χρόνια μας έλεγε ότι το εθνικό κράτος είναι περίπου ξεπερασμένο, ότι τα σύνορα αποτελούν ένα ενοχλητικό κατάλοιπο του παρελθόντος και ότι οι αγορές θα λύσουν περίπου όλα τα προβλήματα, ανακαλύπτουν τον πατριωτισμό όταν αισθάνονται τον κίνδυνο να πλησιάζει.
Ξαφνικά:
Πατρίδα.
Σημαία.
Έθνος.
Σύνορα.
Στρατός.
Θυσία.
Εθνική ενότητα.
Πού ήταν όλες αυτές οι λέξεις τόσα χρόνια;
Πού ήταν η «εθνική ενότητα» όταν μια οικογένεια έχανε το σπίτι της;
Πού ήταν όταν ένας νέος Έλληνας έφευγε στη Γερμανία, στην Ολλανδία ή στην Αυστραλία επειδή στη χώρα που τον μεγάλωσε δεν έβρισκε μέλλον;
Πού ήταν όταν η παραγωγική βάση της χώρας συρρικνωνόταν;
Πού ήταν όταν ο πολίτης μετατρεπόταν όλο και περισσότερο σε έναν αριθμό φορολογικού μητρώου που υπάρχει για να πληρώνει φόρους, λογαριασμούς, προμήθειες, τέλη και τόκους;
Πού ήταν ο πατριωτισμός όταν έπρεπε να αποφασίσουμε αν προηγείται ο άνθρωπος ή ο οικονομικός δείκτης;
Και γιατί θυμόμαστε ξαφνικά ότι αυτός ο άνθρωπος είναι Έλληνας μόνο όταν ενδέχεται να χρειαστεί να φορέσει στολή παραλλαγής;
Ο ΠΑΤΡΙΩΤΙΣΜΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ WILD CARD
Αυτό δεν είναι αγνός πατριωτισμός.
Είναι πατριωτισμός α λα καρτ.
Τον βγάζουμε από το συρτάρι όταν κινδυνεύουμε.
Τον κραδαίνουμε σαν σημαία.
Ζητάμε από τον κόσμο να ενωθεί.
Ζητάμε θυσίες.
Και όταν ο κίνδυνος περάσει;
Η σημαία ξαναμπαίνει στο συρτάρι.
Και επιστρέφουμε στην «κανονικότητα».
Στους πλειστηριασμούς.
Στην ακρίβεια.
Στην οικονομική ασφυξία.
Στην ανασφάλεια.
Στην υπερφορολόγηση.
Σε ένα κράτος όλο και περισσότερο αυταρχικό και επιτηρητικό, που θέλει να γνωρίζει, να καταγράφει, να ελέγχει και να ρυθμίζει ολοένα περισσότερες πλευρές της ζωής του πολίτη, ενώ πολλές φορές αποδεικνύεται εκπληκτικά ανίσχυρο όταν πρέπει πραγματικά να τον προστατεύσει.
Αυτός ο πατριωτισμός δεν με ενδιαφέρει.
Γιατί ο πατριωτισμός δεν είναι wild card που το πετάς στο τραπέζι όταν χάνεις.
Δεν είναι πυροσβεστήρας έκτακτης ανάγκης.
Δεν είναι το τελευταίο χαρτί ενός πολιτικού συστήματος όταν ξαφνικά φοβάται.
ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΠΑΤΡΙΩΤΙΣΜΟΣ;
Πατριωτισμός είναι κάτι πολύ πιο απλό.
Είναι να αγαπάς την πατρίδα σου.
Και η πατρίδα δεν είναι μόνο χώμα.
Είναι άνθρωποι.
Είναι ο γείτονάς σου.
Ο φίλος σου.
Ο άνθρωπος που διαφωνεί πολιτικά μαζί σου.
Ο ηλικιωμένος που μένει μόνος.
Ο νέος που θέλει να δημιουργήσει οικογένεια.
Το παιδί που πρέπει να μπορεί να ονειρευτεί ότι έχει μέλλον εδώ.
Ακόμη και ο ξένος που έρχεται στη χώρα, εφόσον θέλει πραγματικά να αποτελέσει μέρος της κοινωνίας της, να σέβεται τον τόπο, τους νόμους και τους ανθρώπους της και να μοιράζεται μαζί τους μια στοιχειώδη αντίληψη κοινής ζωής.
Πατρίδα σημαίνει κοινότητα.
Δεν σημαίνει DNA.
Δεν σημαίνει μίσος.
Δεν σημαίνει ρατσισμός.
Δεν σημαίνει ξενοφοβία.
