Έλληνας Πατριώτης

Το Ελληνικό Δημογραφικό πρόβλημα προσδιορίζει τον αφανισμό του Ιστορικού ΕΘΝΟΥΣ των Ελλήνων, αλλά προφανώς υπάρχουν σχέδια υποκατάστασης του αριθμού ΚΑΤΟΙΚΩΝ στην Ελλάδα με αλλοδαπούς ΑΓΝΩΣΤΩΝ ταυτοτήτων και Εθνικοτήτων… Πού είναι το καυχόμενο για πλεονάσματα ΚΡΑΤΟΣ, και πού είναι η ΕΚΚΛΗΣΙΑ που διαθέτει ικανούς οικονομικούς πόρους και ΠΡΕΠΕΙ να βοηθήσουν τα νέα ζευγάρια Ελλήνων Χριστιανών να παντρευτούν, να κάνουν οικογένειες και να αποκτήσουν παιδιά; Γράφει ο Γιώργο Πιπερόπουλος Στο Ψαράδικο της γειτονιάς (ονόματα δεν λέω και δεν γράφω για να μη κατηγορηθώ για «γκρίζα» διαφήμιση) είδα τον φίλο μου Ανέστη και μπήκα να τον χαιρετήσω και μαζί και τον ιδιοκτήτη του…

Ουκρανία και Μέση Ανατολή. Δύο συγκρούσεις, δύο διαφορετικές γεωγραφίες, δύο διαφορετικά σύνολα παικτών. Και όμως το ίδιο ακριβώς μοτίβο. Η διπλωματία υπονομεύεται την κατάλληλη στιγμή, η στρατιωτική κλιμάκωση ακολουθεί με μαθηματική ακρίβεια, και ο λογαριασμός καταλήγει στον ίδιο πάντα αποδέκτη. Οι πόλεμοι έχουν πάντα χορηγούς. Σπάνια όμως οι χορηγοί κάθονται στο ίδιο τραπέζι με αυτούς που πληρώνουν. Ο πόλεμος δεν τελειώνει όταν σωπαίνουν τα όπλα. Τελειώνει όταν πληρωθεί ο λογαριασμός. Και αυτόν τον λογαριασμό, ξέρουμε ήδη ποιος θα τον πληρώσει... Υπάρχει μια αδιόρατη αλλά τέλεια αρχιτεκτονική σε αυτό το σύστημα. Οι αμυντικές εταιρείες πουλούν όπλα και κερδίζουν. Οι ενεργειακές εταιρείες…

Το σχολείο σήμερα πορεύεται προς ένα χαοτικό, αχαλίνωτο ολοκληρωτισμό αντεστραμμένου αναμορφωτηρίου ή ασύλου, όπου ο κύριος κανόνας συμβατικής «παιδαγωγικής» λειτουργίας θα είναι η απεριόριστη ανεκτικότητα και επιτρεπτικότητα απέναντι σε κάθε παράβαση των κανόνων του παιδαγωγικού συμβολαίου από τους «εκπαιδευόμενους» και όπου υπόλογοι και δέσμιοι των κανόνων θα είναι μόνο οι εργαζόμενοι παιδαγωγοί… Το σημερινό μετανεωτερικό δυτικό υποκείμενο είναι πλέον ένας «παιχνιδιάρης» homo Festivus. Μια αυτοθαυμαζόμενη εν δυνάμει «εξέχουσα ατομικότητα». Ένα δυστοπικό κενό, ένα ηθικά ξεχαρβαλωμένο νεαρό άτομο «χωρίς ιστορία», ενδεχομένως χωρίς μέλλον, αλλά γεμάτο επιθυμίες να διασκεδάσει τις υπαρξιακές αγωνίες του, να «περάσει καλά», να διακριθεί κοινωνικά, όχι όμως πια…

Η κρατική ευθανασία της Νοέλια αποτελεί το απόγειο ενός θεσμοθετημένου σκοταδισμού, όπου η απόγνωση των θυμάτων βαφτίζεται προοδευτικό δικαίωμα στην αυτοκτονία... Το διεστραμμένο «μάρκετινγκ» της κουλτούρας θανάτου. Ο Χριστός δίδαξε να διακονούμε τους αναγκεμένους για να σωθούμε, και η Νέα Τάξη Πραγμάτων προστάζει να τους δολοφονούμε για να μας απαλλάξουν από την ταλαιπωρία. Η υπόθεση της Νοέλια Καστίγιο έδειξε ορθάνοιχτο το βάραθρο στο οποίο κατακρημνίζεται η νεοταξική κοινωνία. Το σύνθημα «my body – my choice» που επιστρατεύτηκε για τις εκτρώσεις, έφτασε τώρα στον τελικό προορισμό του που είναι η αυτοδιάθεση του σώματος στην αυτοκτονία. Η θεσμοποιημένη θανάτωση όλων των αθώων…