Ο θάνατος της Μυρτούς δεν είναι «άλλο ένα περιστατικό» θανάτου από ναρκωτικά. Είναι η απόδειξη ότι τα παιδιά χρειάζονται την ουσιαστική παρουσία γονέων. Όχι πιο δυνατές φωνές. Όχι περισσότερα «μη». Αλλά παρουσία…
Η νευροψυχολογία μας λέει κάτι που δεν μας βολεύει: Ο εγκέφαλος δεν «κρατάει» το ΜΗ όπως νομίζουμε. Ακούει την εικόνα. Την πράξη. Τον πειρασμό. Λες «μην το κάνεις» και εκείνο που μένει είναι το «κάν’ το» - Ο θάνατος της Μυρτούς δεν είναι «άλλο ένα περιστατικό» θανάτου από ναρκωτικά. Πρέπει να μάθουμε στα παιδιά να σκέφτονται πριν επιλέξουν. Να αντέχουν τη ματαίωση. Να ξεχωρίζουν το «θέλω τώρα» από το «μου κάνει καλό». Να μπορούν να περιμένουν για να πάρουν λίγο μετά κάτι καλύτερο. Να βλέπουν λίγο πιο μακριά από τη στιγμή. Να μπορούν να κρίνουν... Μιλάμε πολύ, αλλά δεν καθοδηγούμε.…