Δεν σημαίνει ότι πρέπει να απεχθάνεσαι έναν άλλο λαό για να αγαπάς τον δικό σου.
Και κυρίως:
Πατριωτισμός δεν είναι να θεωρείς τους ίδιους τους πολίτες της χώρας ανθρώπους δεύτερης κατηγορίας, χρήσιμους για φορολόγηση στην ειρήνη και για επιστράτευση στον πόλεμο.
ΟΙ ΗΓΕΤΕΣ ΠΟΥ ΥΠΗΡΕΤΟΥΝ ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥΣ ΚΡΑΤΟΣ
Υπάρχει κάτι που προσωπικά σέβομαι σε ορισμένους ηγέτες, ακόμη και όταν διαφωνώ βαθιά με την ιδεολογία τους, το πολίτευμά τους ή πολλές από τις πράξεις τους.
Τον Κάστρο.
Τον Τσάβες.
Τον Πούτιν.
Τον Ερντογάν.
Τον Καντάφι.
Τη Μέρκελ.
Ακόμη, υπό πολλές προϋποθέσεις, τον Τραμπ.
Προφανώς οι άνθρωποι αυτοί δεν είναι ίδιοι μεταξύ τους.
Ούτε πολιτικά.
Ούτε ιστορικά.
Ούτε ηθικά.
Και όποιος επιχειρήσει να τους βάλει όλους στο ίδιο ιδεολογικό κουτί δεν έχει καταλάβει το επιχείρημα.
Το χαρακτηριστικό που με ενδιαφέρει είναι άλλο:
Η αντίληψη ότι ο ηγέτης έχει πρώτα υποχρέωση απέναντι στη δική του χώρα και στα συμφέροντά της.
Ο Ερντογάν δεν ξυπνά το πρωί αναρωτώμενος πώς θα εξυπηρετήσει καλύτερα την Ελλάδα, τις ΗΠΑ ή τη Ρωσία ή τα funds.
Προσπαθεί να ενισχύσει την Τουρκία.
Ο Πούτιν δεν εξετάζει πρώτα αν οι επιλογές του θα είναι ευχάριστες στις Βρυξέλλες ή στις ΗΠΑ.
Βλέπει το ρωσικό συμφέρον όπως εκείνος το αντιλαμβάνεται.
Η Μέρκελ στις μεγάλες ευρωπαϊκές κρίσεις δεν σκέφτηκε να υπηρετήσει τον Έλληνα ή τον Ιταλό φορολογούμενο.
Υπηρετούσε πρωτίστως το γερμανικό κράτος και τον Γερμανό ψηφοφόρο. Ακόμα και ο μισητός μακαρίτης πλέον Σόιμπλε ακριβώς το ίδιο έκανε.
Και πολύ σωστά από τη δική τους οπτική.
Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι γιατί οι άλλοι υπηρετούν τα συμφέροντά τους.
Το ερώτημα είναι:
Εμείς γιατί εκπλησσόμαστε όταν το κάνουν;
Και ακόμη χειρότερα:
Ποιος υπηρετεί τα δικά μας;
ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΗΓΕΤΕΣ ΣΤΟΥΣ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΕΣ
Αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο πρόβλημα της σημερινής πολιτικής.
Σε πολλές δυτικές δημοκρατίες έχουμε όλο και λιγότερους ηγέτες και όλο και περισσότερους διαχειριστές.
Άνθρωποι που μιλούν σαν να είναι δελτία Τύπου.
Που φοβούνται να πουν μια πρόταση αν δεν έχει προηγουμένως περάσει από συμβούλους επικοινωνίας, focus groups και επιτροπές.
Που γνωρίζουν απ’ έξω τους οικονομικούς δείκτες αλλά πολλές φορές φαίνεται να έχουν ξεχάσει τους ανθρώπους που κρύβονται πίσω από τους αριθμούς.
Πολιτικοί που αντιλαμβάνονται το κράτος σαν εταιρεία και τον πολίτη σαν πελάτη που, παραδόξως, δεν έχει δικαίωμα να αλλάξει προμηθευτή.
Και επάνω από όλα βρίσκονται υπερεθνικά κέντρα οικονομικής και πολιτικής ισχύος:
αγορές,
πολυεθνικές,
επενδυτικά κεφάλαια τα γνωστά funds,
θεσμοί (τράπεζες και δανειστές στην ουσία, έχουμε πλέον ξεφτιλίσει τις ελληνικές λέξεις),
γεωπολιτικές συμμαχίες.
Όλα αυτά έχουν τα δικά τους νόμιμα συμφέροντα.
Το πρόβλημα δεν είναι ότι τα έχουν.
