Παιδιά

Η νευροψυχολογία μας λέει κάτι που δεν μας βολεύει: Ο εγκέφαλος δεν «κρατάει» το ΜΗ όπως νομίζουμε. Ακούει την εικόνα. Την πράξη. Τον πειρασμό. Λες «μην το κάνεις» και εκείνο που μένει είναι το «κάν’ το» - Ο θάνατος της Μυρτούς δεν είναι «άλλο ένα περιστατικό» θανάτου από ναρκωτικά. Πρέπει να μάθουμε στα παιδιά να σκέφτονται πριν επιλέξουν. Να αντέχουν τη ματαίωση. Να ξεχωρίζουν το «θέλω τώρα» από το «μου κάνει καλό». Να μπορούν να περιμένουν για να πάρουν λίγο μετά κάτι καλύτερο. Να βλέπουν λίγο πιο μακριά από τη στιγμή. Να μπορούν να κρίνουν... Μιλάμε πολύ, αλλά δεν καθοδηγούμε.…

Η εγκατάλειψη της υπαίθρου, σε συνδυασμό με τη μετανάστευση και τη χαμηλή γεννητικότητα του γηγενούς πληθυσμού, δημιουργεί ανησυχίες για τη μακροπρόθεσμη δημογραφική ισορροπία... Η δημογραφική μείωση και η αστυφιλία αποτελούν ίσως τη μεγαλύτερη μακροπρόθεσμη πρόκληση για την Ελλάδα. Η περίοδος μετά το 2010 επιτάχυνε δραματικά αυτές τις τάσεις, ιδιαίτερα στην ύπαιθρο και σε ευαίσθητες περιοχές όπως η Δυτική Μακεδονία και η Θράκη. Απαιτείται εθνική στρατηγική με έμφαση στην περιφερειακή ανάπτυξη, την οικονομική αναζωογόνηση και τη δημογραφική ενίσχυση. Χωρίς άμεση δράση ο σιωπηλός αφανισμός της Ελλάδος θα καταστεί μη αντιστρέψιμη πραγματικότητα. Άρθρο του Δημήτρη Δημόπουλου Η Ελλάδα μετά το 2010 εισήλθε…

Το σχολείο σήμερα πορεύεται προς ένα χαοτικό, αχαλίνωτο ολοκληρωτισμό αντεστραμμένου αναμορφωτηρίου ή ασύλου, όπου ο κύριος κανόνας συμβατικής «παιδαγωγικής» λειτουργίας θα είναι η απεριόριστη ανεκτικότητα και επιτρεπτικότητα απέναντι σε κάθε παράβαση των κανόνων του παιδαγωγικού συμβολαίου από τους «εκπαιδευόμενους» και όπου υπόλογοι και δέσμιοι των κανόνων θα είναι μόνο οι εργαζόμενοι παιδαγωγοί… Το σημερινό μετανεωτερικό δυτικό υποκείμενο είναι πλέον ένας «παιχνιδιάρης» homo Festivus. Μια αυτοθαυμαζόμενη εν δυνάμει «εξέχουσα ατομικότητα». Ένα δυστοπικό κενό, ένα ηθικά ξεχαρβαλωμένο νεαρό άτομο «χωρίς ιστορία», ενδεχομένως χωρίς μέλλον, αλλά γεμάτο επιθυμίες να διασκεδάσει τις υπαρξιακές αγωνίες του, να «περάσει καλά», να διακριθεί κοινωνικά, όχι όμως πια…

Η Ελλάδα δεν σώζεται με ανούσιες επιτροπές. Σώζεται με κούνιες!! Η Ελλάδα βρίσκεται σε σταυροδρόμι ιστορικής σημασίας. Το δημογραφικό δεν είναι πρόβλημα για τις επόμενες γενιές. Είναι κρίση ΤΩΡΑ. Κρίση που συνθλίβει το ασφαλιστικό σύστημα, που αδειάζει χωριά και νησιά, που αφήνει τα σύνορά μας εκτεθειμένα, που δίνει όπλα στην Τουρκία χωρίς να ρίξει ούτε μια σφαίρα... Του Παναγιώτη Αποστόλου Πολιτικού αναλυτή – αρθρογράφου Υπάρχουν αλήθειες που κανείς δεν θέλει να πει. Υπάρχουν αριθμοί που κανείς δεν τολμά να διαβάσει δυνατά. Και υπάρχουν τάσεις που εξελίσσονται αργά, αθόρυβα, μεθοδικά — ακριβώς επειδή δεν χτυπά συναγερμός, δεν πέφτουν βόμβες, δεν γίνεται…

Αυτό το βιβλίο είναι επίσημη έκδοση του Ιράν: «Ένα κοριτσάκι, ακόμα και νεογέννητο (!!!), μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως σκεύος ηδονής είτε με κανονικό γάμο είτε με προσωρινό. Η σύσταση του Ανώτατου Πνευματικού (και Ηθικού βεβαίως βεβαίως) Ηγέτη είναι να μην υπάρξει πλήρης διείσδυση πριν να…ολοκληρωθεί ως γυναίκα, δηλαδή να γίνει…9 ετών»... «Διαδώστε κατά ριπάς. Οι δυτικοί άνθρωποι δεν ξέρουν τι συμβαίνει σ΄ αυτές τις βαθιά άρρωστες κοινωνίες. Η σιωπή είναι συνενοχή. Υπάρχουν λόγια για να εκφράσουν αυτή την κτηνωδία; Υπάρχουν ποινές για αυτά τα ανθρωπόμορφα τέρατα; Αυτό το καθεστώς υποστηρίζουν όσοι είναι μόνιμα με τον (κτην)άνθρωπο...» Γράφει ο Θάνος Τζήμερος…