Το κράτος δεν είναι πάνω από τα δικαιώματα του ανθρώπου…
Τα παιδιά της Ελλάδας δεν ζητούν Προνόμια. Ζητούν το αυτονόητο, να μπορούν να ζήσουν, να εργαστούν με αξιοπρέπεια, να δημιουργήσουν οικογένεια, να ονειρευτούν, να παραμείνουν στον τόπο τους, χωρίς να αναγκάζονται να ξενιτεύονται ή να συνθλίβονται ψυχικά και κοινωνικά από ένα σύστημα που αντιμετωπίζει τον άνθρωπο ως έναν αριθμό (ΠΑ) ως Προσωπικό Αριθμό, ως υποτελή με υποχρεώσεις και πολύ πολύ λίγα δικαιώματα, μέσα σε μία Ωκεανία Όργουελ της αντισυνταγματικότητας και υποχρεωτικότητας... Όταν οι πολίτες συνηθίζουν στην αδικία, όταν η ενημέρωση μετατρέπεται σε τηλεποπτικό θέαμα και όταν η πολιτική χάνει τον ηθικό, βιο-πολιτικό, βιο-ηθικό εθνικό της χαρακτήρα, τότε, ανοίγει ο δρόμος…