Το πρόβλημα αρχίζει όταν το ελληνικό κράτος αντιμετωπίζει τα δικά τους συμφέροντα ως σημαντικότερα από εκείνα των πολιτών που υποτίθεται ότι εκπροσωπεί.
ΠΡΩΤΑ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ
Και εδώ καταλήγουμε στο πραγματικό ερώτημα.
Όχι «δεξιά ή αριστερά».
Όχι «φιλελεύθερος ή σοσιαλιστής».
Όχι «ευρωπαϊστής ή αντιευρωπαϊστής».
Το ερώτημα είναι πολύ πιο θεμελιώδες:
Για ποιον υπάρχει το ελληνικό κράτος;
Για τον δανειστή;
Για το fund;
Για την πολυεθνική;
Για την αγορά;
Για τις Βρυξέλλες;
Για οποιαδήποτε ξένη πρωτεύουσα;
Ή υπάρχει πρωτίστως για τους ανθρώπους που ζουν σε αυτή τη χώρα;
Για μένα η απάντηση είναι ξεκάθαρη.
ΠΡΩΤΑ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ.
Και αυτή η πρόταση δεν σημαίνει «μισούμε τους άλλους».
Αυτό είναι το βολικό σκιάχτρο όσων θέλουν να μετατρέψουν κάθε συζήτηση για εθνικό συμφέρον σε κατηγορία ξενοφοβίας.
Το να αγαπώ το σπίτι μου δεν σημαίνει ότι μισώ το σπίτι του γείτονά μου.
Σημαίνει απλώς ότι έχω πρωτίστως ευθύνη για το δικό μου.
Το ίδιο ισχύει για ένα κράτος.
Πρώτα οι πολίτες του.
Μετά όλοι οι υπόλοιποι.
Και όταν κάποτε το κράτος ζητήσει από τον πολίτη:
«Η πατρίδα σε χρειάζεται»,
ο πολίτης δικαιούται να του κάνει μία ερώτηση:
«Όταν εγώ σε χρειαζόμουν, πού ήσουν;»
Όταν κινδύνευε το σπίτι μου;
Όταν δεν μπορούσα να πληρώσω το ρεύμα;
Όταν το παιδί μου έφευγε στο εξωτερικό;
Όταν ο μισθός μου εξαφανιζόταν πριν τελειώσει ο μήνας;
Όταν αντιμετωπιζόμουν σαν φορολογική μονάδα και όχι σαν άνθρωπος;
Όταν ένα fund είχε περισσότερη δύναμη απέναντί μου από όση είχα εγώ μέσα στην ίδια μου τη χώρα;
Πού ήταν τότε η πατρίδα;
Γιατί δεν μπορεί το κράτος να θυμάται τον Έλληνα όταν χρειάζεται στρατιώτη και να τον ξεχνά όταν χρειάζεται πολίτη.
Αυτό δεν είναι πατριωτισμός.
Είναι συναλλαγή.
Και η πατρίδα δεν μπορεί να είναι συναλλαγή.
Ο πραγματικός πατριωτισμός δεν εμφανίζεται όταν ακούμε τις σειρήνες.
Υπάρχει κάθε μέρα.
Στο σχολείο.
Στο νοσοκομείο.
Στο σπίτι.
Στον μισθό.
Στη δικαιοσύνη.
Στην ασφάλεια.
Στην αξιοπρέπεια.
Στη δυνατότητα ενός ανθρώπου να ζήσει και να μεγαλώσει τα παιδιά του στον τόπο του.
Αν θέλεις έναν λαό έτοιμο να υπερασπιστεί την πατρίδα του στον πόλεμο, πρέπει πρώτα να του δώσεις μια πατρίδα που τον υπερασπίζεται στην ειρήνη.
Τα υπόλοιπα είναι σημαίες ευκαιρίας.
Και αυτές, μόλις κοπάσει ο άνεμος, πέφτουν.
Σχολιάστε το άρθρο μας
Αναδημοσιεύστε το ΠΑΝΤΑ με ενεργό link της πηγής.
Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. To ιστολόγιο μας δεν υιοθετεί τις απόψεις των αρθρογράφων, ούτε ταυτίζεται με τα θέματα που αναδημοσιεύει από άλλες ενημερωτικές ιστοσελίδες και δεν ευθύνεται για την εγκυρότητα, την αξιοπιστία και το περιεχόμενό τους.
Ακολουθήστε το ellinikiafipnisis.com
στο Facebook…
στο Twitter
στο Viber
στο Telegram
στο GAB…
κοινοποιήστε το και στους φίλους σας!
Discover more from Ελλήνων Αφύπνιση
Subscribe to get the latest posts sent to your email.
