ΑΠΟΨΕΙΣ

Κανείς δεν γεννιέται αμνός. Μας έκαναν έτσι. Δεν σιωπάμε επειδή δεν νοιαζόμαστε. Σιωπάμε επειδή μας έχουν κουράσει, μας έχουν απογοητεύσει και μας έχουν πείσει ότι δεν αλλάζει τίποτα… Αυτό είναι το πιο επιτυχημένο σχέδιο της εξουσίας: να μετατρέψει τους πολίτες σε αμνούς - όχι με βία, αλλά με συστηματική απόγνωση. Άρα, το ερώτημα δεν είναι γιατί σιωπάμε. Το ερώτημα είναι: μέχρι πότε; Γράφει η Καλυψώ Στεργίου Η Ελλάδα είναι ίσως η μόνη χώρα στην Ευρώπη όπου τα σκάνδαλα αποκαλύπτονται, οι υπεύθυνοι παραμένουν στις θέσεις τους, και η κοινωνία... συνεχίζει. Όχι επειδή είμαστε ανόητοι. Αλλά επειδή ένα σύστημα δεκαετιών έχει φροντίσει…

Οι κυβερνήσεις των ευρωπαϊκών κρατών εκμεταλλεύονται τις εκπληκτικές δυνατότητες της ψηφιακής τεχνολογίας, αλλά και την αδιαφορία και την παθητικότητα των πολιτών, διαμορφώνοντας το θεσμικό πλαίσιο για την νομιμοποίηση της προληπτικής αστυνόμευσης και του μαζικού κοινωνικού ελέγχου. Οι δυτικές κυβερνήσεις μόνο στα λόγια και μπροστά στις κάμερες τιμούν και σέβονται τις ατομικές ελευθερίες των πολιτών, ενώ στο σκοτεινό παρασκήνιο πρωτοστατούν, αντιγράφοντας πιστά και «στα μουλωχτά» τις απάνθρωπες πολιτικές βιομετρικής ταυτοποίησης, κοινωνικής βαθμολόγησης και ψηφιακής επιτήρησης της Κίνας... Η βιομετρική τεχνολογία πληρωμών, η διασύνδεση του ψηφιακού πορτοφολιού με το βάναυσο σύστημα κοινωνικής βαθμολόγησης, η μαζική απώλεια θέσεων εργασίας εξαιτίας της επικράτησης των υπολογιστικών μηχανών και συστημάτων τεχνητής…

Μέχρι πότε θα συνεχίσουμε να έχουμε στόχους χωρίς προορισμό, προγράμματα χωρίς αφήγηση, πολιτική χωρίς όραμα και πιτσιρικάδες που θα εγκαταλείπουν τη χώρα και θα μας τρίβουν στην μούρη την ανεπάρκεια μας…; Η μεγάλη πρόκληση μιας νέας πολιτικής πρότασης δεν είναι να παρουσιάσει άλλα δέκα μέτρα ή άλλες είκοσι μεταρρυθμίσεις, αλλά να περιγράψει έναν κόσμο που αξίζει πραγματικά να υπάρξει. Είναι να απαντήσει πειστικά σε μια σχεδόν ξεχασμένη ερώτηση: Πώς μπορεί να μοιάζει μια αξιοβίωτη ζωή στην Ελλάδα; Γράφει ο Αντώνης Ανδρουλιδάκης Την τελευταία περίοδο η Ελλάδα έχει γνωρίσει μια πληθώρα πολιτικών διακηρύξεων, προγραμμάτων, σχεδίων και εξαγγελιών. Κάθε παλαιός ή νέος…

