Μουσική

Η δαιμονική φάκα του ΟΑΚΑ: Αποκρυφισμός και αυτο-βρεφοποίηση στην συναυλία της Άννας Βίσση, λίγο προτού η Ελλάδα σβήσει…

Η δαιμονική φάκα του ΟΑΚΑ: Αποκρυφισμός και αυτο-βρεφοποίηση στην συναυλία της Άννας Βίσση, λίγο προτού η Ελλάδα σβήσει…

Πρόσθεσε το ellinikiafipnisis στις αγαπημένες σου πηγές ενημέρωσης Οι βρεφοποιημένοι πολίτες επιλέγουν να είναι μαζικά παρόντες στις μουσικές συναυλίες, αλλά θλιβερά απόντες από τις διαμαρτυρίες για τις υβριδικές δικτατορίες, που πότε αποκτούν υγειονομική και πότε ηλεκτρονική μορφή... Αν, λοιπόν, ο αποκρυφισμός και ο Σατανάς επέστρεψε δριμύτερος πριν από μισό αιώνα, φανταστείτε σήμερα, κατά την διάρκεια της τρίτης δεκαετίας του 21ου (απατ)αιώνα σε τι επίπεδα μπορεί να έχει φθάσει και πόσο πολύ αξιοποιούνται για την λατρεία του τα είδωλα του πενταγράμμου, του κινηματογράφου, του θεάτρου και του αθλητισμού, προκειμένου, μέσα από αποκρυφιστικές χειρονομίες, να προσηλυτίζουν συνειδητά ή μη το βρεφοποιημένο πλήθος,…
Read More
Καλοπέραση και προπαγάνδα: Δεν είναι καπιταλισμός. Είναι η μετάβαση στον παγκόσμιο κομμουνισμό…

Καλοπέραση και προπαγάνδα: Δεν είναι καπιταλισμός. Είναι η μετάβαση στον παγκόσμιο κομμουνισμό…

Πρόσθεσε το ellinikiafipnisis στις αγαπημένες σου πηγές ενημέρωσης Κάποιος γύρισε τον διακόπτη και οι καλές ταινίες σταμάτησαν. Συνωμοσία; Ναι ρε, συνωμοσία! Μην τούς αφήνετε να σάς πιάνουν κορόιδα κι άλλο! Δεν είναι καπιταλισμός. Είναι η μετάβαση στον παγκόσμιο κομμουνισμό. Αν ήταν καπιταλισμός, θα μένανε στο κέρδος. Δηλαδή, στην εμπορική επιτυχία με την καλή ηθοποιία. Ο καπιταλισμός είναι ενδιάμεσο στάδιο. Στον παγκόσμιο κομμουνισμό τα πάντα θα είναι ατομικά και ταυτόχρονα, κοινόχρηστα σαν δημόσιες τουαλέτες. Αυτό -ήδη- έχει αρχίσει να διαμορφώνεται με την μαζοποίηση... Γράφει ο Φίλιππος Χάντζος Ηλικιακά ανήκω στη γενιά πού πρόλαβε τον καλό σινεμά. Η Θεσσαλονίκη ήταν γεμάτη σινεμά. Δεν πέρναγε ΣΚ χωρίς σινεμά.…
Read More
Eurovision: Η μελωδία της παρακμής…

Eurovision: Η μελωδία της παρακμής…

Ο καλλιτέχνης δεν γεννά την εποχή. Η εποχή γεννά τον καλλιτέχνη που της μοιάζει. Κάθε κοινωνία παράγει τελικά τη μουσική του εσωτερικού της κόσμου. Όταν ένας πολιτισμός χάνει το μέτρο, την ιερότητα, τη σιωπή, τη βαθύτητα και τη μεταφυσική του πείνα, τότε η τέχνη του μετατρέπεται σιγά σιγά σε κραυγή εντυπωσιασμού… Η Eurovision μοιάζει σήμερα με λειτουργία ενός μεταμοντέρνου πολιτισμού που έχει χάσει το κέντρο του. Όχι γιατί υπάρχουν εκκεντρικά ρούχα ή αδύναμα τραγούδια αυτά υπήρχαν και τις προηγούμενες δεκαετίες. Αλλά γιατί πίσω από όλο αυτό διακρίνεται μια βαθύτερη εξάντληση η αδυναμία του σύγχρονου ανθρώπου να παράξει νόημα χωρίς υπερδιέγερση.…
Read More