Κοινωνία

Πώς η συγκέντρωση δουλειών σε λίγες πόλεις, οι τιμές κατοικίας, η παλαιότητα του κτιριακού αποθέματος, η ακρίβεια σε τρόφιμα, νερό και ενέργεια, η μη προσαρμογή των υποδομών στις νέες ροές πληθυσμού και τουρισμού, οι μνημονιακές υποχρεώσεις μέχρι το 2060, η συρρίκνωση της σύνταξης σε εθνικό επίδομα, και τα φορολογικά κίνητρα προς όσους έφυγαν συνθέτουν ένα σύστημα που στενεύει τις επιλογές του εργαζομένου αντί να τις διευρύνει... Αυτό δεν είναι αναπτυξιακό μοντέλο, είναι σύστημα διαχείρισης πληθυσμού. Η Ελλάδα δεν έχει απλώς στεγαστικό ζήτημα. Έχει ζήτημα κατανομής ζωής. Έχει χτίσει μια οικονομία όπου η εργασία στριμώχνεται σε λίγες πόλεις, η κατοικία λειτουργεί…

Ο «Θαυμαστός Καινούργιος Κόσμος» δεν είναι προειδοποίηση πια - είναι καθρέφτης της σύγχρονης κοινωνίας μας...Προτιμάς να είσαι ευτυχισμένος σκλάβος στην ουτοπική κοινωνία ή ελεύθερος με πόνο; Γιατί δεν μπορείς να έχεις και τα δύο... Σήμερα ο Huxley δεν φαίνεται προφητεία - φαίνεται ντοκιμαντέρ. Ζούμε σε έναν κόσμο όπου το soma είναι τα αντικαταθλιπτικά, τα αγχολυτικά, τα social media που μας ναρκώνουν με δόσεις ντοπαμίνης. Όπου το σεξ χωρίς σύνδεση έχει γίνει νόρμα μέσω applications. Όπου η ψυχαγωγία είναι άπειρη - Netflix, TikTok, video games - και κανείς δεν χρειάζεται να σκεφτεί, να πονέσει, να αντιμετωπίσει. Όπου το «όλοι ανήκουν σε…

Όταν οι ισλαμικές χατζάρες γίνονται «κανονικότητα» για τους Ευρωπαίους, δεν μπορείς να βαφτίζεις «ακροδεξιό» το ένστικτο αυτοσυντήρησης! Στο Μπέλφαστ και άλλες πόλεις του Ηνωμένου Βασιλείου, οι οργισμένοι πολίτες γέμισαν τους δρόμους φωνάζοντας «Enough is Enough» για τη μεταναστευτική πολιτική που έχει μετατρέψει τις πόλεις της Ευρώπης σε τριτοκοσμικά γκέτο απολίτιστων τεράτων. Ο (παραλίγο) αποκεφαλισμός ενός Ευρωπαίου μοιάζει με εσχατολογικό σημείο των καιρών. Το woke «κονκλάβιο» σε συνεργασία με την ισλαμική μάχαιρα, θέλουν να αποκεφαλίσουν εντελώς το κέντρο της ευρωπαϊκής σκέψης. Θέλουν να δημιουργήσουν ακέφαλους λαούς χωρίς νοητικούς νευρώνες ιστορίας, παράδοσης και συλλογικής ταυτότητας... Γράφει ο Ελευθέριος Ανδρώνης Το διεθνές Γκεμπελικό καθεστώς της νεοταξικής…

Κανείς δεν γεννιέται αμνός. Μας έκαναν έτσι. Δεν σιωπάμε επειδή δεν νοιαζόμαστε. Σιωπάμε επειδή μας έχουν κουράσει, μας έχουν απογοητεύσει και μας έχουν πείσει ότι δεν αλλάζει τίποτα… Αυτό είναι το πιο επιτυχημένο σχέδιο της εξουσίας: να μετατρέψει τους πολίτες σε αμνούς - όχι με βία, αλλά με συστηματική απόγνωση. Άρα, το ερώτημα δεν είναι γιατί σιωπάμε. Το ερώτημα είναι: μέχρι πότε; Γράφει η Καλυψώ Στεργίου Η Ελλάδα είναι ίσως η μόνη χώρα στην Ευρώπη όπου τα σκάνδαλα αποκαλύπτονται, οι υπεύθυνοι παραμένουν στις θέσεις τους, και η κοινωνία... συνεχίζει. Όχι επειδή είμαστε ανόητοι. Αλλά επειδή ένα σύστημα δεκαετιών έχει φροντίσει…