Η γενεσιουργός δύναμη της Ελληνικής γλώσσας βρίσκεται στην ικανότητά της να πλάθεται όχι μόνο προθεματικά ή καταληκτικά, αλλά διαφοροποιώντας σε μερικές περιπτώσεις μέχρι και την ρίζα της λέξης. Η Ελληνική γλώσσα είναι ειδική στο να δημιουργεί σύνθετες λέξεις με απίστευτων δυνατοτήτων χρήσεις, πολλαπλασιάζοντας το λεξιλόγιο... H εκμάθηση της Αρχαίας Ελληνικής, εκτός από μέσο διατήρησης της γλωσσικής παράδοσης, αποτελεί όπλο κατά της δυσλεξίας και άλλων μαθησιακών δυσκολιών, φαινόμενα που κάνουν έντονα την εμφάνισή τους τα τελευταία χρόνια, σύμφωνα με τα συμπεράσματα τριετούς έρευνας του Aνοικτού Ψυχοθεραπευτικού Kέντρου και του Iνστιτούτου Διαγνωστικής Ψυχολογίας... Γράφει ο Παναγιώτης Μυργιώτης - Μαθηματικός Η γλώσσα κάθε λαού…

Ζούμε την εποχή των «παλαβών νόμων» που έλεγε ο Άγιος Παΐσιος - Πληρώνεις πρόστιμο μια περιουσία για το νεογέννητο γατάκι, αλλά τίποτα για το αγέννητο παιδί. Έχουμε μπερδέψει τη φιλοζωία με τη μισανθρωπία, για να λέμε ότι τάχα γίναμε πολιτισμένοι... Βλέπουμε ένα κράτος να αξιολογεί την ποινή 30.000 ευρώ για κάθε γατάκι που στο κάτω – κάτω βρέθηκε ζωντανό, αλλά να μην δίνει την παραμικρή σημασία στις εκατοντάδες χιλιάδες αγέννητων παιδιών που σφαγιάζονται ετησίως για «κοινωνικούς λόγους». Ο φρικτός ακρωτηριασμός μιας ανθρώπινης ζωής δεν αξίζει εισαγγελικές παρεμβάσεις, δεν αξίζει πρόστιμα και διερευνήσεις για τα κίνητρα, προφανώς γιατί φτάσαμε να συγγενεύουμε περισσότερο με τα…

Η πιο επικίνδυνη μορφή εξουσίας δεν είναι εκείνη που επιβάλλεται με τη βία. Είναι εκείνη που καταφέρνει να πείσει τον άνθρωπο ότι είναι ελεύθερος ενώ ζει μέσα στον φόβο και τη χειραγώγηση... Ποιός ελέγχει πραγματικά την κοινωνία; Οι εκλεγμένες μαριονέτες ή εκείνοι που δεν φαίνονται ποτέ; Ποιος καθορίζει τι είναι αλήθεια και τι "παραπληροφόρηση" ή "συνωμοσιολογία"; Πόσο ελεύθερος είναι ένας άνθρωπος που εξαρτάται οικονομικά για να ζήσει; Και πόσο δημοκρατικό είναι ένα σύστημα όπου η φωνή του πολίτη φιμώνεται ή χάνεται μέσα στον φόβο, στη χειραγώγηση και στον θόρυβο της προπαγάνδας; Γράφει ο Νικόλαος Παντελιός Ζούμε σε έναν κόσμο όπου…

Τα δώδεκα ναυτικά μίλια δεν αποτελούν «εθνικιστική υπερβολή» ούτε πράξη επιθετικότητας. Αποτελούν κατοχυρωμένο κυριαρχικό δικαίωμα που απορρέει από το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας και εφαρμόζεται από τη συντριπτική πλειονότητα των κρατών του πλανήτη. Όποιος αμφισβητεί τα ελληνικά χωρικά ύδατα, τον εθνικό εναέριο χώρο και την εδαφική ακεραιότητα της χώρας, αμφισβητεί την ίδια την ύπαρξη του Ελληνισμού ως κυρίαρχης ιστορικής και γεωπολιτικής οντότητας στην Ανατολική Μεσόγειο... Σήμερα η απειλή δεν περιορίζεται μόνο στα σύνορα ή στη θάλασσα. Η αποσταθεροποίηση εκδηλώνεται και εσωτερικά. Οι ανεξέλεγκτες πληθυσμιακές ροές από τρίτες χώρες ως Ρέμπελο, χωρίς πολιτισμική ή ιστορική σύνδεση με τον ελληνικό κόσμο, μεταβάλλουν…