Ζούμε την εποχή των «παλαβών νόμων» που έλεγε ο Άγιος Παΐσιος - Πληρώνεις πρόστιμο μια περιουσία για το νεογέννητο γατάκι, αλλά τίποτα για το αγέννητο παιδί. Έχουμε μπερδέψει τη φιλοζωία με τη μισανθρωπία, για να λέμε ότι τάχα γίναμε πολιτισμένοι... Βλέπουμε ένα κράτος να αξιολογεί την ποινή 30.000 ευρώ για κάθε γατάκι που στο κάτω – κάτω βρέθηκε ζωντανό, αλλά να μην δίνει την παραμικρή σημασία στις εκατοντάδες χιλιάδες αγέννητων παιδιών που σφαγιάζονται ετησίως για «κοινωνικούς λόγους». Ο φρικτός ακρωτηριασμός μιας ανθρώπινης ζωής δεν αξίζει εισαγγελικές παρεμβάσεις, δεν αξίζει πρόστιμα και διερευνήσεις για τα κίνητρα, προφανώς γιατί φτάσαμε να συγγενεύουμε περισσότερο με τα…

Η πιο επικίνδυνη μορφή εξουσίας δεν είναι εκείνη που επιβάλλεται με τη βία. Είναι εκείνη που καταφέρνει να πείσει τον άνθρωπο ότι είναι ελεύθερος ενώ ζει μέσα στον φόβο και τη χειραγώγηση... Ποιός ελέγχει πραγματικά την κοινωνία; Οι εκλεγμένες μαριονέτες ή εκείνοι που δεν φαίνονται ποτέ; Ποιος καθορίζει τι είναι αλήθεια και τι "παραπληροφόρηση" ή "συνωμοσιολογία"; Πόσο ελεύθερος είναι ένας άνθρωπος που εξαρτάται οικονομικά για να ζήσει; Και πόσο δημοκρατικό είναι ένα σύστημα όπου η φωνή του πολίτη φιμώνεται ή χάνεται μέσα στον φόβο, στη χειραγώγηση και στον θόρυβο της προπαγάνδας; Γράφει ο Νικόλαος Παντελιός Ζούμε σε έναν κόσμο όπου…

Οι δημοσκοπήσεις δεν είναι αθώες. Δεν είναι απλά νούμερα. Δεν είναι, όπως μονότονα λέγεται, «μια φωτογραφία της στιγμής». Είναι μηχανισμοί πολιτικής ψυχολογίας. Επηρεάζουν ψηφοφόρους, χορηγούς, δημοσιογράφους, εσωκομματικές ισορροπίες, στρατηγικές, αποχωρήσεις, συμμαχίες, ακόμη και το ποιος θεωρείται «χαμένη ψήφος»… Όταν ένας πολίτης ακούει κάθε εβδομάδα ότι ένα κόμμα «δεν μπαίνει στη Βουλή», δεν πληροφορείται απλώς. Εκπαιδεύεται. Όταν ακούει ότι ένας πολιτικός «έχει δυναμική» πριν καν φτιάξει κόμμα, δεν ενημερώνεται απλώς. Προετοιμάζεται. Όταν βλέπει συνεχώς τους ίδιους παίκτες στο κάδρο και άλλους θαμμένους στα «λοιπά», δεν παρακολουθεί απλώς πολιτική. Παρακολουθεί την κατασκευή του επιτρεπτού πολιτικού χάρτη... Άρθρο του Μιχάλη Χαιρετάκη Σημείωση: Το…